Dag 2: ‘Over vriendschap’

Vanochtend werd ik wakker met een vrolijk Facebook-filmpje dat mij erop wees dat ik op Facebook al 9 jaar bevriend ben met een goede vriend. Ondertussen kennen we elkaar al minimaal dertig jaar en zijn we toevallig deze week met elkaar op stap. Na een kilometer of tien wandelen door Barcelona. Eerst naar het strand en daarna lunch in een oude stadswijk was het tijd voor een siësta. Op de Spaanse Netflix kun je tien seizoenen van Friends kijken dus ik ben waar bij seizoen 1 begonnen. Een duidelijk teken: het thema voor deze dagelijkse blog moest vriendschap zijn.

Vriendschap is een van de meest vage begrippen die er bestaat. Niet alleen is het lastig om precies te definiëren wanneer je vrienden bent (geworden) en hoe dat zo gekomen is, maar ook is het lastig te bepalen wanneer vriendschap ophoud en wat daar dan voor in de plek komt?

De meeste van mijn vriendschappen gaan tientallen jaren terug. Precies definiëren waar vriendschap uit voortkwam is in de meeste gevallen lastig. Je bent elkaar simpelweg op een bepaalt moment in je leven tegengekomen en bent met elkaar opgewandeld. De schoonheid van dit soort vriendschappen zit er wat mij betreft in dat ze niet perse voor de hand liggen. Als ik een aantal van mijn vrienden in 2016 voor het eerst zou tegenkomen, was onze vriendschap geen uitgemaakte zaak. Deze vriendschappen zijn een waardevolle kennismaking met nieuwe (maar door die ander toch vertrouwde) werelden en overtuigingen.

Aan de andere kant zijn er ook oude vrienden die wel voor de hand liggend zijn. Mensen met wie ik nog steeds een overtuiging deel, die dezelfde dingen in het leven belangrijk vinden en uiteraard alles er tussen in.

Ik weet dat er vaak gezegd wordt dat je als mens blij moet zijn met één of twee goede vriendschappen. Ik kan mij niet voorstellen dat ik maar twee goede vrienden heb. Goede vrienden en vriendschappen zijn er in zoveel verschillende gradaties. Uiteindelijk gaat het er denk ik om dat je erin slaagt je met elkaar te blijven verbinden. Niet alleen op basis van wat je had, maar ook op basis van wie je bent in het hier en nu en hoe je leven er nu uitziet. Lukt dit dan ontstaan relaties die opgebouwd worden door hoogte- en dieptepunten heen. Die soms sluimeren, maar net zo goed weer op kunnen bloeien. Die minder te maken hebben met kwantiteit of afstand, maar alles met de bereidheid op de momenten dat je elkaar nodig hebt een stapje harder te zetten.

Dag 1: ‘Over goede voornemens en het stemmetje in mijn hoofd.’

De eerste dag vakantie is aangebroken. Vrij van werk betekent ook vrij in mijn hoofd. Deze vrijheid wil ik naast meer aandacht voor mijn gezin gebruiken om iets te doen aan mijn belangrijkste goede voornemen van 2016: meer schrijven. Vakantie en meer schrijven is niet nieuw. Als kind al schreef ik dagboeken vol vakantie-avonturen. Als ik daarna weer naar school ging dan lag mijn dagboek (nadat mijn oma hem had gelezen) ergens in de hoek van mijn kamer te verstoffen. Er is wel iets veranderd. Tegenwoordig houd ik een dagelijks dagboek bij, maar dat komt niet veel verder dan een foto van de dag en wat staccato zinnen. Ook deze vakantie gebruik ik daarom om meer te schrijven. Dagelijks wil ik een blog publiceren op jasperwerkt.nl. Over dingen die mij interesseren, mij overkomen of verbazen.

De vakantie begint heerlijk. Ik zit inmiddels in het vliegtuig naar Barcelona met een paar dagen genieten van tapas, zon, zee en goed gezelschap voor de boeg. Het is dat ik weet dat het idee van God ouder is dan de vliegende mens, maar als hij voor die tijd nog niet had bestaan, dan hadden de Wright-brothers hem vast verzonnen. De totale overgave aan de (on)kunde van de piloot. – Het helpt daarbij overigens niet dat wij inmiddels twee voorbeelden hebben gezien van piloten met zelfmoordneigingen die besloten een vliegtuig met 100+ passagiers neer te laten storten. – Maar ook het gevoel in een kunstmatige omgeving op elkaar gepakt als sardines duizenden meters boven de grond te zweven. Ik word van iedere vliegbeweging kortom hyper-religieus.

Een paar dagen geleden las ik in het nieuws dat er extra gecontroleerd zou worden rond Schiphol. Daarnaast zouden 3 augustus de treinen naar Schiphol onregelmatig rijden. Daarom vertrokken Joyce de kinderen en ik om 10.30 uit Amersfoort, terwijl mijn vlucht pas om 14.15 uur vertrok. De veiligheidsmaatregelen vielen mee. Ik had de kinderen al gewaarschuwd dat we misschien staande werden gehouden, Joyce had ik erop gewezen dat ze haar identiteitsbewijs bij zich moest dragen, maar het bleek allemaal niet nodig. Ik heb welgeteld twee marechaussees met machinegeweren voorbij zien lopen die zorgden voor een prettig, maar vals gevoel van veiligheid. Aan de andere kant heb ik vanaf het inchecken totdat ik ging zitten in mijn vliegtuigstoel nul (!) keer mijn paspoort hoeven laten zien. Noem mij ouderwets, maar dat vind ik raar. Los van al het uiterlijk vertoon of juist het gebrek daaraan, verbaasde ik mij nog het meest over wat zich in mijn hoofd afspeelde. De afgelopen dagen en zeker ook vandaag op Schiphol.

Het is alsof er een nieuw stemmetje in mijn hoofd is ge(p)land. Eén die constant oproept tot waakzaamheid. Die niets heeft met theoretische kennis. Dat er nog altijd meer mensen dood gaan omdat ze verdrinken in bad dan dat ze gedood worden door terrorisme. Dat 94% van de aanslagen door Moslim-terroristen wordt gepleegd in moslimlanden. Dat terreur in de jaren ’70 en ’80 van de vorige eeuw tot nu toe veel meer slachtoffers maakte. Mijn stemmetje legt de nadruk op dat dood gaan aan terreur een kwestie is van op het verkeerde moment op de verkeerde plaats zijn. En waarom vandaag geen Schiphol. Hij zegt dat het net als met verdrinken in bad iedereen (met toegang tot een bad 😃) kan overkomen. Het stemmetje in mijn hoofd heeft ook niet zoveel op met privacy hij wil vooral veilig zijn. En hij ziet meer dan gemiddeld veel verdachte personen rondlopen. Hij is blij weg te lopen uit grote groepen mensen én maakt mij als ik niet uitkijk horendol.

Na Madrid, Londen, Parijs en Brussel houdt ook Nederland zijn adem in voor een mogelijke terreur-aanslag. Niemand wil wijken voor terreur, maar ondertussen kennen we allemaal zo’n stemmetje. En laten we eerlijk zijn: hij is er niet voor niets. Het is ons overlevingsinstinct.

(on)rust

Al een week weet ik de onrust in mijzelf aardig te managen. Veel lezen, hangen en genieten van het gezelschap van lieve en aardige mensen, kortom: vakantie! Ik moet eerlijk zeggen dat het dit jaar precies op tijd kwam. Zoals elk jaar was ik er ook dit jaar wel aan toe om de benen te strekken en even te genieten van een paar weken niets doen.
Yep, je leest het goed, een paar weken! Meestal houd ik een aantal weken vakantie over aan het einde van het jaar, maar mijn streven is om dit jaar op 0 te eindigen. Eerlijk gezegd kan dit ook niet anders als ik kijk naar mijn ambitieuze stapel met leesvoer. Aangezien een (werk)week over het algemeen te kort is om alles wat ik mijzelf had voorgenomen er in te proppen, komt er van lezen (te) weinig. Hetzelfde geldt overigens voor fotograferen en verhaaltjes verzinnen en vertellen aan mijn dochter en het schrijven van mijn eerste boek.
Allemaal zaken die ik in de komende weken van relatieve rust ga proberen om wel te doen.

Al een week weet ik de onrust in mijzelf aardig te managen. Veel lezen, hangen en genieten van het gezelschap van lieve en aardige mensen, kortom: vakantie! Ik moet eerlijk zeggen dat het dit jaar precies op tijd kwam. Zoals elk jaar was ik er ook dit jaar wel aan toe om de benen te strekken en even te genieten van een paar weken niets doen.

Yep, je leest het goed, een paar weken! Meestal houd ik een aantal weken vakantie over aan het einde van het jaar, maar mijn streven is om dit jaar op 0 te eindigen. Eerlijk gezegd kan dit ook niet anders als ik kijk naar mijn ambitieuze stapel met leesvoer. Aangezien een (werk)week over het algemeen te kort is om alles wat ik mijzelf had voorgenomen er in te proppen, komt er van lezen (te) weinig. Hetzelfde geldt overigens voor fotograferen en verhaaltjes verzinnen en vertellen aan mijn dochter en het schrijven van mijn eerste boek.

Allemaal zaken die ik in de komende weken van relatieve rust ga proberen om wel te doen.