Kwetsbare truc

trucToen ik al een tijdje met Joyce verkering had, vroeg ze mij wat ze van mij wist wat niemand anders wist. Ik moest haar het antwoord schuldig blijven. Al jong heb ik geleerd dat je kwetsbaar opstellen meer oplevert dan een muur om je heen te bouwen en dat hoe eng het ook is, dicht bij jezelf blijven meer oplevert dan een toneelspel spelen.

Toen ik aan Joyce probeerde uit te leggen waarom zij niets meer wist als een ander gebruikte ik de term: truc. Kwetsbaarheid als truc waardoor je mooie dingen terugkrijgt. Waardoor je vaak ineens iets te zien krijgt van de ander wat je verbaast of waardoor je hem of haar wat beter gaat begrijpen.  Iemand plaatst zichzelf als het ware in perspectief. Toen ik er over nadacht kwam ik erachter dat het geen truc is. Als dat het was, dan werkte het namelijk niet. Het heeft te maken met een oprechte interesse in de ander, som ook verbazing of het verlangen iemand of de situatie waarin ik mij begeef te begrijpen.

Bewuste keuze
Toch merk ik naarmate ik ouder word dat het ook een kwetsbaar evenwicht is. Voor mijn idee had ik vroeger niets te verliezen. Nu je dingen hebt opgebouwd (een gezin, een leuke baan) wordt kwetsbaar zijn en kwetsbaarheid vragen minder vanzelfsprekend. Ook zie je ineens dat het niet vanzelfsprekend is en dat het soms vraagt om het maken van een bewuste keuze. Soms wordt het dus ook een sprong in het donker. Een keuze op basis van een overtuiging die tegen mijn gevoel ingaat.

Voor de toekomst hoop ik dat ik het vast kan houden. Al is het maar omdat het mij tot nu zoveel mooie en inspirerende gesprekken met interessante mensen heeft opgeleverd.  En als ik heel eerlijk ben, denk ik ook dat ik niet anders kan.