Ook jij hebt levenslang!

earthIn de week dat het in Nederland vooral ging over de commissie Davids en in de rest van de wereld gelukkig wel aandacht was voor 100.000 of meer doden in Haïti dacht ik na over afvallen en milieu. Nu lijken  die twee onderwerpen niets met elkaar te maken te hebben, maar niets is minder waar.

Ik heb op verschillende fronten ‘levenslang’. Niet alleen ben ik een roker, maar ook moet ik mijn levenlang blijven investeren in een gezond gewicht. Hiervoor ben ik een aantal jaar door een diëtiste begeleid. De belangrijkste les die zij mij leerde was, dat afvallen alles te maken heeft met het aanleren van andere en gezondere patronen. Bewust nadenken over wanneer je wat eet en wanneer je sport wordt een manier van leven. Met al z’n ‘ups en downs’ slaag ik daar (over het algemeen) in.

Een vriend was deze week op bezoek. Hij was naar Kopenhagen geweest tijdens de klimaattop. We spraken over het milieu, hoe het beter en schoner kan en wat wij zelf kunnen doen. Ik bedacht mij dat  het met het milieu niet zo veel anders is als met afvallen. Naast roken en afvallen heb ik, heb jij ook voor milieu ‘levenslang’. Net als met afvallen gaat het om het veranderen van een levensstijl. Met afvallen en in mindere mate met roken kun je nog beweren dat je alleen jezelf kapot maakt. Met het milieu gaat het om zoveel meer dan alleen jezelf.

Om maar even bij mijzelf te blijven. Ik ben er nog lang niet, maar ik probeer in ieder geval één of twee keer per week ’s avonds geen vlees te eten. Als jij nog tips en trucs hebt, laat dan even een reactie achter.

Wanneer is de tijd gekomen?

Gij weet wanneer de tijd is gekomen. Het is één van de geboden uit het boek de 21 geboden van modern leiderschap. Ik werk nog niet zo lang, pas een jaar of vijf, dus ik heb nog een jaar of 45 te gaan. Eén van de belangrijkste lessen van de afgelopen vijf jaar leerde ik van mijn baas.

Ik weet niet of ongeduld iets is wat hoort bij jong(er) zijn, maar het hoort in ieder geval bij mij. Nadat ik een jaar of drie voor hetzelfde bedrijf werkte en de vrienden en kennissen die tegelijk met mij startte met werken inmiddels bij hun tweede werkgever beland. Daar sprak ik over met mijn baas en ik vertelde hem ook dat het mij aan het twijfelen bracht. Moest ik inmiddels ook niet op zoek gaan naar een andere baan? Zijn antwoord was dat het niet zozeer gaat om hoe lang je ergens werkt, maar of je datgene hebt bereikt wat je wilt bereiken. Nu heb ik de afgelopen jaren gemerkt dat de vraag wat je wilt bereiken ook niet altijd even makkelijk te beantwoorden is, omdat ook dat zich ontwikkeld. Toch is het iets waar ik bewust mee bezig blijf. In ieder geval tot nu toe kan ik zeggen dat de tijd nog niet gekomen is.

Leestip: Obama’s tweede boek

Een weekje vrij zorgt bij mij altijd voor een aanval van leeswoede. Zo ben ik begonnen aan het tweede boek van Barack Obama. Nederlandse titel: de herovering van de Amerikaanse droom.

 

 

 

 

Het eerste hoofdstuk van het boek gaat over de twee grootste politieke stromingen in de VS, namelijk: de democraten en de republikeinen. Een paar dagen geleden zag ik op TV een verontwaardigde McCain. Een vrouw in de zaal maakte Obama uit voor ‘die Arabier’. McCain sprak de vrouw toe en zei: ‘dit moet u niet doen, het gaat hier om een zeer gewaarde collega en een integer mens met wie ik het toevallig op een groot aantal punten fundamenteel oneens ben’. Nu zullen wij nooit helemaal zeker weten of die reactie voortkwam uit een overtuiging. Wat je wel kunt zeggen is dat de republikeinen de kiezers krijgen die zij zelf hebben ‘gemaakt’. Iedereen is het erover eens dat de verkiezingswinst van de republikeinen niet voortkwam uit het vergroten van het aantal kiezers, maar eerder te maken had met ‘negative campaigning’.
Wat de boodschap van Obama, ook weer in dit boek, zo aantrekkelijk maakt is de hoop die er uitspreekt. Het is knap dat Obama zijn boodschap terugbracht tot de slogan: ‘change’. Uit het boek blijkt zijn boodschap niet zo makkelijk als zijn slogan. Het beeld wat bij mij ontstaat is iemand die verder durft te kijken dan de dogma’s en de ‘oneliners’. Ook iemand die pragmatisch is en met zijn ogen gericht op de uiteindelijke oplossing ook kleine stapjes durft te zetten (denk aan Kopenhagen). In het eerste hoofdstuk spreekt Obama de hoop uit samen met de republikeinen te kunnen werken aan de beste oplossingen voor Amerika. In het tweede hoofdstuk gaat hij verder in op de waarden waar vanuit hij werkt en het verschil tussen waarden en ideologieën.
Al met al een aanrader.

Het eerste hoofdstuk van het boek gaat over de twee grootste politieke stromingen in de VS, namelijk: de democraten en de republikeinen. Een paar dagen geleden zag ik op TV een verontwaardigde McCain. Een vrouw in de zaal maakte Obama uit voor ‘die Arabier’. McCain sprak de vrouw toe en zei: ‘dit moet u niet doen, het gaat hier om een zeer gewaarde collega en een integer mens met wie ik het toevallig op een groot aantal punten fundamenteel oneens ben’. Nu zullen wij nooit helemaal zeker weten of die reactie voortkwam uit een overtuiging. Wat je wel kunt zeggen is dat de republikeinen de kiezers krijgen die zij zelf hebben ‘gemaakt’. Iedereen is het erover eens dat de verkiezingswinst van de republikeinen niet voortkwam uit het vergroten van het aantal kiezers, maar eerder te maken had met ‘negative campaigning’.

Wat de boodschap van Obama, ook weer in dit boek, zo aantrekkelijk maakt is de hoop die er uitspreekt. Het is knap dat Obama zijn boodschap terugbracht tot de slogan: ‘change’. Uit het boek blijkt zijn boodschap niet zo makkelijk als zijn slogan. Het beeld wat bij mij ontstaat is iemand die verder durft te kijken dan de dogma’s en de ‘oneliners’. Ook iemand die pragmatisch is en met zijn ogen gericht op de uiteindelijke oplossing ook kleine stapjes durft te zetten (denk aan Kopenhagen). In het eerste hoofdstuk spreekt Obama de hoop uit samen met de republikeinen te kunnen werken aan de beste oplossingen voor Amerika. In het tweede hoofdstuk gaat hij verder in op de waarden waar vanuit hij werkt en het verschil tussen waarden en ideologieën.

Al met al een aanrader.

 

Soft Power!

225px-ST_WikiOp de Linkedin-pagina van een relatie las ik volgende quote van Gandi: ‘Be the change you wish to see in the world’. Toen ik aan Ghandi dacht, dacht ik aan een filmpje over India op TED.com.

Aan het woord was Shashi Tharoor Indiaas minister van buitenlandse zaken. Hij sprak over waarom landen ‘soft power’ zouden moeten nastreven. Zijn kernboodschap was: niet het Amerikaanse leger, maar MC Donalds, MTV en andere iconen zoals Hollywood hebben Amerika uit doen groeien tot een grootmacht. Volgens hem is India uit aan het groeien tot een wereldmacht, omdat de cultuur van het land langzaam meer zeker dominanter wordt.

Een erg inspirerende man! Veel kijkplezier!

www.ted.com/talks/lang/eng/shashi_tharoor.html

Presentatie in een Portugees ‘Godshuis’

SeminarioFidestra, een Portugese christelijk democratische organisatie hield van 30 november tot 6 december een congres in Porto. Het CNV was uitgenodigd om iets te komen vertellen over de plaats van marketing in de organisatie.

Eén van de grootste nadelen van vliegen, is het wachten. Eerst op Schiphol, daarna in Zurich en later in Porto. Nadat ik aangekomen was in mijn hotel ging ik daarom, om de tijd te doden, op onderzoek uit. Ik raakte aan de praat met één van de onderhoudsmensen en vroeg hem waar ik was. Het hotel had Oost Europese trekjes, lange en slecht verlichte gangen, vreemde tegels aan de wand en sober ingerichte kamers. Zijn antwoord was: ‘Je bent in een Godshuis’. Pas toen begreep ik de naam van mijn ‘hotel’: ‘Seminario’. Dit was geen hotel, maar een seminarium, een opleidingslocatie voor toekomstige priesters.

‘jonge’ mensen

Toen ik de uitnodiging accepteerde ging het om een presentatie van drie kwartier in het Nederlands. Na wat heen en weer gebel, werd het een seminar van 9.00 tot 13.00 uur in het Engels. Inclusief 3 casussen voor de deelnemers. Het ging om ongeveer 25 jonge mensen (2 van geest, de rest fysiek) vanuit heel Europa. Wat hen bond was de christelijk democratische beweging.

‘Reinvent yourself’

Uiteindelijk begon om half tien ’s ochtends de presentatie. Een korte uitleg over de geschiedenis en de sociale doelen van het CNV en daarna door naar marketing. Het thema was ‘reinvent yourself’. Nieuwe tijden vragen om een nieuwe vakbond en in de casussen mochten de deelnemers nadenken over wat beter of anders kon. De drie casussen gingen over: ‘het nieuwe actievoeren’, ‘vakbond 2.0’. en ‘wij voor mij’. De uitkomsten van de onderlinge discussies werden aan het eind van de ochtend gepresenteerd en becommentarieerd. Een aantal tips van de jongeren waren: sterk leiderschap dat echt weet wat er op de werkvloer speelt en waarmee jongeren zich kunnen identificeren. Kom online waar je doelgroep komt en maak dit een onderdeel van je reguliere werkzaamheden. Maak van solidariteit een persoonlijk verhaal, zodat het daarmee herkenbaar wordt.

Zoals bij de alle conferenties vinden de meest interessante gesprekken plaats tijdens de onofficiële gedeeltes. Over de spanning tussen het verlenen van diensten en het een onderdeel worden van een machtsblok. Over Berlusconi en de verdeeldheid op links in Italië en over Christen democratie in het algemeen. Tijdens dit laatste gesprek was de conclusie dat het mooi is dat je elkaar vindt op thema’s terwijl je zo ver van elkaar vandaan leeft. Beter kan ik mijn ervaringen in Porto niet samenvatten.

Hersenen vliegen in het rond…

flyingVan vliegen word ik altijd extreem religieus. Vooral op een dag als vandaag als ik twee keer opstijg en land. Ik ben op weg naar Porto, maar wacht op het vliegveld van Zurich op mijn aansluitende vlucht.

Ik heb er al wel vaker over geschreven, maar ik heb voor de mensen om mij heen een nogal vervelende afwijking, namelijk mijn voorkeur voor Radio 1. Om twaalf uur ’s nachts begint het programma ‘Casa Luna’, het huis van de maan. Een paar weken geleden lag ik te luisteren naar een neuro wetenschapper. Religie en vooral de religieuze ervaringen waren volgens hem neurologisch te verklaren. Iets met stofjes die een bepaalt deel van onze hersenen activeren.

Ik schaar mijzelf niet onder de categorie mensen met vliegangst, maar ik vlieg te weinig om comfortabel te zitten. Als ik erover nadenk dan ben ik in een vliegtuig net als ‘Luitenant Dan’ uit de film ‘Forrest Gump’. Als hij en Forrest in een zware storm terechtkomen, schreeuwt hij het uit naar God, maar sluit uiteindelijk vrede met hem. Zo’n zelfde uitwerking heeft vliegen op mij. In een omgeving waar ik nergens invloed op heb, bepaalt het mij weer even bij mijn nietige zijn. Op een of andere manier plaatst het alles in perspectief. Uiteraard pas nadat ik even heel hard heb geschreeuwd.

Zo meteen het vliegtuig in richting Porto. Ik weet zeker dat vandaag in ieder geval één deel van mijn hersenen overuren maakt.

Hype, hype, hoera!

newsIk word er soms wat moe van al die hypes. Op zich niets mis met een kritische grondhouding, maar er zijn onderhand zoveel media en iedereen is op zoek naar een scope. Als het nu ging over wereldschokkende onderwerpen dan kan ik er mee leven, maar helaas.

Wat mij ook opvalt is het mediagedrag van sommige politici. De standaard reactie is: ‘het is schokkend en de minister moet zich hierover verantwoorden in de kamer.’ Televisieprogramma’s over niets, debatten over niets en het uiteindelijke resultaat is dat er onvoldoende gepraat wordt over de zaken die er wel toe doen. Nu denk je misschien wat kan ik daar aan doen. Heel veel!

Ik ben maar begonnen met bewust kiezen. De televisieprogramma’s die ik kijk, de politieke partijen waarop ik stem Weg van de hijgerigheid, op zoek naar waar het echt om gaat. Maar wat is dat dan? Iedereen zal die vraag voor zichzelf moeten beantwoorden, maar voor mij betekent het dat ik mijn scope probeer te richten op dingen die er ook morgen nog toe doen. De afgelopen weken heb ik gemerkt dat dit behalve mijn werk en alle andere interessante dingen die er te doen zijn ook vooral ook mijn gezin is. Daar hoef ik niets te doen, maar moet ik vooral zijn en dat is voor de verandering ook wel eens lekker.

Dansen met Kirk Franklin

danceNu moet je weten dat ik helemaal niet kan dansen, dus het werd een erg houterige boel. Hieronder dus ter ieders vermaak ‘dancing with Kirk the video’. Nu vraag je je misschien af waarom ik dit hier zo’n prominente rol geef? Het is eigenlijk een soort van regeren is vooruitzien. Ik kan met de video in de hand in ieder geval wel tegen Anne-Roos zeggen dat papa met Kirk heeft gedanst…

Dancing with Kirk Franklin – the movie –