Dichtbij jeugdsentiment

butterflyLater moet ik vast aan Anne-Roos en haar vriendinnetjes uitleggen wat de gulden is en ook dat ik toen ik een spreekbeurt wilde maken nog gewoon naar de bibliotheek moest. Heerlijk die sentimentele gedachten op je 28ste. Reden van mijn momentje van sentiment was mijn oude gedichtenboekje wat ik er vandaag eens op heb nageslagen.

In het voor mij nog internetloze tijdperk (ik was er pas laat bij) had ik altijd een boekje op zak. Voor als ik ineens inspiratie had. Het probleem met een geweldige dichtzin is namelijk dat je hem ook zo weer vergeten bent. Het is toch al zeker twee jaar geleden dat ik ‘mijn boekjes’ heb bekeken en mij mee heb laten slepen door mijn oude liefdes(verdriet). Want wat mij opvalt is dat ik mij bij de meeste gedichten nog een bepaald meisje voor de geest kan halen. Daarnaast is het helaas zo dat veel van de ‘briljante zinnen’ die op dat moment zo de moeite van het opschrijven waard leken, achteraf gezien wat minder briljant (soms zelfs vreemd) waren.  Toch herken ik ze wel, de emoties die eruit spreken, de thema’s die ik behandel en jammer genoeg ook de foto van de jongen voorin… oeps. Er zijn een paar die je bijblijven. Gedichten die ik bij wijze van spreken nog uit mijn hoofd kan citeren. Eén daarvan is het gedicht ‘Vlinder’. Een gedicht waarmee ik de eerste prijs won tijdens een gedichtenwedstrijd op de middelbare school. Ik was de enige deelnemer, maar de jury bezwoor mij dat ze mij geen prijs hadden uitgereikt als het niet ook een goed gedicht was. Als ik aan die prijs terugdenk dan houd ik mij daar maar aan vast. De prijs werd uitgereikt door dichter Harmen Wind die mij toewenste dat ik mijn vlinder vast zou houden. Voor diegene die nu bijna barst van nieuwsgierigheid volgt hier het gedicht. Ik schreef het overigens voor Wendy die naast mij zat bij Economie en Geschiedenis. Eén van mijn geheime liefdes.

Vlinder (8/12/99)

Als ik de eerste vogel weer hoor fluiten
En alle bloemen weer komen kijken
De gewone niet die op de ruiten
En als alle dingen beter lijken

Dan wil ik zingen over alles wat mooi is
Huilen over alles wat slecht was
Niet meer voelen het gemis
En kijken naar elk meisje in de klas

Het is lente de tijd dat alles groter wordt
Haar vlinders zijn gaan vliegen in mijn buik
Want nu ook mijn hart is volgestort
Wacht ik totdat ze gaat zitten op mijn vlinderstruik.

Mijn goede voornemen is om er de komende tijd eens een paar te publiceren. Om dichtbij mijn jeugdsentiment te blijven.