Hersenen vliegen in het rond…

flyingVan vliegen word ik altijd extreem religieus. Vooral op een dag als vandaag als ik twee keer opstijg en land. Ik ben op weg naar Porto, maar wacht op het vliegveld van Zurich op mijn aansluitende vlucht.

Ik heb er al wel vaker over geschreven, maar ik heb voor de mensen om mij heen een nogal vervelende afwijking, namelijk mijn voorkeur voor Radio 1. Om twaalf uur ’s nachts begint het programma ‘Casa Luna’, het huis van de maan. Een paar weken geleden lag ik te luisteren naar een neuro wetenschapper. Religie en vooral de religieuze ervaringen waren volgens hem neurologisch te verklaren. Iets met stofjes die een bepaalt deel van onze hersenen activeren.

Ik schaar mijzelf niet onder de categorie mensen met vliegangst, maar ik vlieg te weinig om comfortabel te zitten. Als ik erover nadenk dan ben ik in een vliegtuig net als ‘Luitenant Dan’ uit de film ‘Forrest Gump’. Als hij en Forrest in een zware storm terechtkomen, schreeuwt hij het uit naar God, maar sluit uiteindelijk vrede met hem. Zo’n zelfde uitwerking heeft vliegen op mij. In een omgeving waar ik nergens invloed op heb, bepaalt het mij weer even bij mijn nietige zijn. Op een of andere manier plaatst het alles in perspectief. Uiteraard pas nadat ik even heel hard heb geschreeuwd.

Zo meteen het vliegtuig in richting Porto. Ik weet zeker dat vandaag in ieder geval één deel van mijn hersenen overuren maakt.

Hype, hype, hoera!

newsIk word er soms wat moe van al die hypes. Op zich niets mis met een kritische grondhouding, maar er zijn onderhand zoveel media en iedereen is op zoek naar een scope. Als het nu ging over wereldschokkende onderwerpen dan kan ik er mee leven, maar helaas.

Wat mij ook opvalt is het mediagedrag van sommige politici. De standaard reactie is: ‘het is schokkend en de minister moet zich hierover verantwoorden in de kamer.’ Televisieprogramma’s over niets, debatten over niets en het uiteindelijke resultaat is dat er onvoldoende gepraat wordt over de zaken die er wel toe doen. Nu denk je misschien wat kan ik daar aan doen. Heel veel!

Ik ben maar begonnen met bewust kiezen. De televisieprogramma’s die ik kijk, de politieke partijen waarop ik stem Weg van de hijgerigheid, op zoek naar waar het echt om gaat. Maar wat is dat dan? Iedereen zal die vraag voor zichzelf moeten beantwoorden, maar voor mij betekent het dat ik mijn scope probeer te richten op dingen die er ook morgen nog toe doen. De afgelopen weken heb ik gemerkt dat dit behalve mijn werk en alle andere interessante dingen die er te doen zijn ook vooral ook mijn gezin is. Daar hoef ik niets te doen, maar moet ik vooral zijn en dat is voor de verandering ook wel eens lekker.

Dansen met Kirk Franklin

danceNu moet je weten dat ik helemaal niet kan dansen, dus het werd een erg houterige boel. Hieronder dus ter ieders vermaak ‘dancing with Kirk the video’. Nu vraag je je misschien af waarom ik dit hier zo’n prominente rol geef? Het is eigenlijk een soort van regeren is vooruitzien. Ik kan met de video in de hand in ieder geval wel tegen Anne-Roos zeggen dat papa met Kirk heeft gedanst…

Dancing with Kirk Franklin – the movie –

Grenzeloos

grenzeloosVanmorgen was mijn dochtertje op tijd wakker en ik dus ook. Op het laatste moment besloot ik om naar de kerk te gaan. Gelukkig! De preek van de dominee ging over de noodzaak om grenzen te stellen.

Onder andere Anselm Grün werd geciteerd. Hij heeft in 2005 het boekje ‘grenzen stellen’ geschreven. In het boek heeft Grün het er onder andere over dat de absolute grens, de dood, vaak een belangrijke rol speelt bij onze grenzeloosheid. Het verlangen van mensen alles te willen beleven, voordat je er niet meer bent. Volgens Grün is de gejaagdheid die je overal in onze maatschappij terugziet daarvan een gevolg. Niet voor niets zijn er zoveel mensen die er onvoldoende in slagen om  te leven binnen de grenzen die hun eigen lichaam aangeeft. Het gevolg is dat mensen op grote schaal afbranden. Het besef dat je leven niet ophoudt na de dood geeft volgens Grün de rust die je nodig hebt om te leven in het moment.

De afgelopen maanden denk ik veel na over mijn diepste drijfveren.  Ik ben ervan overtuigd dat ik als mens maar een klein deel van mijn diepste drijfveren bloot kan leggen. Al luisterend naar de preek van vandaag realiseerde ik mij dat Grüns woorden ook op mij van toepassing zijn. Dat ook ik soms heel hard ren vanuit het verlangen een voetdruk achter te laten. Ik had mij alleen onvoldoende gerealiseerd waar die haast vandaan kwam. Ik geloof wel dat Grün een punt heeft en ik besefte mij opeens dat ik ren voor iets wat onoverkomelijk is. Een preek als vandaag plaatst die haast weer in het juiste perspectief en helpt mij weer een stapje verder in mijn zoektocht naar wat mij drijft.

Inspireer mij!

earthEen maand of twee geleden vierde een goede vriend zijn verjaardag.  Op zijn verjaardag en die van zijn vrouw kom ik al jaren dezelfde mensen tegen. Heel gezellig om één of twee keer per jaar met ze bij te kletsen. Eén van de aanwezigen vertelde ik vol vuur over mijn toe nieuwe weblog. Later bleek dat hij niet zo lekker in zijn vel zat en hij gaf mij een opdracht mee: Jasper inspireer mij!

Ik heb de afgelopen paar maanden wel een paar keer aan zijn woorden gedacht. Bijvoorbeeld toen ik Balkenende hoorde schutteren tijdens de algemene beschouwingen en als ik Geert Wilders hoor over moslims. Ik mis het stipje op de horizon, de visie, die uiteindelijk vertaald wordt in actie! Volgende week ga ik naar Amsterdam voor het zakenkabinet 2010. Samen met andere jonge mensen nadenken over een visie op het Nederland van de toekomst. De thema’s zijn: sociale cohessie en generaties, overheid en politiek, onderwijs, innovatie, economie en ondernemerschap en duurzaamheid. Ik ben ingedeeld in de groep duurzaamheid.

Inspireer mij!

Dienend leiderschap

 
Benedictijner monnik Anselm GrünIn het kader van het LDI-traject van de kerk ben ik begonnen aan het boek ‘bezielend leidinggeven’ van Anselm Grün. In het boek stond een hoofdstuk over dienen wat mij hielp mijzelf weer wat beter te begrijpen.

Voor diegene die Grün niet kennen. Anselm Grün is een Duitse Benedictijner Monnik. Hij is kellenaar en in die hoedanigheid verantwoordelijk voor 20 bedrijven en 300 werknemers. Daarnaast heeft hij een keur aan spirituele boeken geschreven. Het boek ‘bezielend leidinggeven’ gaat over de mens achter de leider. In het boek gaat Grün terug naar de 1500 jaar oude principes van Benedictus. Volgens Benedictus is een leidinggevende iemand die het leven dient en mensen bezielt. Voorwaarden voor echt leiderschap zijn volgens hem: zelfkennis, mensenkennis, creativiteit en fantasie.Op pagina 54 staat het hoofdstuk met als titel: het leven dienen. Even een quote: ‘De woorden van Benedictus over ‘leidinggeven is dienen’ zijn gebaseerd op de uitspraak van Jezus bij het laatste avondmaal. Het antwoord van Jezus op het geruzie van de discipelen over de vraag wie van hen de belangrijkste is, luidt: ‘Koningen heersen over hun volk en machtigen laten zich weldoeners noemen. Zo mag het bij jullie niet zijn, de grootste van jullie moet de kleinste willen zijn en een leider moet zich als dienaar gedragen’.

Soms is het gevoel dat je een onderdeel bent van een traject waarin je leiderschapskwaliteiten worden ontwikkeld een lekker gevoel. Het is niet zozeer dat ik ervan naast mijn schoenen ga lopen, maar het is wel iets wat mij voedt in mijn eigenwaarde. Gisteren hadden wij weer een bijeenkomst van het LDI. Wij stonden ook nog even stil bij het feit dat leider zijn ook betekent dat de problemen van een ander ook jouw problemen worden. Toen ik las over het dienend leiderschap zoals Benedictus dat beschrijft, stelde ik mijzelf de vraag: wil ik dienen. Het antwoord wat ik mijzelf gaf was nee, ik wil leiden (ambitie). Wat ik zo mooi vind van wat Grün in het boek beschrijft is dat je ruimte moet laten voor je ambities en verlangens. Het gaat zelfs zo ver dat Grün zegt dat een dienende leider zijn diepste drijfveren voor zichzelf inzichtelijk heeft. Een dienend leider kiest er echter voor zijn eigen verlangens en ambities ondergeschikt te maken.        

Nu moet ik eerlijk zeggen dat er één ding is waar ik vooral slecht mee omga. Veranderingen zijn niet aan mij besteedt. Mijn manier van omgaan met verandering is heel veel aandacht voor mijzelf opeisen. Mijzelf in het middelpunt zetten. Op mijn werk gaat er veel veranderen. Vandaag merkte ik weer dat ik in dezelfde valkuil trapte. Mijn goede voornemen voor de komende periode op mijn werk is te dienen. Een positieve bijdrage leveren aan verandering en zo ruimte te laten voor de organisatie en mijn collega’s en op die manier te leren dienen/leiden.

Kwetsbare truc

trucToen ik al een tijdje met Joyce verkering had, vroeg ze mij wat ze van mij wist wat niemand anders wist. Ik moest haar het antwoord schuldig blijven. Al jong heb ik geleerd dat je kwetsbaar opstellen meer oplevert dan een muur om je heen te bouwen en dat hoe eng het ook is, dicht bij jezelf blijven meer oplevert dan een toneelspel spelen.

Toen ik aan Joyce probeerde uit te leggen waarom zij niets meer wist als een ander gebruikte ik de term: truc. Kwetsbaarheid als truc waardoor je mooie dingen terugkrijgt. Waardoor je vaak ineens iets te zien krijgt van de ander wat je verbaast of waardoor je hem of haar wat beter gaat begrijpen.  Iemand plaatst zichzelf als het ware in perspectief. Toen ik er over nadacht kwam ik erachter dat het geen truc is. Als dat het was, dan werkte het namelijk niet. Het heeft te maken met een oprechte interesse in de ander, som ook verbazing of het verlangen iemand of de situatie waarin ik mij begeef te begrijpen.

Bewuste keuze
Toch merk ik naarmate ik ouder word dat het ook een kwetsbaar evenwicht is. Voor mijn idee had ik vroeger niets te verliezen. Nu je dingen hebt opgebouwd (een gezin, een leuke baan) wordt kwetsbaar zijn en kwetsbaarheid vragen minder vanzelfsprekend. Ook zie je ineens dat het niet vanzelfsprekend is en dat het soms vraagt om het maken van een bewuste keuze. Soms wordt het dus ook een sprong in het donker. Een keuze op basis van een overtuiging die tegen mijn gevoel ingaat.

Voor de toekomst hoop ik dat ik het vast kan houden. Al is het maar omdat het mij tot nu zoveel mooie en inspirerende gesprekken met interessante mensen heeft opgeleverd.  En als ik heel eerlijk ben, denk ik ook dat ik niet anders kan.

Kies voor de keuze

kiezenEen paar dagen geleden begon ik op aanraden van een collega in een boek met als titel: ‘het slimme onbewuste’. Een boek over de verhouding tussen het bewustzijn en het onderbewuste.

Het eerste hoofdstuk van het boek richt zich op het afbreken van de mythes rondom bewustzijn. Het idee dat bewustzijn gelijkstaat aan rede en verstand en dat het meeste wat wij doen voortkomt uit een bewuste keuze. Op internet heb ik nog even gezocht maar ik kon het niet meer terugvinden. Ik meen mij te herinneren dat ik ergens heb gelezen/gehoord dat 70% van wat wij als mensen doen voortkomt uit routine. Het is daarnaast ook nog een zo dat de meeste mensen houden van die routine. Mijn vers geperste jus (3x per week). In plaats van rechtsaf, naar links, omdat ik dat altijd doe. Twee van mijn minder schadelijke ‘routines’.

Als je bovenstaande leest zou je bijna denken dat ik mij er bij heb neergelegd dat ik een gewoontedier ben, maar schijn bedriegt. Al lang geleden heb ik besloten dat ik mijzelf wil begrijpen. Wat zijn mijn diepste drijfveren? Waarom kies ik wat ik kies? Ja, ik ben net als zoveel anderen gehecht aan mijn routine, maar toch kies ik voor de keuze. Soms is het eng om te kiezen, omdat ook de verkeerde keuze kan zijn en je niemand anders dan jezelf daar de schuld voor kunt geven. Op je werk, maar ook thuis. Volgens mij is het een reclame waarin de hoofdpersoon zegt: succes is een keuze! Volgens mij is het net andersom: keuze is per definitie een succes. Dan heb ik het niet over het eindresultaat, maar de keuze op zichzelf is vaak al een overwinning. Betekent dit dat ik de illusie heb altijd bewust een keuze te maken? Nee, hoor nog steeds is veel van wat ik doe routine, maar ik ben een tijdje geleden wel begonnen met bewust kiezen.

Ik had het met mijn coach over ‘focus’ aanbrengen in je leven. Niets meer en niets minder dan het maken van keuzes. Als ik het kan, kan iedereen het. Misschien veranderd er wel niets, maar misschien zie je ineens kansen ontstaan? Heb je meer tijd voor je gezin? Zie je wat er echt toe doet? Het helpt mij in ieder geval wel!

Leiderschap: doorbreken status quo

leiderschapEen paar maanden geleden las ik in de krant dat meer dan de helft (weet het precieze percentage niet meer) van wat ik doe routine is. Mensen zijn gewoontedieren en of je het nu leuk vindt of niet, binnen de kortste keren beland je in een sleur. In het al eerder aangehaalde boek ‘Tribes’ van Seth Godin word als het gaat om leiderschap onder andere gesproken over het doorbreken van de status quo.

Passief naar actief
Soms heb je van die momenten dat je het even helder ziet. Dat had ik een aantal maanden geleden. Voor mijn gevoel werd ik op mijn werk steeds minder productief en behalve dat begonnen de dingen die ik deed mij ook steeds vaker tegen te staan. Ik begon na te denken waar dit gevoel vandaan kwam en mijn conclusie was: ik word passief. Nu is het niet erg om op zijn tijd rustig af te wachten, maar langzaam maar zeker werd ik ook passief op die onderwerpen waarop actie van mij werd verwacht. Daarnaast merkte ik dat die passiviteit verder ging dan alleen op mijn werk. Het werd ook zichtbaar in mijn persoonlijk leven.

Volgen of leiden
Over het algemeen is het makkelijker om te volgen of een reactie te geven, dan om het voortouw (de leiding) te nemen. Ben je passief dan blijf je vanuit je comfortzone opereren. Besluit je zoals ik dat deed dat je dit patroon wilt doorbreken, dan is dat eng. Ik zou daar nog wel even over uit kunnen weiden, maar daar zijn genoeg boeken over geschreven. Wat mij vooral verbaasde is dat het zo makkelijk is om in passiviteit te blijven hangen. Dat heeft voor een groot deel te maken met het feit dat het lastig is passiviteit te doorbreken. Het heeft namelijk verschillende ‘stadia’. Eerst moet je het herkennen, doen moet je het verlangen hebben het te doorbreken en als laatste moet je het op één of andere manier anders gaan doen.

In het boek beschrijft Godin een leider als iemand die geen genoegen neemt met de status quo. Ik vind het wel een interessante gedachte. Om de status quo te doorbreken heb ik zelf ervaren dat je een aantal fases doormoet. Als je wat meer inzoomt op die fases met de bril van leiderschap, dan komen er (volgens mij) een aantal interessante dingen uit, maar voor nu even genoeg. Ik kom hier (waarschijnlijk) op terug.