Dienend leiderschap

 
Benedictijner monnik Anselm GrünIn het kader van het LDI-traject van de kerk ben ik begonnen aan het boek ‘bezielend leidinggeven’ van Anselm Grün. In het boek stond een hoofdstuk over dienen wat mij hielp mijzelf weer wat beter te begrijpen.

Voor diegene die Grün niet kennen. Anselm Grün is een Duitse Benedictijner Monnik. Hij is kellenaar en in die hoedanigheid verantwoordelijk voor 20 bedrijven en 300 werknemers. Daarnaast heeft hij een keur aan spirituele boeken geschreven. Het boek ‘bezielend leidinggeven’ gaat over de mens achter de leider. In het boek gaat Grün terug naar de 1500 jaar oude principes van Benedictus. Volgens Benedictus is een leidinggevende iemand die het leven dient en mensen bezielt. Voorwaarden voor echt leiderschap zijn volgens hem: zelfkennis, mensenkennis, creativiteit en fantasie.Op pagina 54 staat het hoofdstuk met als titel: het leven dienen. Even een quote: ‘De woorden van Benedictus over ‘leidinggeven is dienen’ zijn gebaseerd op de uitspraak van Jezus bij het laatste avondmaal. Het antwoord van Jezus op het geruzie van de discipelen over de vraag wie van hen de belangrijkste is, luidt: ‘Koningen heersen over hun volk en machtigen laten zich weldoeners noemen. Zo mag het bij jullie niet zijn, de grootste van jullie moet de kleinste willen zijn en een leider moet zich als dienaar gedragen’.

Soms is het gevoel dat je een onderdeel bent van een traject waarin je leiderschapskwaliteiten worden ontwikkeld een lekker gevoel. Het is niet zozeer dat ik ervan naast mijn schoenen ga lopen, maar het is wel iets wat mij voedt in mijn eigenwaarde. Gisteren hadden wij weer een bijeenkomst van het LDI. Wij stonden ook nog even stil bij het feit dat leider zijn ook betekent dat de problemen van een ander ook jouw problemen worden. Toen ik las over het dienend leiderschap zoals Benedictus dat beschrijft, stelde ik mijzelf de vraag: wil ik dienen. Het antwoord wat ik mijzelf gaf was nee, ik wil leiden (ambitie). Wat ik zo mooi vind van wat Grün in het boek beschrijft is dat je ruimte moet laten voor je ambities en verlangens. Het gaat zelfs zo ver dat Grün zegt dat een dienende leider zijn diepste drijfveren voor zichzelf inzichtelijk heeft. Een dienend leider kiest er echter voor zijn eigen verlangens en ambities ondergeschikt te maken.        

Nu moet ik eerlijk zeggen dat er één ding is waar ik vooral slecht mee omga. Veranderingen zijn niet aan mij besteedt. Mijn manier van omgaan met verandering is heel veel aandacht voor mijzelf opeisen. Mijzelf in het middelpunt zetten. Op mijn werk gaat er veel veranderen. Vandaag merkte ik weer dat ik in dezelfde valkuil trapte. Mijn goede voornemen voor de komende periode op mijn werk is te dienen. Een positieve bijdrage leveren aan verandering en zo ruimte te laten voor de organisatie en mijn collega’s en op die manier te leren dienen/leiden.

Leiderschap: doorbreken status quo

leiderschapEen paar maanden geleden las ik in de krant dat meer dan de helft (weet het precieze percentage niet meer) van wat ik doe routine is. Mensen zijn gewoontedieren en of je het nu leuk vindt of niet, binnen de kortste keren beland je in een sleur. In het al eerder aangehaalde boek ‘Tribes’ van Seth Godin word als het gaat om leiderschap onder andere gesproken over het doorbreken van de status quo.

Passief naar actief
Soms heb je van die momenten dat je het even helder ziet. Dat had ik een aantal maanden geleden. Voor mijn gevoel werd ik op mijn werk steeds minder productief en behalve dat begonnen de dingen die ik deed mij ook steeds vaker tegen te staan. Ik begon na te denken waar dit gevoel vandaan kwam en mijn conclusie was: ik word passief. Nu is het niet erg om op zijn tijd rustig af te wachten, maar langzaam maar zeker werd ik ook passief op die onderwerpen waarop actie van mij werd verwacht. Daarnaast merkte ik dat die passiviteit verder ging dan alleen op mijn werk. Het werd ook zichtbaar in mijn persoonlijk leven.

Volgen of leiden
Over het algemeen is het makkelijker om te volgen of een reactie te geven, dan om het voortouw (de leiding) te nemen. Ben je passief dan blijf je vanuit je comfortzone opereren. Besluit je zoals ik dat deed dat je dit patroon wilt doorbreken, dan is dat eng. Ik zou daar nog wel even over uit kunnen weiden, maar daar zijn genoeg boeken over geschreven. Wat mij vooral verbaasde is dat het zo makkelijk is om in passiviteit te blijven hangen. Dat heeft voor een groot deel te maken met het feit dat het lastig is passiviteit te doorbreken. Het heeft namelijk verschillende ‘stadia’. Eerst moet je het herkennen, doen moet je het verlangen hebben het te doorbreken en als laatste moet je het op één of andere manier anders gaan doen.

In het boek beschrijft Godin een leider als iemand die geen genoegen neemt met de status quo. Ik vind het wel een interessante gedachte. Om de status quo te doorbreken heb ik zelf ervaren dat je een aantal fases doormoet. Als je wat meer inzoomt op die fases met de bril van leiderschap, dan komen er (volgens mij) een aantal interessante dingen uit, maar voor nu even genoeg. Ik kom hier (waarschijnlijk) op terug.

God is ambitieus

ambitionMijn voornemen was om te stoppen met God menselijke eigenschappen aan te meten, maar bepaalde dingen kan ik niet onder stoelen of banken steken. Zo ben ik er van overtuigd dat God ambitie heeft.

Er wordt wel een gezegd dat wij, omdat wij voortkomen uit God, dezelfde eigenschappen hebben als Hij. Ambitie als een onderdeel van ons mens zijn. Ik voel een verantwoordelijkheid het beste uit mijzelf te halen. Ambitie die vooral op mijzelf gericht is. De laatste tijd vraag ik mij wel eens af hoe die ambitie in verhouding staat tot mijn geloof. De basis van het Christelijk geloof ligt in de vrijheid om te kiezen. Ik ben ervan overtuigd dat ik geen marionet ben, maar ik geloof ook dat God een plan met mij heeft. Vraag is dus of er ondanks/dankzij mijn ambitie voldoende ruimte is voor dat plan. Online vond ik het een en ander over dit onderwerp. Het gaat dan vaak om het begrip ‘gezonde ambitie’. Een ambitie waarbij je beseft dat ook die honger voorkomt uit het verlangen te doen wat God van je vraagt. Het perspectief wordt dan: Jezus heeft zijn leven gegeven om deze wereld te redden. Waarom nemen wij genoegen met minder?

Nog genoeg om over na te denken. Word vast vervolgd.

PS: sneller dan verwacht, kwam een mooi stuk tegen van de Paul (broer van de schrijver Henry) Nouwen. Titel: tussen ambitie en God. Mooi van die online cadeautjes.

Oncomfortabel

TribesIn het boek: ‘Tribes, we need you to leed us.’ Las ik op pagina 47 het volgende over leiderschap:

Leiderschap is schaars omdat weinig mensen bereidt zijn het oncomfortabele te ondergaan wat het leiden nu eenmaal met zich meebrengt. Deze schaarsheid maakt leiders waardevol. Als iedereen altijd probeert te leiden, gebeurt er weinig. Het oncomfortabele van leiderschap zorgt ervoor dat leiders invloed kunnen uitoefenen en zorgt ervoor dat het de moeite waard is. Met andere woorden als iedereen het kon, dan deden zij het en was het niets waard.

  • Het is oncomfortabel om voor een groep vreemden te staan.
  • Het is oncomfortabel een idee te lanceren wat misschien niet werkt.
  • Het is oncomfortabel om de bestaande situatie niet te accepteren.
  • Het is oncomfortabel om de aandrang om te settelen te weerstaan.

Wanneer je het oncomfortabele hebt gevonden, dan heb je de plaats gevonden waar een leider nodig is. Voel jij je niet oncomfortabel in je rol als leider, dan betekent het dat je vrijwel zeker niet werkt naar je volle vermogen.

Iets om de komende periode eens over na te denken…

PS: Bekijk hier een filmpje van Seth Godin over leiderschap.

LDI?!

cnazsealLDI staat voor ‘leadership development initiative’. Een initiatief van de kerk van de Nazareners om jonge mensen met potentie te helpen zichzelf verder te ontwikkelen. Het traject duurt 2 jaar. Niet alleen, maar samen met je ‘medecursisten’ een coach. Het LDI-traject startte tijdens een weekend met inspirerende (kerk)leiders van over de hele wereld. Mensen met een passie voor hun werk en voor God. Inmiddels zijn wij al weer een aantal maanden, gesprekken met mijn coach en één gezamenlijke bijeenkomst verder. De onvermijdelijke vraag is dan: wat heeft het tot nu toe opgeleverd?

Ik kan mij nog goed herinneren dat ik tijdens mijn opleiding communicatie aan een van mijn docenten vroeg wat ik hier nu eigenlijk leerde. Al met al vond ik het allemaal redelijk voor de hand liggend. Mijn docent legde aan mij uit dat een opleiding bij moet dragen aan het ontwikkelen van een visie, een bril waardoor je naar de wereld kijkt. Voor het ontwikkelen van leiderschap geldt hetzelfde. Het weekend, maar ook de gesprekken met mijn coach hebben mij weer een andere bril gegeven. Wat is leiderschap en hoe vullen mijn baas, figuren uit de bijbel, maar ook de mensen bij mij in de kerk leiderschap in? Vragen waar ik mee bezig ben en die helpen om mijn eigen visie op het zijn van een leider verder te ontwikkelen.

Ik ben thuis, op mijn werk, maar ook in de kerk dezelfde persoon. Het ontwikkelen van een bepaalt talent heeft dan ook vooral te maken met de ontwikkeling die ik als persoon doormaak. Om antwoord te geven op de vraag wat het heeft opgeleverd wil ik dan ook vooral naar mijzelf kijken en dat is lastig. Mijn grootste uitdaging voor de komende weken en maanden blijft om de basis te onderhouden. Mijn relatie met God centraal te stellen om zo thuis, op mijn werk en in de kerk te doen wat hij van mij vraagt.

Over mijn zoektocht ben ik van plan regelmatig iets te publiceren op jasperwerkt.nl.