Vlak na de jaarwisseling heb ik TikTok van mijn telefoon gegooid. Ik betrapte mezelf op zinloos scrollen van ontbijt tot tandenpoetsen.
Sommige dagen tot wel twee uur.
Ik hield mezelf voor dat het mijn lijntje was naar de wereld: van Amerikaanse media tot het front in Oekraïne, maar op een dag brak mijn eigen record. Hoeveel uur zeg ik niet. Genoeg. Met mijn laatste beetje discipline drukte ik op ‘verwijderen’.
Opeens had ik twee uur per dag over. Twee uur waarin ik dacht: wat nu? Geen sarcastische Nederlander meer die getrouwd is met een Belg, geen anti-Donald in mijn feed, geen laatste beelden van het front. Later meer over wat je doet met zoveel tijd.
Gisterenavond had ik een zwak moment. De detox had zijn werk gedaan, dus ik kon best weer even kijken. Een uur later wist ik hoe het ging met de Nederlander en de Belg, wat Amerikaanse media vonden van the Donald en had ik weer genoeg gruwelijke beelden gezien om me machteloos te voelen. Ook wist ik hoe je een omelet luchtig houdt, wat de kleuren van 2026 worden en hoe je een kat piano leert spelen.
Vanmorgen luisterde ik onderweg naar Roxane van Iperen, in de podcast Europa draait door . Ze sprak over waakzaamheid. Over hoe we onze aandacht laten verdampen en ik voelde me aangesproken. Eenmaal op kantoor verwijderde ik TikTok… opnieuw.
Niet uit angst voor algoritmes en de Chinese overheid, maar voor mezelf. Voor hoe makkelijk ik vergeet dat aandacht ook een keuze is.
Roxane heeft gelijk. Waakzaamheid is misschien geen groot politiek gebaar. Misschien begint het gewoon bij je duim en je aandacht.
Sinds ik TikTok heb verwijderd, scrol ik nu door LinkedIn. Grapje natuurlijk. De zolder is eindelijk opgeruimd. En ik ben bij met mijn studie en heeeeel soms doe ik ook gewoon even niets.
