Over een paar dagen is het precies 20 jaar geleden dat ik mijn eerste grote mensenbaan begon. Een mijlpaal die me aan het denken zet: waar zijn die 20 jaar gebleven? Hoe ben ik veranderd, en wat heeft de wereld om me heen meegemaakt?
Toen ik in februari 2005 aan mijn carrière begon, rookten we nog achter ons bureau en waren stapels post de norm. E-mail was een nieuwe hype, en technologieën als een iPad of kunstmatige intelligentie klonken als science fiction. Nu, 20 jaar later, lijkt het alsof een hele eeuw voorbij is gegaan. Heraclitus, een Griekse wijsgeer, zei 2500 jaar geleden al:
“De enige constante is verandering.”
Dat lijkt een cliché, maar als ik terugkijk, realiseer ik me hoe waar het is. Het leek mij een mooi moment om stil te staan bij de vraag: “Wat is er in die 20 jaar eigenlijk allemaal veranderd?” Niet vanuit het perspectief van “opa vertelt,” maar meer vanuit verwondering en vermaak.
Als ik terugkijk op de Jasper die op 23-jarige leeftijd aan het werk ging, dan zie ik een hyperactieve stuiterbal. Iemand die nog geen idee had wat het betekende om leiding te geven – aan zichzelf, laat staan aan anderen of een organisatie. Ook dacht ik dat ik alles moest kunnen en dat het allemaal te leren was door goed op te letten. Maar ik heb gaandeweg geleerd dat het anders werkt. Ik heb veel te danken aan mensen om mij heen. Door op hen te letten, boeken te lezen, en mezelf te blijven ontwikkelen, ben ik gegroeid. Maar de belangrijkste les kwam pas de laatste drie jaar: ik ben oké zoals ik ben, en dat is genoeg. Ik hoef geen ander te worden, maar moet vooral mezelf blijven – met al mijn aandachtspunten, maar zeker ook met mijn superkrachten.
In de periode voor de start van mijn werkzame leven zat ik op school en leerden we over digitale communicatie en de opkomst van het internet. Maar ik had nooit kunnen bedenken hoe de wereld er anno 2025 uit zou zien. Veelzeggend is dat in 2005 nog maar 80% van de huishoudens internet had. Inmiddels is dat percentage gestegen naar 98%. YouTube ging in 2005 live met het filmpje “Me at the zoo.” Tegenwoordig kijken alle bezoekers van de site samen 1 miljard uur aan video’s per dag.
Mijn eigen schermtijd is geëxplodeerd: van een bescheiden uurtje per dag naar soms wel zes uur, een trend die bijna iedereen herkent. Daarmee ben ik eerder regel dan uitzondering. Zo’n schaal van online zijn heeft niet alleen mijn wereld veranderd, maar ook mijn vak. Waar ik ooit brieven schreef en telefoontjes pleegde, werken we nu met e-mail, apps, DM’s, en kunstmatige intelligentie. Het is fascinerend hoe technologie mij en mijn werk fundamenteel heeft veranderd.
Yuval Noah Harari raakte in zijn nieuwste boek Nexus wat mij betreft de kern van de uitdaging van de toekomst. Hij schreef:
“Having a lot of information doesn’t in and of itself guarantee either truth or order.”
Harari
De wereld is een stortvloed van informatie geworden, maar al die data en technologie zorgen niet automatisch voor duidelijkheid, laat staan voor verbinding. Wat ons menselijk maakt, is juist hoe we die informatie gebruiken om betekenis te geven – aan ons werk, aan onze relaties, en aan onszelf.
Ik geloof dat de menselijke verbinding de sleutel is, ondanks alle technologische vooruitgang. Het is verleidelijk om te verdwalen in tools, statistieken en AI-modellen. Maar uiteindelijk blijft de vraag: hoe blijven we elkaar zien, horen en echt begrijpen? De mooiste momenten in mijn werk waren niet de keren dat een proces efficiënter werd of een probleem met een technische oplossing werd gefixt. Het waren en zijn de momenten waarop ik echt contact had met anderen. De uitdaging voor de komende 20 jaar is denk ik om de mens centraal te houden in een wereld waarin technologie steeds belangrijker wordt.
