Marcus Aurelius is al negentien eeuwen dood. Een van zijn overpeinzingen raakte mij: alles wat ooit is gebeurd, gebeurt op één dag. Onze ervaringen lijken uniek, maar zijn het niet.
We zijn met 7 miljard mensen. Wat betekent dat 13 maart 2026 voor iemand de mooiste dag is, en voor een ander de slechtste. Dat iemand vandaag voor het eerst verliefd is, en iemand anders zijn kind / ouder begraaft. Zelfde dag.
Marcus herkende dat. En hij trok daar een conclusie uit die mij bezighoudt: juist omdat dit alles tegelijk bestaat, is het de moeite waard bewust te kiezen hoe ik die dag leef. Niet op de automatische piloot. Maar in lijn met wie ik zou willen zijn.
Soms is dat onschuldig. Die keren dat ik na een dag werken op mijn stappenteller kijk. Amper van mijn plek geweest. Buiten had de hele dag de zon geschenen en het bos ligt naast de deur. Of die keren dat ik met vrienden op het terras zit met buikpijn van het lachen en mij bedenk: waarom doen we dit niet vaker?
Maar er zijn ook de andere, minder onschuldige, momenten. Die keer dat ik om 19.00 uur zat te bellen in de auto voor het huis en een appje kreeg van mijn zoon. Of we dan vanavond eindelijk iets samen konden doen. Of mijn vrouw die iets bespreekbaar maakte en bleek dat ze al meer dan een week rondliep met een rot gevoel.
Dat gaat niet over dat ik iets mis. Dat zijn mensen om mij heen die iets missen.
De discrepantie tussen wie ik wil zijn en wie ik soms ben. Dat is wat mij raakt in Marcus overdenking. Het is zowel de beste als de slechtste dag. Wie wil je zijn en welke keuzes maak jij…vandaag?
