365 dagen bloggen, dag 337: ‘Dan Browns Origin’

In 2004 verscheen in Nederland het boek ‘de Da Vinci Code’ van Dan Brown. Vanaf dat moment was ik verknocht aan zowel de schrijver als het soort boek, namelijk: een historische thriller waarin werkelijkheid en fictie op een spannende manier worden gecombineerd.

In Browns nieuwste boek ’Origin’ speelt dezelfde hoofdpersoon als in o.a. de Da Vinci Code de hoofdrol, namelijk professor Robert Langdon. Een fictief figuur die les geeft aan Harvard als hoogleraar kunstgeschiedenis. Dit keer speelt het verhaal zich af in Spanje, waar een oud-leerling van Langdon de professor uitnodigt bij de presentatie te zijn voor zijn laatste wetenschappelijke ontdekking in het Guggenheim-museum in Bilbao. Hij claimt een wetenschappelijk antwoord te hebben gevonden op de twee belangrijkste vragen in de menselijke geschiedenis: waar komen we als mensen vandaan en waar zijn we op weg naar toe? Zoals altijd in Browns boeken loopt de avond anders dan verwacht. Langdon komt in een strijdt op leven en dood terecht om de wetenschappelijke ontdekking van zijn oud-leerling en vriend te beschermen en aan de wereld te openbaren.

Wat het boek wat mij betreft aantrekkelijk maakt is dat Brown erin slaagt om complexe wetenschappelijke theorieën over o.a. de begin van leven te combineren met een spannend verhaal. Het is niet iedere schrijver gegeven om een miljoenenpubliek na te laten denken over de vraag: waar komen we vandaan en waar gaan als mensheid, onder invloed van de huidige technologische ontwikkelingen, naar toe. Een van de hoofdpersonen in het boek is de supercomputer Winston. Zijn rol werpt een aantal interessante vragen op over hoe we als mens om zouden moeten gaan met intelligentie in systemen.

Ik weet het, je moet ervan houden, maar als je net als ik een liefhebber bent van de avonturen van Langdon, dan is ‘Origin’ zeker de moeite waard.

365 dagen bloggen, dag 333: ‘Langzaam landen in december’

De december-maand is de drukste maand van het jaar. Om de voor de hand liggende redenen zoals Sinterklaas, Kerst en de Jaarwisseling, maar ook vanwege een gigantische hoeveelheid aan verjaardagen (broer, schoonzus, vrouw, vader, dochter) en andere sociale verplichtingen.

Het is de laatste dag voordat de gekte aanbreekt. Nou niet helemaal want de Sint is al in het land, maar de verjaardagen cyclus is in ieder geval nog niet van start gegaan. December is over het algemeen een maand waar ik eerder tegenop zie als dat ik veel zin in heb. Het is een maand waar ik in de loop van de weken in groei. Oefening baart kunst lijkt uitgevonden voor de maand december.

Oefenen met sociaal zijn, leren om weer te genieten van al dat samenzijn met de familie en dan langzaam maar zeker krijg ik er weer lol in. Er is toch niets beters dan samen zijn met je familie, je kleine neefjes weer eens van dichtbij mee te maken. En als je mazzel hebt een onvervalst wit kerstfeest.

Nog één nachtje slapen en dan ga ik mijn best weer doen om langzaam, één feest per keer te landen in december.

365 dagen bloggen, dag 327: ‘Dingen die ik niet aan kan zien’

In mijn hoofd bestaat een aparte categorie ‘dingen die ik niet aan kan zien’. Ik wist al dat daar dingen in stonden zoals: het televisieprogramma ‘Grenzeloos verliefd’. Ik bedoel je kunt toch verzinnen dat het allemaal niet meer zo romantisch is als je samen met je geliefde op de Afrikaanse savanne woont in een strooien hutje. Niet alleen maar samen met de rest van je schoonfamilie op dagen afstand van een douche en fatsoenlijke voorzieningen. Ondertussen vertrekt je man regelmatig een paar weken van huis. Tot mijn verbazing moet een deel van de deelnemers dit eerst zelf ervaren.

In diezelfde categorie valt ook ‘onhandige’ situaties (al dan niet op film). Mensen die elkaar onbedoeld op de mond zoenen, een slecht getimede of veel te harde lach. Ik doe erg mijn best om dit mijzelf niet te laten overkomen en zie ik het gebeuren dan weet ik even niet meer waar ik kijken moet. Joyce weet inmiddels dat als we film aan het kijken zijn ik op dat soort momenten ‘spontaan’ naar het toilet moet.

Vandaag ontdekte ik in deze categorie een nieuwe winnaar. Overigens is het ook aardig deze te onthouden voor de volgende keer als je een avond scrabbelt: onderwatergeboortefotografie. Ik wist al dat er mensen zijn die het een goed idee vinden om in bad te bevallen. Sommigen van hen besluiten dit moment vast te leggen. Het deel wat ik niet begrijp is dat je dit daarna op Facebook zet.

Wat ik beter begrijp is waarom Facebook besluit deze foto’s te weigeren. Al is het alleen maar om mensen zoals ik zelf te beschermen voor deze foto valt in de categorie ‘dingen die ik niet aan kan zien’.

365 dagen bloggen, dag 325: ‘Ik ben geel en groen’

Om maar meteen de onduidelijkheid weg te nemen. Ik ben nog misselijk, nog op een of andere manier ziek of geïrriteerd, maar wel geel en groen.

Een vriend van me werkt als coach en in leuk en goed gesprek deelde hij met mij de systematiek van ‘Profile Dynamics’. Een manier om je persoonlijke waarden en drijfveren zichtbaar te maken, gebaseerd op het ontwikkelingsmodel van de Amerikaanse hoogleraar psychologie Clare W. Graves (tijdgenoot van Maslow). Nu ben ik een grote liefhebber van deze testen. Eén plus één is twee en dus kreeg ik vandaag onder het genot van een drankje en een hapje mijn persoonlijke profiel uitgelegd. Het uiteindelijke rapport geeft een beeld van waarden, drijfveren en de voorkeuren en allergieën die eruit voortkomen.

Uit mijn profiel blijkt dat ik het hoogste scoor op de onderdelen ‘geel’ (22) en ‘groen’ (21). Daarna volgen de kleuren ‘rood’ (15) en ‘oranje’ (13). Samenvatting (volgens het rapport): ‘Het profiel laat zich kortweg typeren als dat van een analytische geest met oog voor de medemens.’ Daarna gaat het nog 1 1/2 pagina verder, maar daarmee zal ik jullie niet vermoeien. Ik kan mij voorstellen dat jij je nu afvraagt wat het geel en groen te zijn. Daarom hieronder een korte uitleg over het waardesysteem en deze twee specifieke kleuren.

In algemene zin geldt dat Profile Dynamics uitgaat van zeven verschillende waardesystemen. Deze zijn ooit ‘gezien’ door Graves en staan aan de basis van hoe we als mens denken en doen. Vaak is het zo dat de verschillende waardesystemen in meer of mindere mata aanwezig zijn in één en dezelfde persoon. Van paars tot Turkoois en alles ertussenin (bekijk ze hier). Zoals gezegd, scoor ik het hoogste op geel (22) en groen (21).

Geel is de kleur van individuele vrijheid en onafhankelijkheid, van onderzoek en analyse, origineel en oorspronkelijk. Kwaliteiten die erbij horen zijn: open, innovatief, creatief, motiverend leiderschap, dringt door tot de kern. En de valkuilen zijn: complicerend, chaotisch, gereserveerd, eigenwijs, kritisch

Oog voor de medemens en invoelend vermogen is typerend voor mensen met een hoog groene score. Groen hecht aan het groepsgebeuren, goed overleg en onderlinge communicatie. Kwaliteiten die erbij horen zijn: warm, inlevend, hulpvaardig, harmonie, consensus. En de valkuilen:  soft, trage besluitvorming, conflictmijdend, weerstand tegen individueel succes.

De complexiteit van een mens is moeilijk te vangen in een test, toch herken ik mij voor een groot deel in de uitkomsten. Wil jij meer weten over wat de test voor jou of je team kan betekenen? Neem contact op met: Jawel.nu.

365 dagen bloggen, dag 316: ‘Nudgen richting een gezond alternatief’

In 2008 las ik voor het eerste over de term nudgen. Het komt voort uit de gedragspsychologie en gaat erover dat je mensen door ze een duwtje te geven de juiste kant op laat bewegen.

Volgens mijn collega is het alsof er een zwerm sprinkhanen door de bak heen is gegaan. Van de mooi ingerichte bak met fruit is aan het einde van de dag weinig meer over.

Het begon een paar maanden geleden met de vraag van de personeelsvertegenwoordiging: wie vindt dat het afgelopen moet zijn met die bakken snoep? In de daarbij horende enquete was ik vrij uitgesproken in mijn mening, namelijk: ik kan mij hier niet heel druk om maken. Het schijnt zo te zijn dat het merendeel van mijn collega’s daar ook zo over dachten.

Het was blijkbaar wel een mooi moment voor de introductie van fruit op het werk. Er werd niets verboden, maar naast de snoeppot kwam de fruitmand te staan. Een keer per week afgeleverd en vol met heerlijke stuks fruit. Van appel tot peer, bananen, sinaasappelen en mandarijnen. Niemand heeft het meer over wat mag of niet, maar als je de keuze hebt tussen iets gezonds én iets waarvan je weet dat het niet goed voor je is, gaat het merendeel over stag en kies voor een gezond alternatief.

Blijkbaar werkt het dus wel, zo’n duwtje de goede richting op.

365 dagen bloggen, dag 312: ‘Lekker pielen!’

Het was 2009 en langzaam maar zeker leerde meer mensen het platform Twitter kennen. Op een avond liep ik een beetje te pielen. Eerst voor mijzelf en later diezelfde avond besloot ik een account aan te maken voor mijn werk. Zo rond diezelfde tijd starte ik ook met een Facebook-pagina voor mijn werk.

We zijn inmiddels acht jaar verder en voor de ACP zijn Facebook en Twitter niet te onderschatten platforms. Om nieuws te delen met de achterban, maatschappelijke organisaties en journalisten, Maar ook om maatschappij en politiek en bestuur te beïnvloeden. Wat ooit begon als een beetje pielen werd langzaam maar zeker een steeds serieuze(re) zaak. Voor alle duidelijkheid, dat professioneel opzetten is vooral te danken aan gepassioneerde collega’s met veel verstand van zaken.

Het pielen en experimenteren is een van de leukste elementen van het communicatievak. Vooral ook online zijn er zoveel interessante tools te vinden die je helpen het verhaal van de organisatie waar je voor werkt te vertellen, klant verhalen op te halen (bijvoorbeeld door onderzoek). De kosten zijn vaak minimaal en de opbrengsten groot.

Ik ben weer eens begonnen met wat gepiel. Dit keer met gebruik van Storify. Een programma die je helpt in een tijdslijn, een verhaal te vertellen rondom een bijeenkomst. Updates van sociale media, maar ook tekst en plaatjes, plaatst het systeem voor je in een tijdslijn. Geen social media met de impact als Twitter en Facebook, maar wel super leuk! Pielen maar!

365 dagen bloggen, dag 309: ‘Burn out’

Ik heb het de afgelopen jaren een aantal keren van dichtbij gemaakt op de werkvloer, mensen die langzaam maar zeker bewegen richting een burn out. Ik heb niet de behoefte om daar van alles over te delen, het zijn niet mijn verhalen. Waarom ik er toch even bij wil stil staan is omdat ik de laatste tijd ook hoor dat twintigers bij bosjes omvallen. Studenten nog.

Het lijkt wel een epidemie die steeds meer, ook jongere, mensen treft. Het past in mijn beeld dat we als samenleving steeds meer van elkaar en van onszelf vragen, ten koste van onze eigen gezondheid. Het Algemeen Dagblad is begonnen met een serie ‘Na de burnout’. De verhalen die daar voorbijkomen zeggen behalve veel over de personen de burnout ervaren, ook veel over de tijd waarin we leven. Er is al veel onderzoek gedaan naar wat het altijd online en beschikbaar zijn met mensen doet, hetzelfde geldt voor slapen en het gebruik van mobiele apparaten. Wat mij betreft kun je dit niet los zien van de vele gevallen van burnout.

Net zo goed als dat er niet één oplossing is, is er ook niet één reden aan te wijzen waarom mensen uiteindelijk kopje onder gaan.  Het ligt niet alleen aan iemands persoonlijkheid of zijn of haar omgeving. Toch vind ik het schokkend om te horen en te lezen over mensen van begin 20 of jonger die hun studie moeten afbreken omdat ze zichzelf compleet hebben opgebrand. Dat kan toch nooit de bedoeling zijn?

Ik kwam een leuk artikel met handige tips tegen.

365 dagen bloggen, dag 306: ‘Talen van de liefde’

Toen ik trouwde met mijn vrouw werden we uitgenodigd door een ouder echtpaar om een ‘pre marriage course’ te volgen. In goed Nederlands: ‘voortrouw cursus’. Het betekende dat we voor ons trouwen bij een al langer getrouwd stel op de bank plaats namen om iets te leren over wat het betekende iemand eeuwig liefde te beloven. Van alle dingen die ik leerde, bleek er één vrij cruciaal.

Niet ieder mens heeft dezelfde manier om aan de ander te laten zien dat je van hem of haar houdt. In het geval van mijn vrouw en mij komt die manier zelfs helemaal niet overeen. Ik ben het aanhankelijke type terwijl haar manier van aan mij laten zien dat ze van mij houdt is om dingen voor mij te doen. Gary Chapman schreef in 1995 al het boek: ‘de 5 talen van de liefde’. elkaars liefdestaal leren kennen heeft ons in de loop van ons huwelijk de nodige ruzies bespaard.

Inmiddels heb ik gemerkt dat voor kinderen hetzelfde geldt. Ook zij hebben liefdestalen. Waar de een opbloeit bij een welgemeend ‘ik houd van je’ is de ander vooral geïnteresseerd in onverdeelde aandacht. Voor mijn dochter geldt dat laatste. Daar moest ik aan denken, terwijl we samen op avontuur vertrokken richting het zwembad. Het was ons geheimpje en haar broertje ging al naar bed. Beter kan niet voor haar en dat was aan alles te merken.

Ik zeg haar elke dag dat ik van haar houd, ze bijzonder en lief is, maar in haar geval zeggen mijn daden (tijd en aandacht) meer dan 1000 woorden.

365 dagen bloggen, dag 304: ‘Op zoek naar het geheim’

Ik heb z’n naam vast al eerder gehoord, maar de eerste keer dat hij echt bleef haken, was in een Netflix-documentaire over hoe Pieter Thiel, Hulk Hogan ondersteunde om een Amerikaanse nieuwswebsite aan te klagen. Het vrije woord was in het geding volgens de makers.

Mijn beeld van de Amerikaan met Duitse roots, miljardair en startup goeroe Pieter Thiel was dan ook niet al te rooskleurig. Thiel was samen met Elon Musk een van oprichters en eigenaren van Paypal. Een bedrijf dat ze uiteindelijk voor één miljard verkochten.

Op basis van een aantal colleges die Thiel gaf aan de universiteit is er een boek ontwikkeld, waarin hij deelt hoe hij aankijkt tegen: leiderschap, de maatschappij en startups. Na het lezen van ‘Zero to One’ ben ik Thiel anders gaan bekijken. Deze man heeft iets zinvols met de wereld te delen.

Wat mij het meest aansprak was zijn idee over wat aan de kern zou moeten staan van ondernemerschap, namelijk een geheim. Iets waarvan anderen niet (langer) geloven dat het waarheid in zich draagt. Dat geheim vinden, koesteren en op basis ervan een bedrijf bouwen staat aan de basis van elke succesvolle onderneming, aldus Thiel.

In mijn huidige functie is dat mijn zoektocht. Welke geheimen zie ik en wat betekent dat voor het huidige verdien- en ondernemingsmodel van mijn werkgever?

365 dagen bloggen, dag 229: ‘Trouw’

Vandaag was ik aanwezig tijdens de trouwdienst van een lieve collega. Ze komt, net als ik van oorsprong, uit een wat traditionelere kerkelijke achtergrond, dus ik heb weer ouderwets psalmen en gezangen gezongen. Ook het trouwformulier kon niet ontbreken. Voor wie geen idee heeft waar ik het over heb: in zo’n formulier staat beschreven wat de kerk vindt van het huwelijk. Je trouwt niet alleen voor God, maar ook ten overstaande van de hele gemeente. Het formulier ‘helpt’ om dit te bevestigen.

De dienst vond plaats in de ‘Koepelkerk’ in Renswoude. Zoals elke calvinistische kerk zijn er geen grote, luxueuze uitspattingen te zien. Maar toch is het een indrukwekkend bouwwerk. Behalve de houten bewerkingen en het mooie plafond komt dit vooral ook omdat het pand in alles historie uitstraalt. Al sinds 1641 komt op deze plek een Hervormde gemeente samen. De architect heeft ook paleis Noordeinde en het paleis op de dam ontworpen.

Ik zit daar te genieten van twee verliefde mensen en een oprechte dienst waarin zoveel elementen zitten die ik herken. Aan de andere kant is het ook een deel van mijn leven waar ik steeds verder afstand van heb genomen. Maar nu ik mij anders verhoud tot de inhoud kan ik weer meer dan ooit genieten van de rijkdom van de traditie. Zondag wordt de dochter van vrienden gedoopt en ga ik voor de tweede ronde.