Hersenen vliegen in het rond…

flyingVan vliegen word ik altijd extreem religieus. Vooral op een dag als vandaag als ik twee keer opstijg en land. Ik ben op weg naar Porto, maar wacht op het vliegveld van Zurich op mijn aansluitende vlucht.

Ik heb er al wel vaker over geschreven, maar ik heb voor de mensen om mij heen een nogal vervelende afwijking, namelijk mijn voorkeur voor Radio 1. Om twaalf uur ’s nachts begint het programma ‘Casa Luna’, het huis van de maan. Een paar weken geleden lag ik te luisteren naar een neuro wetenschapper. Religie en vooral de religieuze ervaringen waren volgens hem neurologisch te verklaren. Iets met stofjes die een bepaalt deel van onze hersenen activeren.

Ik schaar mijzelf niet onder de categorie mensen met vliegangst, maar ik vlieg te weinig om comfortabel te zitten. Als ik erover nadenk dan ben ik in een vliegtuig net als ‘Luitenant Dan’ uit de film ‘Forrest Gump’. Als hij en Forrest in een zware storm terechtkomen, schreeuwt hij het uit naar God, maar sluit uiteindelijk vrede met hem. Zo’n zelfde uitwerking heeft vliegen op mij. In een omgeving waar ik nergens invloed op heb, bepaalt het mij weer even bij mijn nietige zijn. Op een of andere manier plaatst het alles in perspectief. Uiteraard pas nadat ik even heel hard heb geschreeuwd.

Zo meteen het vliegtuig in richting Porto. Ik weet zeker dat vandaag in ieder geval één deel van mijn hersenen overuren maakt.