Vrijzinnig of orthodox

Mijn eerste kennismaking met gospel, tenminste die gospel die ik dacht langer dan 30 seconden te kunnen verdragen, was met de Australische gospelband Hillsong. Nu heb ik de afgelopen weken een vergelijkbare openbaring: overal op het web wordt gediscussieerd over het christelijk geloof! Zo volg ik een discussie over ‘de twijfel’. Boele Ytsma, Relirel, Sonneveld en anderen publiceren over de rol van twijfel in het christelijk geloof.

Vrijzinnig
Ik ben diep van binnen nog steeds dat gereformeerde jongetje. In het stuk van Sonneveld schrijft hij over Ytsma als een vrijzinnige. Als ik dat woord alleen al lees, dan denk ik…oei das fout. Tegenwoordig ben ik een Nazarener, maar aan het woord vrijzinnig kleeft voor mij nog steeds iets negatiefs. Vrijzinnig geloven stond voor mij altijd voor een halve keuze, niet radicaal ja kunnen zeggen tegen God. Ik herinner mij nog goed de vader van een jongen bij mij uit de kerk. Voor mij was hij het voorbeeld van iemand die vrijzinnig was. Hij had (zoals ik het mij herinner) een heel eigen beeld van wie God was en voor hem in zijn leven van alledag betekende. Ik kan mij een gesprek in de kroeg herinneren. Het was inmiddels al een aantal jaar later en ik zag hem nooit meer in de kerk. Wij hadden het o.a. over geloven. Ik kan mij het gesprek niet meer woord voor woord herinneren, maar wat ik mij wel herinner is dat wij het niet altijd eens waren. Toch vond ik het een mooi gesprek. Ik proefde zijn verlangen er samen met God uit te komen. Hem als het ware tot de finish achterop zijn rug met zich mee te blijven dragen. Ondanks zijn eigen vragen en pijn hield hij vast aan zijn geloof.

Als ik aan die man terugdenk, dan is één ding mij meteen duidelijk. Een discussie over twijfel gaat verder dan theologische bespiegelingen en dogma’s. Het gaat over mensen en hun behoefte er samen met God uit te komen. Hem niet kwijt te raken in het leven van alledag. Los van de inhoud is het natuurlijk geweldig dat mannen als Ytsma, Sonneveld, maar ook Hendrikse hun mond open doen. Dat zij vrijzinnig of orthodox hun mening verkondigen en mij (en anderen) zo inspireren. Hopelijk slagen wij er dan allemaal in ons geloof vast te blijven houden.

… of is dit allemaal wel erg vrijzinnig. Los daarvan… Ik ben benieuwd @boeleytsma melde vandaag op Twitter dat hij volgende week reageert op het artikel van Sonneveld in het ND. Word vervolgd dus…

In de woestijn

desertDe afgelopen vier weken had ik vakantie. De vakantiebestemming was Zuid-Limburg, maar behalve daar ben ik deze vakantie ook op bezoek geweest in de woestijn.

Niet in Egypte, Turkije of een andere exotische bestemming, maar in het leven van alledag. Ik moet eerst even het een en ander uitleggen, anders begrijp je het misschien niet. Vandaag werd er in de kerk van Nazareners in Amersfoort gepreekt over het onderwerp ‘de woestijn’. Onder andere een geestelijke toestand van twijfel over de fundamenten van je geloof. Als dat de geestelijke woestijn is dan ben ik daar de afgelopen periode geweest. Ik heb veel getwijfeld over wat ik dacht te geloven, maar vandaag komt de boel weer een beetje in perspectief te staan.

Niet alleen door de preek, maar ook door een artikel van Boele P. Ytsma Sinds een aantal maanden volg ik Boele via zijn Twitter. Hij is pastor en schrijft boeken en weblogs (zoekendgeloven.nl). Ik las een door Boele getwittert artikel op relirel dat doorlinkte naar een artikel van Boele wat hij schreef als voorbereiding op een debat met Klaas Hendrikse (de atheïstische dominee) tijdens Flevo. De boodschap was net als de preek van vanmorgen dat twijfel (de woestijn) een noodzaak is voor groei en het besef dat God meer is dan wij ons kunnen beseffen.

Soms merk ik dat ik weer teveel probeer te geloven in een God die voor mij te verklaren is. De teddybeer, de wraakzuchtige God uit het oude testament. Emoties die ik begrijp, gebeurtenissen die ik kan rijmen met wat ik om mij heen zie gebeuren. Ik verlies het perspectief en de ratio komt centraal te staan. Mijn twijfel (woestijn) komt voort uit mijn arrogantie dat ik het moet begrijpen om het te kunnen geloven. Terwijl als ik terug kijk op mijn leven het juist de verwondering is (zo mooi beschreven door de filosoof Kierkegaard) die ervoor zorgde dat ik echt begon te geloven in God. Niet om een antwoord te geven op de vraag waarom ik leefde, maar uit een diep ontzag en de zekerheid dat er zoveel meer is dan alleen datgene wat ik met mijn zintuigen kan bevatten.

En als de woestijn mij, zoals nu, helpt dat weer even te beseffen dan moet ik er misschien nog in blijven…