Ik weet niet hoe het met jou zit, maar mijn leven zag er in 2025 nog verrassend hetzelfde uit als in pakweg 2022. En toch voel ik onrust, omdat verandering de enige constante is. Om mij heen en in mijzelf.
Ik werd er zelf weer bij bepaald terwijl ik luisterde naar de podcast Daily Stoic van Ryan Holiday. De titel: ‘Everything is changing, are you?’ Goede vraag om eens bij stil te staan zo op de grens van het nieuwe jaar.
2025 was niet het beste jaar ooit. Ik bedoel er zijn echt wel grotere dieptepunten te verzinnen in de geschiedenis, maar het was wel een jaar waarin er fundamenteel aan de poten van mijn overtuigingen werd gezaagd. Amerika als vriend bleek een (potentiële) vijand. Er werden folders verspreid met uitleg over een noodpakket in geval van oorlog. Er cirkelde Russische drones over vliegvelden. En dan heb ik het nog niet gehad over verkiezingen, de opkomst van AI of het veranderende klimaat.
Toch best wat verandering.
Hoe verander ik zelf in een veranderende wereld? Ik ben nog steeds zelfstandig ondernemer. Heb mooie klanten die relevant werk doen en waar ik aan bij mag dragen. Ik ben nog steeds getrouwd met een lieve, mooie en krachtige dame. Ik ben nog steeds trotse vader, zoon, broer, oom en vriend van een lief stel mensen om mij heen.
Voor wat betreft mijn eigen omgang met verandering? Ik moet denken aan een quote van Etty Hillesum:
‘Waar houdt tolerantie op en begint de karakterloosheid.’
Ik probeer mij daar op een goede manier toe te verhouden als het gaat om verandering. In algemene zin is dat als het lopen op een dunne lijn.
Je laten raken door wat je om je heen ziet gebeuren, maar er niet door uit het veld worden geslagen.
Liefdevol en tolerant zijn, maar niet naïef.
Zacht zijn, maar ook krachtig.
Op die dunne lijn ligt karakter besloten (denk ik). In 2025 heb ik daarmee geworsteld en in 2026 ga ik daarmee verder.
Dus ja verandering hoort bij het leven. Ook ik verander, maar ik doe mijn best het bij te houden en over dat dunne koord vooruit te blijven lopen.
Dat wens ik jou ook toe. In je werk en je privé.
The line it is drawn. The curse it is cast. The slow one now. Will later be fast As the present now. Will later be past. The order is rapidly fadin’. And the first one now will later be last. For the times they are a-changin’
