Rode trui

Vroeger had ik een hele mooie witte trui. Het was niet zomaar een trui, maar eentje van het merk Tommy Hilfiger. Hij was mijn trots. Helaas, ik moest ‘mijn tommy’ al snel weggooien vanwege een vetplek op een prominente plek op mijn borst. Een aantal maanden geleden liep ik in een winkel in Amersfoort en zag ik een vergelijkbare trui, zelfde merk, zelfde pasvorm, maar dit keer rood. Het leek mij een goede koop, met rood kan niet zoveel misgaan en over het algemeen staat die kleur mij ook wel. Eerst ging het goed. Iedereen vond het een mooie trui en hij zat lekker. Toch kon ik de afgelopen weken mijn trui niet aan. Namens het CDA campagnevoeren in een rode trui was teveel van het goede. Ik stond op nummer acht voor de een zetel inde gemeenteraad. Inmiddels zijn de uitkomsten bekend en helaas ik kom niet in gemeenteraad namens het CDA. Enige voordeel: even geen campagne meer, dus ik kan mijn rode trui weer aan.

Kennis, wetenschap en…media

persEdward Said was een Palestijns-Amerikaanse literatuurwetenschapper die vooral bekend werd om zijn kritiek op de westerse perceptie op het oosten. Zijn meest besproken werk is het boek ‘Orientalism’. Hierin beschrijft Said hoe vanaf Napoleon het westen kennis en wetenschap gebruikt om een vals en onwaar beeld van oosterlingen te scheppen en dit te gebruiken als excuus om ze te koloniseren.

‘Orientalism’ verscheen voor het eerst in 1978, maar is als je de kritiek van hoogleraar interculturele communicatie W. Shadid (Tilburg) leest in de kern niet achterhaald. Waren vroeger kennis en wetenschap nog de peilers waarop macht werd gebouwd, tegenwoordig is het meest krachtige wapen media (beeld) en in plaats van koloniseren is het toverwoord nu democratiseren.
Shadid publiceerde de laatste jaren regelmatig over het onderwerp media en islam (zie onderstaande weblinks). In het boek ‘Mist in de polder: Zicht op ontwikkelingen omtrent de islam in Nederland’ vult Shadid één hoofdstuk in. In dit hoofdstuk gaat het over de mythe van de registrerende journalistiek. De stelling die Shadid in het artikel betrekt is dat de islam en moslims in de media worden weergegeven via vier specifieke en grotendeels negatieve ‘frames’. ‘Framing’ wil zeggen dat berichtgeving altijd gebaseerd is op bepaalde aannames e.d. van de schrijver zelf. Deze frames die door Shadid genoemd worden zijn: de simplificatie en afstandelijke presentatie van de islam, het problematiseren en stigmatiseren van de groepen in kwestie, de deling van de samenleving in ‘wij’ en ‘zij’ en de verwaarlozing van hun participatie in de media en het ontbreken van hun visie daarin.
In zijn artikel heeft Shadid het over de zogenaamde ‘opiniemakers’. Journalisten worden volgens hem vooral gerekruteerd uit de autochtone middenklasse. Met de bijbehorende opleiding, normen, opvattingen en vooroordelen. Daar komt nog eens bij dat niemand die beelden corrigeert, omdat de groep homogeen is. Ter illustratie in Nederland is 2% van de journalisten van allochtone afkomst. In Groot Brittannië is dat 9%. Hierin zie je een verwaarlozing van de participatie van allochtonen in de media. Shadid pleit in zijn artikel voor media diversiteit zodat media haar eigen blinde vlekken en vooroordelen zichtbaar kunnen maken.
Tegenwoordig leven wij in een mediacratie waarin de media een grote invloed heeft op wat en hoe mensen denken. Daarnaast leven wij in een samenleving waarin het steeds vaker gaat over wat ons van elkaar onderscheid in plaats van dat wat wij met elkaar gemeen hebben. Juist in zo’n samenleving is een evenwichtige media waarin kennis op verschillende gebieden dus ook over verschillende religies aanwezig is van groot belang. Journalisten kunnen alleen vanuit die kennis de complexe multiculturele issues van vandaag de dag verslaan en duiden wat er om hen heen gebeurt.

‘Orientalism’ verscheen voor het eerst in 1978, maar is als je de kritiek van hoogleraar interculturele communicatie W. Shadid (Tilburg) leest in de kern niet achterhaald. Waren vroeger kennis en wetenschap nog de peilers waarop macht werd gebouwd, tegenwoordig is het meest krachtige wapen media (beeld) en in plaats van koloniseren is het toverwoord nu democratiseren.

Shadid publiceerde de laatste jaren regelmatig over het onderwerp media en islam (zie onderstaande weblinks). In het boek ‘Mist in de polder: Zicht op ontwikkelingen omtrent de islam in Nederland’ vult Shadid één hoofdstuk in. In dit hoofdstuk gaat het over de mythe van de registrerende journalistiek. De stelling die Shadid in het artikel betrekt is dat de islam en moslims in de media worden weergegeven via vier specifieke en grotendeels negatieve ‘frames’. ‘Framing’ wil zeggen dat berichtgeving altijd gebaseerd is op bepaalde aannames e.d. van de schrijver zelf. Deze frames die door Shadid genoemd worden zijn: de simplificatie en afstandelijke presentatie van de islam, het problematiseren en stigmatiseren van de groepen in kwestie, de deling van de samenleving in ‘wij’ en ‘zij’ en de verwaarlozing van hun participatie in de media en het ontbreken van hun visie daarin.

In zijn artikel heeft Shadid het over de zogenaamde ‘opiniemakers’. Journalisten worden volgens hem vooral gerekruteerd uit de autochtone middenklasse. Met de bijbehorende opleiding, normen, opvattingen en vooroordelen. Daar komt nog eens bij dat niemand die beelden corrigeert, omdat de groep homogeen is. Ter illustratie in Nederland is 2% van de journalisten van allochtone afkomst. In Groot Brittannië is dat 9%. Hierin zie je een verwaarlozing van de participatie van allochtonen in de media. Shadid pleit in zijn artikel voor media diversiteit zodat media haar eigen blinde vlekken en vooroordelen zichtbaar kunnen maken.

Tegenwoordig leven wij in een mediacratie waarin de media een grote invloed heeft op wat en hoe mensen denken. Daarnaast leven wij in een samenleving waarin het steeds vaker gaat over wat ons van elkaar onderscheid in plaats van dat wat wij met elkaar gemeen hebben. Juist in zo’n samenleving is een evenwichtige media waarin kennis op verschillende gebieden dus ook over verschillende religies aanwezig is van groot belang. Journalisten kunnen alleen vanuit die kennis de complexe multiculturele issues van vandaag de dag verslaan en duiden wat er om hen heen gebeurt.

CDA op bezoek

Logo_CDAVoor de komende verkiezingen sta ik als nummer 8 op de lijst voor het CDA in Amersfoort. Gisteren was ik mee op bezoek bij twee sportverenigingen, namelijk CJVV (mijn oude voetbalclub) en HC Eemvallei (hockeyclub). Wat mij vooral opviel is hoe concreet gemeentepolitiek kan zijn.

Het zijn vaak concrete problemen waarvoor mensen een oplossing vragen. In deze gevallen het uitbreiding van een clubhuis of speelvelden. Dat is wat politiek voor mij zo aantrekkelijk maakt. Op landelijk niveau, maar ook op gemeentelijk niveau. Door actief te zijn, maar ook door met politici in gesprek te gaan kun je zorgen voor verandering. Politiek is daarmee per definitie iets van en voor ons allemaal.

Hieronder een link naar een filmpje. Opdracht: zoek Jasper.

http://www.youtube.com/watch?v=1-DsYJSEwoU

Ook jij hebt levenslang!

earthIn de week dat het in Nederland vooral ging over de commissie Davids en in de rest van de wereld gelukkig wel aandacht was voor 100.000 of meer doden in Haïti dacht ik na over afvallen en milieu. Nu lijken  die twee onderwerpen niets met elkaar te maken te hebben, maar niets is minder waar.

Ik heb op verschillende fronten ‘levenslang’. Niet alleen ben ik een roker, maar ook moet ik mijn levenlang blijven investeren in een gezond gewicht. Hiervoor ben ik een aantal jaar door een diëtiste begeleid. De belangrijkste les die zij mij leerde was, dat afvallen alles te maken heeft met het aanleren van andere en gezondere patronen. Bewust nadenken over wanneer je wat eet en wanneer je sport wordt een manier van leven. Met al z’n ‘ups en downs’ slaag ik daar (over het algemeen) in.

Een vriend was deze week op bezoek. Hij was naar Kopenhagen geweest tijdens de klimaattop. We spraken over het milieu, hoe het beter en schoner kan en wat wij zelf kunnen doen. Ik bedacht mij dat  het met het milieu niet zo veel anders is als met afvallen. Naast roken en afvallen heb ik, heb jij ook voor milieu ‘levenslang’. Net als met afvallen gaat het om het veranderen van een levensstijl. Met afvallen en in mindere mate met roken kun je nog beweren dat je alleen jezelf kapot maakt. Met het milieu gaat het om zoveel meer dan alleen jezelf.

Om maar even bij mijzelf te blijven. Ik ben er nog lang niet, maar ik probeer in ieder geval één of twee keer per week ’s avonds geen vlees te eten. Als jij nog tips en trucs hebt, laat dan even een reactie achter.

Wanneer is de tijd gekomen?

Gij weet wanneer de tijd is gekomen. Het is één van de geboden uit het boek de 21 geboden van modern leiderschap. Ik werk nog niet zo lang, pas een jaar of vijf, dus ik heb nog een jaar of 45 te gaan. Eén van de belangrijkste lessen van de afgelopen vijf jaar leerde ik van mijn baas.

Ik weet niet of ongeduld iets is wat hoort bij jong(er) zijn, maar het hoort in ieder geval bij mij. Nadat ik een jaar of drie voor hetzelfde bedrijf werkte en de vrienden en kennissen die tegelijk met mij startte met werken inmiddels bij hun tweede werkgever beland. Daar sprak ik over met mijn baas en ik vertelde hem ook dat het mij aan het twijfelen bracht. Moest ik inmiddels ook niet op zoek gaan naar een andere baan? Zijn antwoord was dat het niet zozeer gaat om hoe lang je ergens werkt, maar of je datgene hebt bereikt wat je wilt bereiken. Nu heb ik de afgelopen jaren gemerkt dat de vraag wat je wilt bereiken ook niet altijd even makkelijk te beantwoorden is, omdat ook dat zich ontwikkeld. Toch is het iets waar ik bewust mee bezig blijf. In ieder geval tot nu toe kan ik zeggen dat de tijd nog niet gekomen is.

Leestip: Obama’s tweede boek

Een weekje vrij zorgt bij mij altijd voor een aanval van leeswoede. Zo ben ik begonnen aan het tweede boek van Barack Obama. Nederlandse titel: de herovering van de Amerikaanse droom.

 

 

 

 

Het eerste hoofdstuk van het boek gaat over de twee grootste politieke stromingen in de VS, namelijk: de democraten en de republikeinen. Een paar dagen geleden zag ik op TV een verontwaardigde McCain. Een vrouw in de zaal maakte Obama uit voor ‘die Arabier’. McCain sprak de vrouw toe en zei: ‘dit moet u niet doen, het gaat hier om een zeer gewaarde collega en een integer mens met wie ik het toevallig op een groot aantal punten fundamenteel oneens ben’. Nu zullen wij nooit helemaal zeker weten of die reactie voortkwam uit een overtuiging. Wat je wel kunt zeggen is dat de republikeinen de kiezers krijgen die zij zelf hebben ‘gemaakt’. Iedereen is het erover eens dat de verkiezingswinst van de republikeinen niet voortkwam uit het vergroten van het aantal kiezers, maar eerder te maken had met ‘negative campaigning’.
Wat de boodschap van Obama, ook weer in dit boek, zo aantrekkelijk maakt is de hoop die er uitspreekt. Het is knap dat Obama zijn boodschap terugbracht tot de slogan: ‘change’. Uit het boek blijkt zijn boodschap niet zo makkelijk als zijn slogan. Het beeld wat bij mij ontstaat is iemand die verder durft te kijken dan de dogma’s en de ‘oneliners’. Ook iemand die pragmatisch is en met zijn ogen gericht op de uiteindelijke oplossing ook kleine stapjes durft te zetten (denk aan Kopenhagen). In het eerste hoofdstuk spreekt Obama de hoop uit samen met de republikeinen te kunnen werken aan de beste oplossingen voor Amerika. In het tweede hoofdstuk gaat hij verder in op de waarden waar vanuit hij werkt en het verschil tussen waarden en ideologieën.
Al met al een aanrader.

Het eerste hoofdstuk van het boek gaat over de twee grootste politieke stromingen in de VS, namelijk: de democraten en de republikeinen. Een paar dagen geleden zag ik op TV een verontwaardigde McCain. Een vrouw in de zaal maakte Obama uit voor ‘die Arabier’. McCain sprak de vrouw toe en zei: ‘dit moet u niet doen, het gaat hier om een zeer gewaarde collega en een integer mens met wie ik het toevallig op een groot aantal punten fundamenteel oneens ben’. Nu zullen wij nooit helemaal zeker weten of die reactie voortkwam uit een overtuiging. Wat je wel kunt zeggen is dat de republikeinen de kiezers krijgen die zij zelf hebben ‘gemaakt’. Iedereen is het erover eens dat de verkiezingswinst van de republikeinen niet voortkwam uit het vergroten van het aantal kiezers, maar eerder te maken had met ‘negative campaigning’.

Wat de boodschap van Obama, ook weer in dit boek, zo aantrekkelijk maakt is de hoop die er uitspreekt. Het is knap dat Obama zijn boodschap terugbracht tot de slogan: ‘change’. Uit het boek blijkt zijn boodschap niet zo makkelijk als zijn slogan. Het beeld wat bij mij ontstaat is iemand die verder durft te kijken dan de dogma’s en de ‘oneliners’. Ook iemand die pragmatisch is en met zijn ogen gericht op de uiteindelijke oplossing ook kleine stapjes durft te zetten (denk aan Kopenhagen). In het eerste hoofdstuk spreekt Obama de hoop uit samen met de republikeinen te kunnen werken aan de beste oplossingen voor Amerika. In het tweede hoofdstuk gaat hij verder in op de waarden waar vanuit hij werkt en het verschil tussen waarden en ideologieën.

Al met al een aanrader.

 

Soft Power!

225px-ST_WikiOp de Linkedin-pagina van een relatie las ik volgende quote van Gandi: ‘Be the change you wish to see in the world’. Toen ik aan Ghandi dacht, dacht ik aan een filmpje over India op TED.com.

Aan het woord was Shashi Tharoor Indiaas minister van buitenlandse zaken. Hij sprak over waarom landen ‘soft power’ zouden moeten nastreven. Zijn kernboodschap was: niet het Amerikaanse leger, maar MC Donalds, MTV en andere iconen zoals Hollywood hebben Amerika uit doen groeien tot een grootmacht. Volgens hem is India uit aan het groeien tot een wereldmacht, omdat de cultuur van het land langzaam meer zeker dominanter wordt.

Een erg inspirerende man! Veel kijkplezier!

www.ted.com/talks/lang/eng/shashi_tharoor.html

Presentatie in een Portugees ‘Godshuis’

SeminarioFidestra, een Portugese christelijk democratische organisatie hield van 30 november tot 6 december een congres in Porto. Het CNV was uitgenodigd om iets te komen vertellen over de plaats van marketing in de organisatie.

Eén van de grootste nadelen van vliegen, is het wachten. Eerst op Schiphol, daarna in Zurich en later in Porto. Nadat ik aangekomen was in mijn hotel ging ik daarom, om de tijd te doden, op onderzoek uit. Ik raakte aan de praat met één van de onderhoudsmensen en vroeg hem waar ik was. Het hotel had Oost Europese trekjes, lange en slecht verlichte gangen, vreemde tegels aan de wand en sober ingerichte kamers. Zijn antwoord was: ‘Je bent in een Godshuis’. Pas toen begreep ik de naam van mijn ‘hotel’: ‘Seminario’. Dit was geen hotel, maar een seminarium, een opleidingslocatie voor toekomstige priesters.

‘jonge’ mensen

Toen ik de uitnodiging accepteerde ging het om een presentatie van drie kwartier in het Nederlands. Na wat heen en weer gebel, werd het een seminar van 9.00 tot 13.00 uur in het Engels. Inclusief 3 casussen voor de deelnemers. Het ging om ongeveer 25 jonge mensen (2 van geest, de rest fysiek) vanuit heel Europa. Wat hen bond was de christelijk democratische beweging.

‘Reinvent yourself’

Uiteindelijk begon om half tien ’s ochtends de presentatie. Een korte uitleg over de geschiedenis en de sociale doelen van het CNV en daarna door naar marketing. Het thema was ‘reinvent yourself’. Nieuwe tijden vragen om een nieuwe vakbond en in de casussen mochten de deelnemers nadenken over wat beter of anders kon. De drie casussen gingen over: ‘het nieuwe actievoeren’, ‘vakbond 2.0’. en ‘wij voor mij’. De uitkomsten van de onderlinge discussies werden aan het eind van de ochtend gepresenteerd en becommentarieerd. Een aantal tips van de jongeren waren: sterk leiderschap dat echt weet wat er op de werkvloer speelt en waarmee jongeren zich kunnen identificeren. Kom online waar je doelgroep komt en maak dit een onderdeel van je reguliere werkzaamheden. Maak van solidariteit een persoonlijk verhaal, zodat het daarmee herkenbaar wordt.

Zoals bij de alle conferenties vinden de meest interessante gesprekken plaats tijdens de onofficiële gedeeltes. Over de spanning tussen het verlenen van diensten en het een onderdeel worden van een machtsblok. Over Berlusconi en de verdeeldheid op links in Italië en over Christen democratie in het algemeen. Tijdens dit laatste gesprek was de conclusie dat het mooi is dat je elkaar vindt op thema’s terwijl je zo ver van elkaar vandaan leeft. Beter kan ik mijn ervaringen in Porto niet samenvatten.