Naar jezelf kijken
door de ogen van de ander
Geen lijstje met wat ik deed, maar een stuk over iets wat mij in juni bezighield.
Tot begin juni was er sprake van stress in huize Achterbergh. Mijn dochter moest examen doen, en dat ging niet zonder slag of stoot. Tot het telefoontje van haar coach kwam. Geslaagd. In één keer, met twee achten. Trotse papa.
Op 30 juni verzamelden alle ouders zich voor de uitreiking. Haar coach stelde de zaal een vraag: wie doet precies het werk waarvoor hij of zij is opgeleid? Twee vingers gingen de lucht in. Twee vingers in een volle klas.
Typisch en eigenlijk ook heel logisch. De enige constante in het leven is verandering. We passen ons aan, ontdekken beter wie we zijn, laten werk en mensen los om nieuw werk en nieuwe mensen om ons heen te verzamelen. Soms bewust, vaak ook niet.
Aan het einde van de maand koppelde ik aan mbo-studenten veiligheid hun assessment terug. Ze staan op het punt de arbeidsmarkt op te gaan: energiek en nieuwsgierig. Als kind en tiener bouw je het beeld van jezelf op. Als volwassene weet je steeds beter wie je bent en wat je kunt. Het nadeel: je kunt vastlopen in dat beeld.
In juni sprak ik een van mijn mede-coaches bij James. Ze zegt het zo tegen haar coachees:
"Ik help jou naar jezelf te kijken door de ogen van de ander."
Daarmee helpt ze mensen zichzelf opnieuw te ontdekken.
Die twee vingers in de klas zijn het bewijs dat de meesten van ons in de loop van hun carrière wél in staat zijn om te veranderen. Maar het vraagt wel iets: de bereidheid om het beeld dat je van jezelf hebt, soms los te laten. Daar verrassen we onszelf en begint groei.
Eerder verschenen in mijn LinkedIn-nieuwsbrief Jasper werkt.
