Ik moest hieraan denken terwijl ik het boek ‘love wins’ of in het Nederlands ‘En de meeste van deze is de liefde’ van Rob Bell aan het lezen was. Nu ben ik na het lezen van ‘Velvet Elvis’ een grote fan van deze Amerikaanse predikant, maar dit boek is ook weer een meesterwerk (bescheiden mening). Ik vind Bell een geweldige observator. Hij plaatst zich buiten het ‘christelijke denken’ laat dogma’s en cultuur los en is bereid om weer terug te keren naar de kern van waar het geloof om draait. In ‘love wins’ staan hemel en hel, Gods liefde en oordeel centraal. Hoe kun je de liefdevolle God en de God van het oordeel bij elkaar brengen? Zijn boodschap is dat zowel hemel als hel iets zijn van het nu én van de toekomst. Maar ook dat ze te maken hebben met onze keuzes als mens in plaats van de keuzes van God. Dat is schitterend, maar wat ik vooral mooi vind is het beeld van God en Jezus die uit zijn verhaal blijken. Een mystieke God die zo veel meer en groter is dan de God die wij angstige mensen van hem hebben gemaakt. Een God ook die veel meer dan de God die ik ken vanuit mijn gereformeerde opvoeding een God is van liefde, diepe en nooit eindigende liefde voor de mens. Zonder schaamte, zonder een gevoel van tekortkomen te mogen zeggen dat ik zijn geliefde zoon ben, dat het uiteindelijk om de liefde gaat. Niet alleen voor mij, maar voor iedereen die dit leest, dat is een wijze les van ‘love wins’.

Reden voor mijn overpeinzing was een e-mail van één van mijn directe collega’s. Op acp.nl hadden bezoekers -op zijn zachtst gezegd- minder genuanceerde reacties geplaatst. Dit riep de vraag op bij een aantal regionale ACP-vertegenwoordigers om de mogelijkheid tot reageren alleen nog voor ACP-leden open te stellen. Nu ben ik als kind van mijn generatie een internet-junkie. Ik geef het meteen toe. Ik ben zo’n jongen die je zelfs in een restaurant tegenover zijn vrouw nog de hele tijd met zijn telefoon ziet pielen. Iemand die veel sociale netwerksites actief besurft en van wie een groot deel van zijn sociale leven zich online afspeelt. En in de ogen van een aantal van jullie misschien nog wel erger: die zo naïef is om te geloven in een vrij internet. Ik heb dan ook totaal geen warme gevoelens bij het reguleren of zelfs blocken van meningen. Niet zozeer omdat ik geloof dat iedereen inhoudelijk bijdraagt aan het debat. Maar wel omdat het volgens mij uniek is wat er op dit moment bij de ACP mogelijk is. Politiemensen die met elkaar en anderen een podium krijgen om met elkaar in discussie te gaan over bijvoorbeeld werk en inkomen. Zonder inlog!

Los van het feit dat ik nog wel eens jeuk krijg van het gebrek aan nuance of kennis, verbaast het mij dat er zo weinig mensen zijn die een positief verhaal te vertellen hebben. Dat alles overpeinzend kom ik tot de conclusie dat Spiderman wel een punt had. Of de mogelijkheid om te reageren open blijft staan, is afhankelijk van al die duizenden mensen die elke maand onze site bezoeken en hoe ze er in slagen hun verantwoordelijkheid te nemen. Want met vrijheid komt ook verantwoordelijkheid.

Lanting schetst de ontwikkeling van communicatie via het internet, waarbij eerst het zenden van een boodschap centraal stond. Daarna volgde de dialoog (web 2.0.) met vooralsnog als eindpunt co-creatie. Een term die betekent dat niet langer de organisatie, maar alle stakeholders gezamenlijk aan de slag gaan met een onderwerp. Om het voor iedereen iets concreter te maken, zal ik een voorbeeld noemen. Hoe zou de ACP in haar communicatie bijvoorbeeld kunnen omgaan met een onderwerp als de omvorming van het politiebestel naar één Nationale Politie?

In het geval van zenden, betekent dit dat de ACP een bericht online plaatst om leden te informeren over de nieuwe inrichting van het politiebestel. In het geval van de dialoog kunnen leden ook op het gepubliceerde voorstel reageren. De ACP luistert en formuleert met de input van leden in het achterhoofd de uiteindelijke inzet. Co-creatie gaat nog een stap verder. Online wordt samen met leden het standpunt geformuleerd. We beginnen met een lege pagina en formuleren, schrappen en herschrijven samen net zolang, totdat er een standpunt ligt waar de meeste leden het over eens zijn. Hierbij staat de expertise van leden centraal. Niet alleen is deze manier van werken transparant. Het doet ook recht aan de wederzijdse afhankelijkheid van de ACP en haar leden. Als vakbond zijn wij ten diepste namelijk niets meer en niets minder dan een optelsom van de slag- en denkkracht van alle leden.

Dat brengt mij bij de vraag: Hoe nu verder? Ik ga er in ieder geval eens goed over nadenken. En voor diegene die ideeën heeft, dan verneem ik dat graag via het e-mailadres: communicatie@acp.nl

Amen
 
Franciscus van Assisi (1181 – 1226) 
http://nl.wikipedia.org/wiki/Franciscus_van_Assisi

Al een week weet ik de onrust in mijzelf aardig te managen. Veel lezen, hangen en genieten van het gezelschap van lieve en aardige mensen, kortom: vakantie! Ik moet eerlijk zeggen dat het dit jaar precies op tijd kwam. Zoals elk jaar was ik er ook dit jaar wel aan toe om de benen te strekken en even te genieten van een paar weken niets doen.

Yep, je leest het goed, een paar weken! Meestal houd ik een aantal weken vakantie over aan het einde van het jaar, maar mijn streven is om dit jaar op 0 te eindigen. Eerlijk gezegd kan dit ook niet anders als ik kijk naar mijn ambitieuze stapel met leesvoer. Aangezien een (werk)week over het algemeen te kort is om alles wat ik mijzelf had voorgenomen er in te proppen, komt er van lezen (te) weinig. Hetzelfde geldt overigens voor fotograferen en verhaaltjes verzinnen en vertellen aan mijn dochter en het schrijven van mijn eerste boek.

Allemaal zaken die ik in de komende weken van relatieve rust ga proberen om wel te doen.

Na een tweet via @Politiebond kreeg ik van een aantal collega’s voorbeelden gemaild van de wijze waarop zij internet op hun mobiel gebruiken om hun werk te vergemakkelijken. Ze onderhouden niet alleen contacten via Twitter. Er zijn ook collega’s die foto’s maken van een plaats delict (PD) en deze via hun mobiel naar hun werkmail sturen. Deze foto’s worden toegevoegd aan een proces verbaal (PV). Ook wordt internet gebruikt om (via Google) snel informatie te achterhalen van (potentiële) verdachten. Denk aan telefoonnummers en/of adressen. Op die manier wordt de meldkamer ontlast.

Een collega vertelde ook over haar contacten met vrijwillige politieambtenaren. Alle collega’s delen een agenda via een Gmail-account. Hierdoor kunnen zij via de telefoon online diensten aanmaken, wijzigen en invullen. Gezien de beperkte aanwezigheid van deze groep vrijwillige politiemensen is dit volgens deze collega een ideaal middel om alert en snel zaken te doen. Ook is er sprake van een actuele agenda.

De toekomst is mobiel, maar hoe die toekomst eruit gaat zien is nog onzeker. Japan en Zuid-Korea zijn voorlopers op het gebied van mobiel internet. Zo wordt er in Japan al jarenlang en op grote schaal betaald via de mobiele telefoon. Dat het gebruik van mobiel internet ook kansen op gaat leveren voor politie Nederland is zeker. Hebben jullie leuke voorbeelden van hoe internet op dit moment al wordt ingezet of vergezichten voor de toekomst? Mail even naar: communicatie@acp.nl of stuur een reactie via @Politiebond

Stephen Covey´s boek ´7 habbits of highly effictive people´ is door het Covey-instituut in Nederland vertaald in een training van 4 dagen. Drie daarvan heb ik inmiddels gehad dus nog één te gaan een mooi moment voor een korte evaluatie.

Natuurlijk draait het bij een dergelijke training om de inhoud, maar dat het leerhotel een geweldig inspirerende omgeving is, draagt bij aan het trainingsplezier. Een locatie waar wij als proefkonijnen fungeren voor MBO-studenten. Niet alleen de catering en het hotel, maar ook de beveiliging is in handen van de studenten. Echt super! Maar nu waar het om draait de inhoud. In de eerste twee bijeenkomsten sta jij als deelnemer centraal. Jouw eigen overtuigingen, jouw principes, maar ook hoe behaal ik een overwinning op mijzelf. Gewoonten als ‘pro-actief zijn‘, maar ‘de belangrijke dingen eerst doen‘. Behalve dat het wroeten in jezelf een lekker gevoel geeft, levert de training je ook concrete handvaten om je effectiviteit te verhogen. Je eigen overtuigingen en principes staan hierbij aan de basis. Hiervoor schrijf je onder andere een persoonlijk statuut. Een levend document dat richting moet geven aan jouw leven. Hieronder vind je de voorlopige versie van mij:

Ik sta niet alleen, mijn leven wordt verrijkt door mijn relaties met anderen en met God. Ik kies ervoor verantwoordelijkheid te dragen voor mijzelf, de mensen die op mijn pad komen en die dicht bij mij staan. Verantwoordelijkheid begint met betrokkenheid. Ik ben geen toeschouwer, maar neem actief deel aan het leven. Ik bewaar echter exclusief tijd en energie voor de belangrijkste relaties in mijn leven: de relatie met mijzelf (o.a. gezondheid), met God, mijn gezin, mijn familie en mijn vrienden. Ik ben eerlijk en laat mensen in hun waarde. De ruimte die een ander nodig heeft, bepaalt daarom de grens van mijn eerlijkheid. Ik ben authentiek en blijf dicht bij mijzelf. Ik vraag van anderen om mij te zien zoals ik ben, maar ik zie anderen ook zoals zij zijn. Ik ben betrouwbaar in al mijn relaties. Ik luister naar anderen, probeer mij in hun te verplaatsen en begin met luisteren, voordat ik zelf gehoord wil worden.

De derde- en vierde dag staan in het teken van jouw relatie met je omgeving. Hoe kun je een overwinning halen op je omgeving om zo uiteindelijk te komen tot een situatie van wederzijdse afhankelijkheid. Niet de ander, ook niet jijzelf, maar samen (wij) komt centraal te staan. Je wordt uitgedaagd om gewoonten te ontwikkelen die je daarbij helpen. Gewoonten als ‘denk win/win‘, maar ook ‘eerst begrijpen voordat je zelf begrepen wilt worden’ en ‘werk synergetisch’.

Deze training geeft het startschot. Het ontwikkelen van deze gewoonten, vraagt echter om een lange adem. Daar ben ik mij goed bewust van, maar toch… het is wel kicken!

JFK, 10 juni 1963

Hier lees je de hele speech.

Niet alleen een zeer handig en breed toe te passen motto in mijn werk, maar ook privé word ik regelmatig met mijn neus op de feiten gedrukt als het gaat om de wetmatigheid van deze uitspraak. Neem nu het feit dat ik nog steeds geen internet heb (na 1 ½ maand (!) wonen in een nieuw huis). Allemaal terug te brengen tot naïeve aannames. Ook vandaag weer werd ik geconfronteerd met het belang van een tweede motto. Aannemen dat je gratis kunt parkeren, gezellig met je broertje de stad in en uiteindelijk een gedwongen bijdrage van 60 euri aan de staatskas.

Kortom: vanaf vandaag is mijn tweede motto “Assumption is the mother of all fuckups.”

Een jaar of wat geleden kwam ik tijdens een concert een ex-collega van mijn vrouw en haar partner tegen. We praten over ons werk, maar ook over zijn culturele achtergrond. Ik stelde hem op een gegeven moment de vraag: zijn jouw familieleden niet trots op wat je hebt bereikt in je werkzame leven? Zijn antwoord: “Nee hoor dat is voor hen geen issue, alleen het feit dat ik familie ben is belangrijk.” Het onvoorwaardelijke wat eruit sprak, vond en vind ik inspirerend. Zijn waarde wordt niet bepaald door zijn baan of zijn status, maar het is genoeg dat hij familie / mens is. Eén van de eerste lessen van leiderschap uit het boekje wat ik aan het lezen ben, had een vergelijkbare strekking. Het ging over een chauffeur van een BP-medewerker die aan tafel werd uitgenodigd door Mandela en daardoor bevestigd werd als kostbaar mens.

Ik merk dat ik soms de neiging heb mensen af te rekenen op hun status in plaats van op hun mens zijn. Deze voorbeelden laat zien dat je als je mensen echt wilt motiveren en dienen, Allereerst de mens centraal moet staan.