365 dagen bloggen, dag 346: ‘Zomaar van Toon Hermans’

Dat een woordkunstenaar niet persé allerlei dure woorden of moeilijke zinsconstructies hoeft te gebruiken bewijst Toon Hermans. In 2000 overleed deze cabaretier en dichter. Hij schreef mooie en oprechte teksten. Vandaag hoorde ik het gedicht ’Zomaar’. Het raakte mij (het doet mij onder andere verlangen naar de zomer) en daarom wil ik het met jullie delen.

Zomaar

Ik kan me dagenlang verstrooien
met ’n blocnote en een pen,
met gemijmer over leven,
over wie en wat ik ben,
maar mijn povere gedachten,
stijgen op als een ballon,
als ik zomaar zit te zitten
in het gras en in de zon.

Ik kan dagen, soms zelfs nachten
denken over ’s levens lot,
over hopen en vertrouwen,
over liefde, over God,
maar het gekke is, ik voel me
altijd dichter bij de bron,
als ik zomaar zit te zitten
in het gras en in de zon.

365 dagen bloggen, dag 345: ‘de sociale staat van Nederland’

Het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) kwam deze week met een rapport over de sociale situatie in Nederland. Zo’n rapport is natuurlijk hartstikke interessant voor mij, jou én journalisten. Het zorgt voor een aantal mooie krantenkoppen. Ik ben geen specialist, maar ik ga ervan uit deze mensen weten wat ze doen. Toch heeft het vangen van de sociale situatie in een rapport iets vreemds. 17 miljoen mensen, evenveel meningen en ervaringen: hoe vang je dat in een rapport?

Zoals altijd in onderzoek spreek je dus over algemeenheden en algemene ervaringen. Een onderzoek vertelt vrijwel nooit het verhaal van een individu. Tegelijkertijd was de uitkomst fijn om te lezen. Je zou door al dat geschreeuw van een kleine groep bijna vergeten dat er ook een stille meerderheid is die over het algemeen best genuanceerde standpunten en beelden heeft. Het bewijs daarvoor vind je in een aantal, zoals de onderzoekers ze beschrijven, belangrijkste conclusies uit het rapport:

  • De kwaliteit van leven van Nederlanders is de afgelopen 25 jaar beter geworden. Sinds 1990 is de levensverwachting sterk toegenomen, evenals het opleidingsniveau, de arbeidsparticipatie en het besteedbaar inkomen. De criminaliteit is afgenomen, de woningen zijn van een betere kwaliteit, meer Nederlanders sporten en we gaan vaker op vakantie.
  • Toch zijn er ook een aantal hardnekkige problemen en ongelijkheden. De combinatie van een minder goede leefsituatie en niet-gelukkig zijn komt samen bij een groep mensen die weinig eigen mogelijkheden voor verbetering (ongeveer 5% van de volwassen bevolking, zowel in 1990 als in 2017). Ook is er – ondanks de toegenomen welvaart – armoede in Nederland: in 2017 6,6%.
    Hoewel de verschillen tussen groepen in het algemeen kleiner werden, werden ze groter tussen laag- en hoogopgeleiden en tussen gezonde en ongezonde mensen. In de afgelopen twee jaar werden ook de verschillen in leefsituatie tussen werkenden en niet werkenden en tussen hoge en lage inkomens groter.
  • De stemming in het land is in grote lijnen stabiel gebleven in de afgelopen 25 jaar, al fluctueren de opinies in de tijd. Nog steeds vindt rond de 85% dat het eigen gezin in welvaart leeft en vindt bijna de helft van de Nederlanders dat anderen in het algemeen wel te vertrouwen zijn. Rond de 85% zegt gelukkig te zijn.
  • Nederlanders zijn nu niet cynischer over de politiek dan begin jaren negentig (wel zijn er fluctuaties). De tevredenheid met de democratie, ligt in 2017 hoger dan in 1990. De zorgen over normen en waarden en hoe we met elkaar omgaan waren in 1993 zelfs groter dan nu.
  • Over immigranten is men nu iets positiever dan aan het begin van de jaren negentig. Vond in 1994 nog 49% van de Nederlanders dat er te veel mensen ‘van een andere nationaliteit’ in Nederland wonen, in 2017 is dat 31%.
  • De steun voor de vrijheid van meningsuiting daalde: 25 jaar geleden vond nog 81% van de mensen dat iedereen vrij moet zijn om in het openbaar te zeggen wat hij of zij wil, nu is dat 66%.
  • De steun voor het EU-lidmaatschap is in 2017 lager dan in 1996 (58% resp. 75%).
  • Er zijn weinig aanwijzingen dat de maatschappelijke inzet en betrokkenheid van Nederlanders de afgelopen 25 jaar is veranderd. Het percentage Nederlanders dat vrijwilligerswerk doet is sinds 1990 redelijk constant gebleven (tussen de 25% en 30%)

365 dagen bloggen, dag 344: ‘Een tweede auto’

Mijn vrouw heeft vandaag weer een medaille in de wacht gesleept voor de categorie beste mama ooit. Met de kids en een vriendinnetje op de slee is ze van het dorp waar de kinderen op school zitten naar ons huis gewandeld.

Maandag is haar vrije dag en dus was er wat speelruimte in de dag voor deze wandeling. Voor mijn werk rijd ik steeds meer door Nederland en dus is er minder ruimte voor mijn vrouw om de auto mee te nemen. Ik begrijp steeds beter waarom een aantal van mijn vrienden een tweede auto hebben. Kinderen die naar de sport moeten, van school moeten worden opgehaald, boodschappen die gedaan moeten worden. Het leven is makkelijker met zo’n tweede auto voor de deur. Soms zelfs noodzakelijk als je allebei in een andere stad werkt.

Tot nu toe hebben we het altijd gered zonder, maar, en dan ben ik echt eerlijk. Is het vooral mijn vrouw die het mogelijk heeft gemaakt. Geen tweede auto betekende fietsen, wandelen én andere vormen van vervoer, zoals skeelers. Bij deze dus een shoutout aan mijn liefde! Die alleen al vanwege dit soort acties in de categorie beste mama en vrouw valt.

365 dagen bloggen, dag 343: ‘Veel gelijk, maar zo anders’

Hoe twee kinderen die uit dezelfde ouders voortkomen zo anders kunnen zijn. Op een dag als vandaag verbaas ik mij er weer over.

Nederland is overvallen door sneeuw. We worden doodgegooid met termen als code rood en sneeuwalarm. De ene helft van de nieuwe generatie Achterbergh-junior is niet uit de sneeuw te slaan, terwijl de andere helft na 10 minuten bibberend bij de kachel zit. Allebei opgebouwd uit hetzelfde genetische materiaal, maar zo anders.

Mijn dochter was boos op mama want ze moest naar binnen. Met rode konen op haar wangen vertelde zij over alle avonturen die ze vandaag had meegemaakt. Van sneeuwballen gevechten tot het maken van sneeuwpoppen en sleetje rijden. De dag had nog veel langer mogen duren als het aan mijn dochter lag. Mijn zoon was er, na tien minuten al wel weer klaar mee. Sneeuw smelt en bij voorkeur in je schoen. Zo zijn vader en zoon het eens. Als dan ook je handen nog eens half bevriezen, dan is de open haard een beter alternatief. Met de warmte in je rug en je gezicht richting het raam is het ook genieten van de sneeuw, vinden wij.

Mama en dochter denken daar iets anders over.

365 dagen bloggen, dag 342: ‘Iets met de kat die van huis is’

Elke ouder heeft zo zijn of haar eigen opvoedingsstijl, tenminste de meeste mensen die ik ken wel. Tuurlijk zijn er algemene regels en waarden die je probeert mee te geven aan je kinderen, maar er zijn ook onderdelen waarin je als ouders eigen regelruimte hebt.

Bij ons thuis zijn de algemene regels: lief doen tegen elkaar, respect tonen en niet liegen. Dit is de basis van de opvoeding (vinden wij), daarbuiten is een boel mogelijk. Hoe die regels geïnterpreteerd worden is niet aan de kinderen, maar aan papa en mama. Respect is een breed begrip. Zo valt daaronder de manier waarop je opa en oma aanspreekt, maar ook de manier waarop je (soms) kijkt. Denken we anders over wat dat inhoud, dan hebben we het daar met elkaar over.

Vandaag is mama weg en dat betekent ineens dat er andere regels gelden. Zoiets als: de kat is van huis en de muizen dansen op de tafel. Papa is minder uitgesproken over wat er gegeten en bewogen moet worden en ook houdt hij niet precies bij hoeveel TV er al gekeken. Vroeger viel dat de kinderen niet zo op, maar nu ze 5 en 8 zijn, weten ze dondersgoed hoe het zit. Bij wie je moet vragen om dat extra snoepje, maar ook wat het betekent als mama een weekendje weg is. Een en al gezelligheid!

De katten dansen kwistig op de tafel!

365 dagen bloggen, dag 341: ‘Opa en zijn tijgertje’

Opa en mijn dochter liggen samen op de bank televisie te kijken. Hand in hand. Opa uitgeteld van een middagje oppassen en naast hem mijn dochter. In een jumpsuit met de kleuren van een tijger. De afneembare staart naast haar op de grond. Terwijl ik naar het aandoenlijke tafereel kijk, vraag ik mij af waarom ik die rust niet heb. Het is (te) lang geleden dat ik de tijd heb genomen om samen met mijn dochter zo ontspannen op de bank te liggen.

Misschien is het een verschil in generatie of gewoon het verschil tussen opa en papa zijn. Ik zit nog midden in de ratrace en hij is hier vooral omdat hij het fijn vindt zijn kleinkinderen te zien. Hij trekt straks de deur achter zich dicht en ik breng dat lieve tijgertje naar bed. Terwijl ik er wat langer over nadenk kom ik tot de conclusie dat het verschil tussen opa en papa zijn, maar een deel van het verhaal is. Het gaat vooral ook over een verschil in instelling. Een waarin mijn vader en ik fundamenteel van elkaar verschillen. Mijn vader is beter als ik zelf in staat te leven in het moment met als gevolg je erin te kunnen verliezen. Geen je steeds maar voortjagende gedachten, dingen te doen en plaatsen om naar toe te gaan.

Het is tijd om te gaan. Mijn vader dwingt zijn ogen van het scherm af. Jassen worden gepakt, de hond krijgt de riem om en samen stappen mijn vader en moeder de sneeuwbui in. Mijn dochter zwaait uitgebreid vanachter het raam. Opa en zijn tijgertje.

365 dagen bloggen, dag 340: ‘Review film Suburbicon’

De afgelopen twee weken heb ik al twee keer een kaartje gehaald voor een film waar ik uiteindelijk niet geëindigd ben. Vandaag zou ik weer naar de film ‘Wonder’ met Julia Roberts. De eerste keer ging ik niet, omdat de film waar ik eigenlijk naar toe wilde, maar geen kaartje meer voor kon krijgen, nog niet was begonnen en ik dus stiekem in de andere zaal ben gaan zitten. Deze keer was ik zo verdiept in mijn boek (don’t ask) dat ik niet doorhad dat ik in de verkeerde zaal zat. Daarom geen ‘wonder’, maar ‘suburbicon’.

De film is geregisseerd door de acteur George Clooney, de film is geschreven door de Coen-broers (Joel en Ethan) en de hoofdrol wordt gespeeld door Matt Damon. Op IMDB (internet movie database) scoort de film niet hoger dan een 5,3. Wat mij betreft niet terecht, maar veel hoger dan een 6,5 scoort de film bij mij ook niet.

De film speelt zich af in een buitenwijk in het Amerika van de jaren 50 van de vorige eeuw en we volgen twee gezinnen die naast elkaar wonen. De ene is het enige Afro Amerikaanse gezin (moeder, vader en zoontje) in de hele wijk, de tweede is een wit, middenklasse gezin (moeder, vader, tante en zoontje). De twee jongetje zijn ongeveer even oud en worden vrienden. Terwijl het leven van hun beide ouders, om verschillende redenen, compleet ontspoord, blijft die vriendschap tot het einde van de film overeind.

Suburbicon wordt ingedeeld in de categorieën: misdaad, drama en mysterie én het heeft inderdaad van alle aspecten wel iets. Dat is tegelijkertijd (#bescheidenmening) ook het probleem. De film is door heel veel te zijn, onvoldoende herkenbaar (of zo je wilt niets). Het is gedeeltelijk een aanklacht tegen het onverholen racisme van de jaren 50 en 60 in Amerika. Het onderstreept een quote die ik van de week las: ‘Om in de jaren ’50 in Amerika te wonen, was geweldig als je blank en man was.’ Naast deze aanklacht heeft de film verschillende typische elementen die de schrijvers / regisseurs Joel en Ethan Coen zo herkenbaar maken, bijvoorbeeld: de combinatie van misdaad en een absurde humor.

Al met al heb ik mij best vermaakt en zitten er leuke en soms verrassende elementen in de film, maar ik kon mij als kijker onvoldoende met de karakters identificeren. Dat samen met het gebrek aan herkenbaarheid zorgen voor die 6,5.

365 dagen bloggen, dag 339: ‘Review van GOT seizoen 7’

Het is een dag nadat bekend werd dat pas in 2019 het achtste en laatste seizoen van Game of Thrones verschijnt. Voor de fans van deze fantasy-serie, waarvan vanaf 2011 elk jaar een nieuw seizoen verscheen, wordt 2018 daarmee een tussenjaar.

Game of Thrones is gebaseerd op een fantasy-boekenserie van George R.R. Martin. De hele boekenserie heet: ‘Het lied van ijs en vuur’. Het eerste van de zes delen heeft dezelfde naam als de serie, namelijk: ‘het spel der tronen’. De Amerikaanse producent HBO besloot de boeken in een televisieserie te vertalen. Nadat de boeken waren verfilmd in de eerst vijf seizoenen (en nog een klein beetje in 6) is besloten om samen met Martin te schrijven aan de scripts voor de seizoenen 6,7 en 8. De serie wordt over het algemeen hoog gewaardeerd. Op ‘MijnSerie’ krijgt hij gemiddeld een 8,8.

Voor wie de afgelopen jaren niet bij de koffieautomaat op zijn werk de avonturen van de hoofdpersonen heeft besproken, hierbij een spoedcursus GOT (zoals de echte fans de serie graag afkorten). In het kort gaat de serie over de strijd tussen zeven koninkrijken die zich bevinden in een mythische wereld die in veel lijkt op die van ons. Er leven mensen, er zijn dieren, ze hebben gebruiken die voor ons herkenbaar zijn, maar ze leven niet op de aarde zoals wij die kennen. Er zijn twee continenten: west (Westeros) en oost (Essos). Een groot deel van het verhaal speelt zich ook af in het noorden van Westeros (‘the north’). Het verhaal speelt zich niet af in de moderne tijd, maar in een tijd die voor ons het meest herkenbaar is als iets dat lijkt op de middeleeuwen. Er zijn ridders en jonkvrouwen en kastelen.

In zeven seizoenen GOT vallen de doden bij bosjes. Youtuber Leon Andrew Razon berekende dat er verspreid over de verschillende seizoenen inmiddels 150.965 doden vielen in de serie. Behalve het extreem aantal doden, waarbij ook de hoofdpersonen niet worden uitgezonderd, is de serie ook seksueel erg expliciet (tenminste in de seizoenen één tot zes). Verhaallijnen zijn er veel en divers. De meeste daarvan hangen samen met de huizen, die de zeven koninkrijken regeren / regeerde.

Het zevende seizoen heeft in plaats van de tien afleveringen die we gewend zijn er zeven. Waar de afgelopen jaren de gevleugelde uitspraak was: ‘Winter is coming’ was de titel van dit zevende seizoen: ‘Winter is here’. De kwaliteit van de gemaakte afleveringen lagen hoog, Mijn persoonlijke favoriet dit jaar was, zoals wel vaker, de laatste en zevende aflevering. De eerste aflevering start met een bloedbad en we eindigen dit seizoen met seks tussen twee familieleden én de wereld van de levenden die nu wel heel prominent wordt bedreigd door een leger van doden.

De zeven episodes in dit zevende seizoen bevestigen wat mij betreft GOT als een fenomeen. Van draken tot walkers, van Starks tot Lannisters. Van liefde en verlangen tot knetterharde wraak. Nu we langzaam maar zeker richting het einde van de serie bewegen, krijgen een klein aantal van de hoofdpersonen een steeds prominentere rol. Zo leren we o.a. de Stark-zusjes steeds beter kennen. Als kijker kennen we karakters die elkaar nog nooit hadden ontmoet. Nu het einde nadert beginnen paden te kruizen. Mooi voorbeeld is de ontmoeting tussen de drakenkoningin en de koning van het Noorden. Anderen zoals onze eigen Michiel Huisman én Carice van Houten zijn dit seizoen minder prominent aanwezig. Langzaam maar zeker richten de schrijvers de verschillende verhaallijnen richting wat niet anders kan worden dan een klapper van een finale. Ik kan niet wachten op 2019!

365 dagen bloggen, dag 338: ‘In het grote boek van Sinterklaas’

Mijn zoon zijn naam stond in het grote boek van Sinterklaas en dus moest hij verschijnen voor de oude baas.

Nu zou zijn vader dat normaal niet weten, maar gelukkig was de moeder van een klasgenoot haar telefoon niet vergeten.

Mijn zoon is nogal een trotse man, die ook de nodige gymnastiekoefeningen kan.

De Sint mocht daarvan genieten, samen met zijn pieten.

Van een oefening op de gymmat, maar na een minuutje was mijn zoon het zat.

Hij kreeg daarna wat pepernoten in zijn hand gestopt zodat ook het vooroordeel van de zoet heilig man klopt.

Het filmpje werd uiteindelijk naar mam gelekt. Schattig natuurlijk, maar zo fijn dat de sint en pieten (inclusief gelijknamige discussie) morgen weer vertrekt!

365 dagen bloggen, dag 337: ‘Dan Browns Origin’

In 2004 verscheen in Nederland het boek ‘de Da Vinci Code’ van Dan Brown. Vanaf dat moment was ik verknocht aan zowel de schrijver als het soort boek, namelijk: een historische thriller waarin werkelijkheid en fictie op een spannende manier worden gecombineerd.

In Browns nieuwste boek ’Origin’ speelt dezelfde hoofdpersoon als in o.a. de Da Vinci Code de hoofdrol, namelijk professor Robert Langdon. Een fictief figuur die les geeft aan Harvard als hoogleraar kunstgeschiedenis. Dit keer speelt het verhaal zich af in Spanje, waar een oud-leerling van Langdon de professor uitnodigt bij de presentatie te zijn voor zijn laatste wetenschappelijke ontdekking in het Guggenheim-museum in Bilbao. Hij claimt een wetenschappelijk antwoord te hebben gevonden op de twee belangrijkste vragen in de menselijke geschiedenis: waar komen we als mensen vandaan en waar zijn we op weg naar toe? Zoals altijd in Browns boeken loopt de avond anders dan verwacht. Langdon komt in een strijdt op leven en dood terecht om de wetenschappelijke ontdekking van zijn oud-leerling en vriend te beschermen en aan de wereld te openbaren.

Wat het boek wat mij betreft aantrekkelijk maakt is dat Brown erin slaagt om complexe wetenschappelijke theorieën over o.a. de begin van leven te combineren met een spannend verhaal. Het is niet iedere schrijver gegeven om een miljoenenpubliek na te laten denken over de vraag: waar komen we vandaan en waar gaan als mensheid, onder invloed van de huidige technologische ontwikkelingen, naar toe. Een van de hoofdpersonen in het boek is de supercomputer Winston. Zijn rol werpt een aantal interessante vragen op over hoe we als mens om zouden moeten gaan met intelligentie in systemen.

Ik weet het, je moet ervan houden, maar als je net als ik een liefhebber bent van de avonturen van Langdon, dan is ‘Origin’ zeker de moeite waard.