365 dagen bloggen, dag 331: ’25 grappige en sexy vragen’

Ik weet niet eens meer wat de zoekopdracht was, iets in de trant van: vragen om aan je vrouw te stellen.’ Na tien jaar huwelijk is het toch leuk om af en toe wat inspiratie op te doen, dacht ik. Mijn vrouw is van het kletsen, maar om nu weer voor 1001-ste keer te vragen hoe haar week was, leek mij ook zo afgezaagd. De titel sprak mij aan: ’25 grappige en sexy vragen aan je partner’.

Al snel zag ik dat niet elke vraag in de lijst even geschikt was (blijkbaar ben ik niet zo sexy), maar die over welke hoofdrol ze wilde spelen in een serie/film vond ik wel leuk. Ze staat in de keuken een kopje thee in te schenken en ik stel de vraag: ‘Als je een hoofdrol mag spelen in een serie of film, welke zou dit dan zijn?’ Ze kijkt mij aan, begint licht te blozen en zegt: ‘dat meisje van ‘Dirty Dancing’ (Frances “Baby” Houseman). Natuurlijk! Denk ik bij mijzelf.

Ik kom uit een mannengezin dus veel verder dan ‘Baywatch’ en later ‘Band of Brothers’ kwam het bij ons thuis niet. Geen Madonna, Gloria Estefan, Sound of Music of Dirty Dancing. Dat gebrek in mijn opvoeding heb ik na de start van mijn relatie met mijn vrouw ruimschoots goedgemaakt. We hadden nog maar kort verkering toen ik voor de eerste keer kennismaakte met de filmklassieker ‘Dirty dancing’ uit 1987. Een film die mijn vrouw, elke keer als ze hem kijkt, weer verandert in een zwijmelende tiener.

De rest van het lijstje houd ik achter de hand. Je moet toch iets houden om over te praten, zo op de bank.

365 dagen bloggen, dag 330: ‘OMG Leonardo gaat dood’

In 1997 was de film Titanic een wereldwijde hit. Hij ging over een onzinkbaar schip die uiteindelijk toch ten onder ging. Gisteren werd hij Net5 weer eens uitgezonden en dus zat ik er samen met mijn vrouw klaar voor. Ik zelf kan de film niet kijken zonder een glimlach te onderdrukken.

Ik kan mij 1997 nog goed voor de geest halen. Er was sprake van een ware Titanic-mania. Het was de duurste film ooit gemaakt. Rond het uitkomen ervan verschenen allerlei documentaires op televisie en werden de meest gekke onderdelen opgedoken en geveild. De twee hoofdrolspelers: Leonardo di Caprio en Kate Winslet waren per direct wereldsterren.

In 1997 was ik 16. Net mijn brommer rijbewijs gehaald, scheurde (geen overdrijving, niemand durfde meer bij mij achterop) ik rond op mijn Tomos. Behalve dat was ik een liefhebber van de romantische film. Samen met twee vriendinnen besloten we naar Titanic te gaan. Wat ik mij van die avond nog goed herinner zijn twee dingen: de film duurde lang en ergens aan het einde hoorde ik naast mij de legendarische, gefluisterde woorden: ‘Oh mijn God, Leonardo gaat dood’.

Voor wie de film nog niet gezien heeft, sorry voor de spoiler :-).

 

365 dagen bloggen, dag 329: ‘Flexibele kinderen’

Mijn kleine, grote held viel van boven tot onder aan de trap. Het was mij het dagje wel vandaag.

We waren bijna klaar om naar de kerk te gaan en uiteindelijk eindigde we bij de huisarts. Het was een uurtje of 11 toen mijn dochter de badkamer in kwam rennen. Er gaat niets boven een zondagochtend bad. Ik moest nu komen, want Sam was van de trap gevallen. Handdoek om en naar beneden waar iemand hartverscheurend lag te huilen op de bank. Mama vluchtte naar de toilet om even bij te komen van de schrik. Pijn aan zijn pink, zijn knieën en zijn neus. Pink kon nog bewegen, knie boog nog, maar zijn neus liep al wat blauw aan.

Bellen met de huisarts en toch maar even langs. Het bleek uiteindelijk mee te vallen, omdat er aan een breukje in de neus niet zoveel te doen is. De rest van de dag lag hij als een dood vogeltje of een hyperactief kind (afhankelijk van de hoeveelheid aandacht) op de bank.

Ik kan meerdere redenen aanwijzen waarom mijn kinderen vallen in de categorie flexibel, maar een daarvan is omdat ze er in slagen om gewoon weer op te staan als ze van boven aan de trap naar onderen vallen.

365 dagen bloggen, dag 328: ‘de heilige rita’

Als het gaat om boeken dan ben ik een veelvraat. Ik lees veel en alles door elkaar. Veel genres ook. Af en toe dan kom je een schrijver tegen die verrast, waarvan ik mij afvraag waarom ik niet eerder iets van hem heb gelezen. Zo las ik deze week ‘de heilige Rita’ van Tommy Wieringa. Wat een mooi boek en wat een goede schrijver.

Het boek vertelt het verhaal van Paul Krüzen. Een man die samen met zijn vader in een boerderij in het oosten van Nederland woont, in een vergeten dorp ergens vlak tegen de Duitse grens aan. Zijn hele leven speelt zich af op een paar vierkante kilometer, totdat er een Rus op het erf neerstort. De Rus versiert uiteindelijk zijn moeder en verlaat het dorp. Kort daarop komen de Chinezen die niet alleen een Chinees, maar ook een snackbar runnen en uiteindelijk besluit Paul samen met een vriend op vakantie te gaan naar Zuid-Oost-Azië. De titel verwijst naar ‘de heilige Rita’. Beschermheilige van de hopeloze gevallen. Volgens Paul vallen hij, zijn vader en zijn vriend in deze categorie.

De Heilige Rita is een roman over wat het betekent in een dorp te wonen zonder veel perspectief. Zoals in elke goede roman gebeurt er weinig, maar tegelijkertijd gaat het over alles: liefde, dood, eenzaamheid en wat het betekent om aan het einde van een lijn van generaties te staan.

Ik vond het een geweldige roman en Tommy Wieringa een prettige verrassing. Uiteraard heb ik wel eens van Joe speedboot gehoord, zijn bekendste roman, maar nu staat hij zeker hoog op mijn verlanglijstje. De doeltreffende en beheerste stijl van schrijven spreekt mij aan. Net als zijn vermogen om de karakters tot leven te brengen.

365 dagen bloggen, dag 327: ‘Dingen die ik niet aan kan zien’

In mijn hoofd bestaat een aparte categorie ‘dingen die ik niet aan kan zien’. Ik wist al dat daar dingen in stonden zoals: het televisieprogramma ‘Grenzeloos verliefd’. Ik bedoel je kunt toch verzinnen dat het allemaal niet meer zo romantisch is als je samen met je geliefde op de Afrikaanse savanne woont in een strooien hutje. Niet alleen maar samen met de rest van je schoonfamilie op dagen afstand van een douche en fatsoenlijke voorzieningen. Ondertussen vertrekt je man regelmatig een paar weken van huis. Tot mijn verbazing moet een deel van de deelnemers dit eerst zelf ervaren.

In diezelfde categorie valt ook ‘onhandige’ situaties (al dan niet op film). Mensen die elkaar onbedoeld op de mond zoenen, een slecht getimede of veel te harde lach. Ik doe erg mijn best om dit mijzelf niet te laten overkomen en zie ik het gebeuren dan weet ik even niet meer waar ik kijken moet. Joyce weet inmiddels dat als we film aan het kijken zijn ik op dat soort momenten ‘spontaan’ naar het toilet moet.

Vandaag ontdekte ik in deze categorie een nieuwe winnaar. Overigens is het ook aardig deze te onthouden voor de volgende keer als je een avond scrabbelt: onderwatergeboortefotografie. Ik wist al dat er mensen zijn die het een goed idee vinden om in bad te bevallen. Sommigen van hen besluiten dit moment vast te leggen. Het deel wat ik niet begrijp is dat je dit daarna op Facebook zet.

Wat ik beter begrijp is waarom Facebook besluit deze foto’s te weigeren. Al is het alleen maar om mensen zoals ik zelf te beschermen voor deze foto valt in de categorie ‘dingen die ik niet aan kan zien’.

365 dagen bloggen, dag 326: #sinterklaasbestand

Vandaag stond er in het Algemeen Dagblad een oproep van de hoofdredactie van de krant. Ze riepen op tot een staakt het vuren. Zoals de hoofdredacteur het vanochtend op de radio verwoorde, tijdens de twee wereldoorlogen was er ook sprake van een staakt het vuren rond de kerstdagen. Nu de Sint in het land is moet volgens de redactie de discussie rondom Zwarte Piet even doven en moet er alleen aandacht zijn voor een gezellig kinderfeest. Even geen moeilijke discussies over racisme. Die discussie voeren we de rest van het jaar wel.

De radioverslaggeefster vroeg of dit wel kon: ‘een krant met een uitgesproken opvatting?’ Een krant is er toch om objectief het nieuws te brengen en niet om zich uit te spreken over dit soort heikele kwesties?! Nu weet ik niet meer precies welke term de hoofdredacteur gebruikte, maar dat is misschien ook niet zo van belang. Wat hij aangaf is dat journalisten net mensen zijn. De afgelopen dagen liepen de emoties aan beide kanten hoog op. Voor- en tegenstanders gingen elkaar, verbaal en fysiek, steeds meer te lijf en daar ergens tussenin staan de kinderen die er niets meer van begrijpen.

Ik vind het een sympathiek idee zo’n tijdelijk staakt het vuren. In ieder geval zolang de sint in het land is. Deze discussie tussen volwassenen, verdient een volwassen houding en dat betekent dat elke partij zich inleeft in de consequenties voor kinderen.

365 dagen bloggen, dag 325: ‘Ik ben geel en groen’

Om maar meteen de onduidelijkheid weg te nemen. Ik ben nog misselijk, nog op een of andere manier ziek of geïrriteerd, maar wel geel en groen.

Een vriend van me werkt als coach en in leuk en goed gesprek deelde hij met mij de systematiek van ‘Profile Dynamics’. Een manier om je persoonlijke waarden en drijfveren zichtbaar te maken, gebaseerd op het ontwikkelingsmodel van de Amerikaanse hoogleraar psychologie Clare W. Graves (tijdgenoot van Maslow). Nu ben ik een grote liefhebber van deze testen. Eén plus één is twee en dus kreeg ik vandaag onder het genot van een drankje en een hapje mijn persoonlijke profiel uitgelegd. Het uiteindelijke rapport geeft een beeld van waarden, drijfveren en de voorkeuren en allergieën die eruit voortkomen.

Uit mijn profiel blijkt dat ik het hoogste scoor op de onderdelen ‘geel’ (22) en ‘groen’ (21). Daarna volgen de kleuren ‘rood’ (15) en ‘oranje’ (13). Samenvatting (volgens het rapport): ‘Het profiel laat zich kortweg typeren als dat van een analytische geest met oog voor de medemens.’ Daarna gaat het nog 1 1/2 pagina verder, maar daarmee zal ik jullie niet vermoeien. Ik kan mij voorstellen dat jij je nu afvraagt wat het geel en groen te zijn. Daarom hieronder een korte uitleg over het waardesysteem en deze twee specifieke kleuren.

In algemene zin geldt dat Profile Dynamics uitgaat van zeven verschillende waardesystemen. Deze zijn ooit ‘gezien’ door Graves en staan aan de basis van hoe we als mens denken en doen. Vaak is het zo dat de verschillende waardesystemen in meer of mindere mata aanwezig zijn in één en dezelfde persoon. Van paars tot Turkoois en alles ertussenin (bekijk ze hier). Zoals gezegd, scoor ik het hoogste op geel (22) en groen (21).

Geel is de kleur van individuele vrijheid en onafhankelijkheid, van onderzoek en analyse, origineel en oorspronkelijk. Kwaliteiten die erbij horen zijn: open, innovatief, creatief, motiverend leiderschap, dringt door tot de kern. En de valkuilen zijn: complicerend, chaotisch, gereserveerd, eigenwijs, kritisch

Oog voor de medemens en invoelend vermogen is typerend voor mensen met een hoog groene score. Groen hecht aan het groepsgebeuren, goed overleg en onderlinge communicatie. Kwaliteiten die erbij horen zijn: warm, inlevend, hulpvaardig, harmonie, consensus. En de valkuilen:  soft, trage besluitvorming, conflictmijdend, weerstand tegen individueel succes.

De complexiteit van een mens is moeilijk te vangen in een test, toch herken ik mij voor een groot deel in de uitkomsten. Wil jij meer weten over wat de test voor jou of je team kan betekenen? Neem contact op met: Jawel.nu.

365 dagen bloggen, dag 324: ‘Ergens echt goed in zijn’

Ik weet niet of je het herkent, maar vaak heb ik het idee dat ik daar dingen wordt voortgedreven. Het is vaak lastig precies de vinger erop te kunnen leggen wat het is. In mijn werk, in de relatie met mijn vrouw en kinderen. Vaak is het een verlangen. Om een goede vader, man of zoon te zijn, een goede werknemer. Vaker nog is het de angst voor het tegenovergestelde. Dat wil zeggen om mensen of mezelf teleur te stellen.

Vandaag had ik weer zo’n moment dat ik mij besefte dat ik een diep verlangen heb om ergens goed in te zijn en dat dit gezien wordt door de ander. Zo’n verlangen drijft mij voort, motiveert mij om mezelf te ontwikkelen, nieuwe dingen te proberen en te ondernemen. Soms ook zijn er momenten dat ik mijzelf erin vastdraai. Te snel, te veel, te groot en te meeslepend. Mijn geest wordt voor de gek gehouden door… zichzelf.

Volgens het Boeddhisme moet je verlangen opgeven om werkelijk in het moment te kunnen leven. Verlangen zorgt voor dromen en terugkijken, maar stelt je minder in staat om in het hier en nu te leven. Zoals hierboven beschreven, heeft verlangen ook mooie kanten: het daagt je uit ergens in te uit te blinken, maar met zo nu en dan iets minder verlangen en iets meer zijn, zou mijn leven wat meer in balans zijn.

365 dagen bloggen, dag 323: ‘Netneutraliteit’

In de categorie dingen waar ik mij op dit moment druk over kan maken, maar het heel goed kan begrijpen als dit niet voor iedereen geldt: netneutraliteit.

Netneutraliteit is volgens Wikipedia een trefwoord waaronder de discussie over de vrijheid van het internet plaatsvindt. In Nederland is sinds 2013 in de wet vastgelegd dat er sprake is van netneutraliteit. Dat betekent dat internetproviders geen diensten of toepassingen op het internet mogen belemmeren. Als klant bepalen we zelf welke dienst of product we online afnemen en de internetprovider mag de ene aanbieder niet meer of minder bevoordelen.

In Amerika ligt netneutraliteit onder vuur. Concreet betekent het dat internetproviders een extra businessmodel voor zichzelf creëren. Maken we als consument veel gebruik van Netflix die daarmee gigantische hoeveelheden data verbruiken, dan kan een internetprovider ervoor kiezen om die data extra te gaan belasten. Door een eigen product te promoten en alle ruimte te geven of door een onafhankelijke partij of van hun directe concurrenten extra geld te vragen voor het gebruiken van de infrastructuur.  Het onderwerp werd in Nederland actueel rond de opkomst van WhatsApp. KPN verloor veel geld omdat steeds minder mensen gingen sms-en en steeds meer mensen een appje stuurde. Er werd door KPN nagedacht over een mogelijke blokkade of het extra belasten van de dienst. Op dat moment veranderde de Tweede Kamer de wet om ons als consument te beschermen

Tegenstanders (zoals ik zelf) vinden dat het internet van iedereen is. De internetproviders hebben hun werk te doen om de infrastructuur van het web in leven te houden. Deze manier van geld verdienen gaat in tegen alles waar het vrij web voor staat. In Nederland worden we beschermd door de wet. Helaas is dat in Amerika (nog) niet zo. Wat ik ervan begrijp zijn de Nederlandse en Amerikaanse markt niet vergelijken. Voor een groot deel komt dit door de beperkte bescherming van consumenten. In Amerika staat de markt centraal. Dit heeft geleid tot een aantal grote partijen met weinig concurrentie. Best dubbel als je erover nadenkt.

365 dagen bloggen, dag 322: ‘Tafelmanieren’

Mijn dochter is nogal beschermend ingesteld als het gaat om het eten op haar bord. Dat heeft vast iets te maken met mij. Toen ze vroeger kleiner was, kreeg ik regelmatig van mijn vrouw te horen dat ik er mee moest stoppen. Eten van het bord van mijn dochter afpakken als ze even niet keek.

Het vertrouwen dat als je even niet kijkt het eten nog steeds op je bord ligt, is mijn dochter door schade en schande kwijt geraakt en ik kan het haar niet kwalijk nemen. Bij ons thuis gold op het bord het recht van de sterkste én mijn dochter heeft zich hieraan aangepast.

We waren op bezoek geweest in Arnhem en nadat we een eindje hebben gewandeld is het tijd om in Oosterbeek een gezellig restaurantje te bezoeken. Vandaag staat chocolademelk met taart en slagroom op het menu. De kinderen delen samen een gebakje en dan gaat het dus fout. De happen volgen elkaar in razend tempo op. Ik betaal voor mijn weinig volwassen houding van vroeger een prijs. Namelijk mijn dochter leren over tafelmanieren waar ik mij zelf onvoldoende aan heb gehouden.