365 dagen bloggen, dag 264: ‘Twee docu’s waar ik naar uitkijk’

Ik ben er een groot fan van en je hebt ze in alle lengtes en over allerlei onderwerpen. De documentaire is wat mij betreft een van de beste uitvingen voor televisie en on demand services zoals Netflix en Videoland. Omdat steeds meer van die services hun eigen content ontwikkelen en ook televisie niet achterblijft is het niet zo moeilijk om je avond te vullen met kwalitatieve en leerzame documentaires.

Nu vraag jij je misschien af hoe ik zo op dit onderwerp kom? Dat heeft alles te maken met het nieuws dat ik gisteren en vandaag hoorde over twee nieuwe documentaires. De eerste gaat over het laatste voetbaljaar van Dirk Kuyt. Als rechtgeaarde Ajaxied kan ik niet anders dan bekennen dat ik een zwak heb voor deze oud-Feyenoorder. Het lijkt mij ontzettend interessant om te zien op welke manier hij zijn laatste voetbaljaar heeft ingericht.

De tweede documentaire gaat ook over een blonde man. In tegenstelling tot Dirk is het echter een coup soleil aangemeten door de kapper. Geert Wilders heeft een camera in de buurt geduld en volgens de recensies krijgen we dan toch eindelijk een beeld van de man achter de politicus. Ik ben erg benieuwd of en zo ja wat er over blijft als je de retoriek wegsnijdt. Knuffelt hij met zijn vrouw op de bank? Heeft hij überhaupt een leven naast de politiek?

365 dagen bloggen, dag 259: ‘a typisch’

‘Afwijkend van het gemiddelde’ is de betekenis van atypisch. Afwijken van het gemiddelde kan op verschillende manieren. De hoofdpersoon van de Amerikaanse TV-serie ‘Atypical’, Sam Gardner, wijkt van het gemiddelde af vanwege zijn autisme. De serie is een comedy, drama geproduceerd door Netflix. De serie is ontwikkeld door een van de producers van ‘How I met your mother’. In haar eigen tijd schreef Robia Rasheed de eerste aflevering, nadat Netflix de eerste aflevering had gelezen, besloten ze om een het eerste seizoen te bestellen.

Volgens autisme.nl heeft in Nederland 1% van de bevolking een vorm van autisme. Er is niet een soort van autisme en/of autist. Wat alle mensen die gediagnostiseerd zijn met elkaar gemeen hebben, is dat hun hersenen informatie op een andere manier verwerken als 99% van de mensen. Het anders verwerken van zien, horen en ruiken brengt een mix aan sterke en zwakke kanten mee. Dat geldt zeker ook voor de hoofdrolspeler in Atypical, Sam Gardner

Net als veel andere mensen met autisme heeft Sam een goed oog voor detail, is hij eerlijk en recht door zee, maar heeft hij ook moeite met overzicht houden en sociale contacten én heeft hij weinig interesses. Hij kan zich echter verliezen in zijn favoriete onderwerpen: dieren, natuur en wetenschap. Het verhaal van Sam gaat over een jongen met autisme die ouder wordt, de wereld en de liefde wil ontdekken. Dat raakt niet alleen Sam, maar ook de rest van de familie. Van een jongen die beschermt moest worden tegen de grote boze buitenwereld, wordt hij een jongen die stapje voor stapje uitzoekt wat het betekent om daar te leven en lief te hebben. Ondertussen worstelen zijn moeder, vader en zus wat met de vraag wat Sam zijn nieuwe leven voor hen betekent.

Atypical is ook in serieland atypisch als is het alleen maar vanwege het thema: het volwassen worden van een autistische jongen. De serie is niet zo enthousiast ontvangen door mensen met autisme: te cliché en ongeloofwaardig. Toch kon ik als buitenstaander van het verhaal genieten, daarnaast heb ik een beter beeld gekregen (denk ik) van wat het betekent autistisch te zijn of samen te leven met iemand die autistisch is. Aanrader.

365 dagen bloggen, dag 256: ‘NCIS Los Angeles, serie 7’

Als ik thuis kom ligt er een bruine enveloppe op mij te wachten, nadat ik hem openscheur en de inhoud zie, bedenk ik mij dat ik op mijnserie.nl inderdaad heb aangegeven de review voor serie 7 van NCIS Los Angeles wel te willen schrijven.

Als fan van de oorspronkelijke serie JAG en haar spin off NCIS (inmiddels aanbeland bij seizoen 15), begon ik met de start van NCIS Los Angeles in 2009 als vanzelf ook deze serie wekelijks te volgen. Op een gegeven moment ben ik daarmee gestopt, maar af en toe komt de serie nog voorbij (SBS6) als ik bij hoge uitzondering iets anders kijk als YouTube, Netflix of Uitzendinggemist. NCIS Los Angeles staat op zo’n moment altijd garant voor een uurtje ongecompliceerde televisie. Toen de enveloppe was uitgepakt en het cellofaan verwijderd, heb ik mij dan ook vol enthousiasme gestort op het zevende seizoen van NCIS Los Angeles.

Voor wie niet weet waar de serie over gaat het volgende: NCIS: Los Angeles volgt het undercover team van de marine, Office of Special Projects. De hoofdpersonen behandelen als team alle zaken van nationale veiligheid die ook maar iets te maken hebben met mariniers. Naast het oplossen van de nodige criminele puzzels, spelen ook de onderlinge relaties tussen de hoofdpersonen een belangrijke rol. In Amerika is de serie inmiddels aan zijn negende seizoen begonnen.

In dit zevende seizoen komen alle vaste hoofdrolspelers weer langs. Van Callen en Sam tot Kensi, Marti, Eric, Nel en Hetty en Granger. Uiteraard moeten Los Angeles en de wereld gered worden, maar naast werk spelen ook weer de nodige persoonlijke verhaallijnen. Van soms hoogoplopende onderlinge relaties, verloren gewaande familieleden tot een wel heel persoonlijke kidnapping. Die laatste is ook de seizoensfinale waarbij een van de hoofdpersonen verzucht dat NCIS en zijn carrière hem gestolen kunnen worden en dat het draait om familie.

In alle eerlijkheid: ik kwam er lastig doorheen dit zevende seizoen. Het lag niet zozeer aan de serie zelf, het biedt precies wat ik van tevoren had verwacht: ongecompliceerde televisie. Bing-watching is bij ons thuis geen onbekend fenomeen, maar ik kwam er niet voldoende in om eens lekker door te trekken. Belangrijkste redenen hiervoor zijn: NCIS Los Angeles slaagt er niet voldoende in mij in de verhaallijnen te verrassen. De karakters zijn (soms) leuk, maar ook relatief inwisselbaar. Leerpunt voor de volgende keer: niet mijn vinger opsteken als ze een recensent zoeken voor de komende series. Daar worden nog ik, nog de makers gelukkig van.

365 dagen bloggen, dag 242 ‘Over je ziet mij nooit meer terug’

De afgelopen weken ben ik een aantal keren teruggegaan naar de app van Storytel.nl om te checken of het luisterboek al beschikbaar was. Je kunt wel zeggen dat ik er naar uit keek om eindelijk van start te kunnen met het boek ’Je ziet mij nooit meer terug’ van Sonja Barend. Presentatrice en de Nederlandse koningin van de talkshow.

Vandaag ben ik begonnen te lezen en ik ben inmiddels over de helft. Wat een ontzettend mooi en ontroerend verhaal over een zoektocht naar haar vader. Tijdens de oorlog werd hij weggevoerd. Toen hij het huis uitliep zei hij tegen haar moeder: ‘Je ziet mij nooit meer terug’. Na 6 maanden in een gevangenis in Scheveningen, werd hij daarna afgevoerd naar Auschwitz waar hij een paar maanden later op 37-jarige leeftijd werd vergast. In het leven van Barend was haar vader altijd de man op de achtergrond waar niet over gesproken werd. En ook al stelde zij als presentatrice alle vragen aan beroemdheden én politici. Haar moeder aan de tand voelen over wat er precies met haar vader is gebeurd en welke rol haar moeder daarin heeft gespeeld bleek te pijnlijk.

‘Je ziet mij nooit meer terug’ is als een intiem gesprek wat ieder mens wel eens met zichzelf voert. Je bedenkt de vragen die je had willen stellen, bedenkt scenario’s in je hoofd over hoe het had kunnen en zelf wel had moeten lopen. Ook al weet je zelf dat de uitkomst er niet anders van wordt. Ik kan niet wachten om van start te gaan met het volgende deel!

365 dagen bloggen, dag 224: Icaris over drug en Poetin’

Vannacht kwamen we aan in Nederland na een weekje in de Franse zon. Het was erg gezellig, maar ook weer goed om thuis te zijn. Ik heb na een weekje clean te zijn geweest mij weer vol gestort op een van mijn favoriete bezigheden, namelijk: kijken. Laten we het zo zeggen, mijn TV-loze week is ten einde. Vandaag was een goede dag om bij te kijken aangezien ik behoorlijk afgedraaid was na een slechte nacht gevolgd door een dag geconcentreerd rijden.

Een week of wat geleden las ik voor het eerst iets over Icarus. Niet dat mannetje dat te dicht langs de zon vloog, wel een documentaire over het geïnstitutionaliseerde gebruik van doping in Rusland. Aan het begin van de docu gaat een regisseur doping gebruiken om de effecten van stimulerende middelen zichtbaar te maken. Hij zoekt allereerst naar een arts die hem wil behandelen en komt uiteindelijk uit bij het hoofd van het laboratorium van het Russische anti-dopinginstituut. Deze wil hem wel laten zien hoe hij doping kan gebruiken en ondertussen de dopingtesten kan omzeilen. Dat op zichzelf is natuurlijk al vreemd, maar dat is pas het begin.

Het wordt allemaal nog veel vreemder als blijkt dat de betreffende arts met medeweten van Poetin een programma heeft opgezet om Russische sporters ‘te dopen’ en dit op de camera bevestigd. Het doel was helder:  Poetin de mogelijkheid geven om zich te profileren als de man die zorgde voor een Russisch topsportklimaat én dus zoveel mogelijk medailles ter meerdere ere en glorie van Poetins Rusland.

Het bizarre (en daarmee fascinerende) van deze Netflix-docu zit in twee elementen. Het eerste element is de arts, Grigory Rodchenkov. Een vat vol tegenstrijdigheden, die als hij het bedrog onder leiding van Poetin blootlegt uiteindelijk eindigt in de getuigenbescherming van de Amerikaanse FBI. Het tweede element heeft te maken met het wat er gebeurt als uiteindelijk naar buitenkomt dat er o.a. in Sochi op grote schaal is gefraudeerd. De internationale sport(bonden) besluiten niet in te grijpen en behalve bij de atletiek mogen alle Russische sporters ‘gewoon’ naar de Olympische spelen in Rio.  Ik kon mijn ogen en oren niet geloven!

365 dagen bloggen, dag 223: ‘Over Noord Korea’

In een week tijd las ik drie keer over het boek 1984 van George Orwell. Een klassieker die gaat over een tirannieke staat waarin ‘Big Brother’ alles in de gaten houdt wat er gebeurt en ingrijpt als er iets gebeurt wat hem niet aanstaat. Volgens velen is het boek actueler dan ooit.

De eerste keer dat er naar het boek verwezen werd was in de memoires van een Noord Koreaanse vluchtelinge Yeonmi Park. Het boek gaf volgens haar een goede omschrijving van haar ervaringen in Noord Korea en werd sinds haar ontsnapping naar eerst China en daarna via Mongolië naar Zuid Korea haar favoriete boek.

Er zijn maar weinig meisjes van 23 jaar oud die al zoveel hebben meegemaakt. Van jong meisje die vliegen en planten at om maar geen honger te hoeven voelen tot vluchteling en slachtoffer van mensenhandel, tot mensenhandelaar, student en nu uiteindelijk mensenrechtenactivist. Haar boek kreeg de toepasselijke titel: ‘In order to live: a north Korean girl’s journey to freedom’. Niet alleen bewijs het boek waar mensen onderling toe in staat zijn, maar ook dat niemand een mening mag hebben over de ander. Omdat het gevecht om te overleven in (vrijwel) ieder mens het slechtste naar boven haalt.

Ik werd vannacht om 4.00 uur wakker van campinggeluiden en zette het boek aan. Om 6.30 uur viel ik weer in slaap. 2,5 uur kon ik niet meer stoppen met luisteren. Toen ik ’s ochtends wakker werd, heb ik het boek weer opgezet. Het verhaal liet mij niet los. Het was niet alleen gruwelijk, maar ook een voorbeeld van de flexibiliteit van de mens. Na door een hel te zijn gegaan uiteindelijk de kracht vinden jezelf op te richten om toch iets van het leven te maken. Het zijn daardoor individuele mensen die het altijd weer winnen van de systemen.

‘Eat that 1984!’

365 dagen bloggen, dag 221: ‘Over komt een vrouw bij de hacker’

Maria Genova is een Bulgaars, Nederlandse journalist en schrijver. Zij is de vrouw die bij de hacker komt, zoals genoemd in de titel van het boek ‘komt een vrouw bij de hacker‘. Het boek zelf gaat over meer dan alleen één bezoek, het vertelt het verhaal over hoe we als samenleving meer dan ooit afhankelijk zijn geworden van digitale middelen en welke consequenties het kan hebben als we hier niet zorgvuldig mee omgaan. Het komt (steeds vaker) voor dat de mensen in de problemen komen omdat hun digitale identiteit wordt gestolen door criminelen. De gevolgen zijn niet te overzien.

In het boek worden voorbeelden genoemd die ronduit schokkend zijn. Van honderden keren opgepakt worden door de politie omdat ze denken dat je een drugdealer bent, tot duizenden euro’s schuld omdat je moet betalen voor producten die je nooit hebt besteld. Ik heb mij niet beseft wat een puinhoop je leven wordt als iemand besluit om je online identiteit te hacken. Zo moeilijk blijkt het ook niet als je Genova haar boek leest. Deze vorm van criminaliteit vraagt om duidelijke keuzes maken als consument. Net zoals een tas tegen je aandrukken in een drukke winkelstraat, moet je ook online je spullen goed vasthouden. Of het nu een kopie is van je paspoort of de wachtwoorden die je gebruikt, scherm ze zo goed als mogelijk af.

Het sterkste van het boek is de lijst met tips aan het einde. Alleen daarom al zou het boek verplichte kost moeten zijn voor iedereen die zijn of haar online identiteit serieus neemt en wil beschermen. Ik heb op basis van die tips weer een aantal klusjes op mijn ‘to-do’ lijstje staan.

365 dagen bloggen, dag 218: ‘Nachten lezen’

Voordat ik begin met de feitelijke blog bij deze eerst een disclaimer: ‘Ik begrijp dat de afwijking die ik hierna beschrijf alleen kan bestaan bij de gratie van een lieve vrouw.’

Terwijl de hele camping lag te slapen kwam het de afgelopen jaren regelmatig voor dat er nog één zaklamp bleef schijnen tot een uurtje of twee, drie ’s nachts. Er is niets luxueuzer dan het idee dat er morgen geen werk op je wacht en het dus gewoon kan. Doorlezen bedoel ik dan.

Dit jaar heb ik vooral luisterboeken bij mij, maar aan het principe veranderd niets. Nog steeds lig ik tot diep in de nacht te luisteren naar boeken. Vandaag was het een boek met verhalen van (een selectie van) de 800.000 vrouwen die tijdens de Tweede Wereldoorlog meevochten aan de kant van de Sovjets. Het boek werd voorgelezen door mijn favoriete OVT-columniste én schrijfster Nelleke Noordervliet en heeft als titel: ‘war’s unwomanly face’ (1985). De schrijfster is Svetlana Alexievich.

Eind jaren zeventig begin jaren tachtig van de vorige eeuw reisde ze door heel Rusland om te praten met vrouwen die vochten in het Russische leger of als Partizaan. Sommigen als ziekenverzorger, anderen als piloot, marinevrouw, scherpschutter of verzetsstrijder. Waar gevochten werd, waren ook vrouwen actief betrokken bij de strijd. Het boek vertelt hun verhalen. Over verlies en verschrikking, maar ook over liefde. Over die paar vormende jaren, maar ook over wat er daarna met ze gebeurde.

Om 2.00 uur gaan de oortjes uit. De kinderen, mijn vrouw en de rest van de camping liggen in dromenland en ik besluit dat het genoeg is voor vandaag.

365 dagen bloggen, dag 217: ‘Over ready player one’

Alvast een waarschuwing vooraf: ik ben heel enthousiast over dit boek en heb het daarom de hoogste score gegeven in ‘Goodreads’. Maar ben je geen liefhebber van de genres scifi en fantasy, heb je een gruwelijke hekel aan nerds of de jaren ‘ 80 van de vorige eeuw lees het boek niet én ga in 2018 niet naar deze film.  Is dat niet het geval, lees dan onderstaande review om je ervan te laten overtuigen dat ‘Ready player one’ een heerlijk boek is om je uren in te verliezen.

Zoals de meesten die mijn blogs volgen of die mij regelmatig spreken weten, ben ik een groot fan van de Amerikaanse vlogger Casey Neistat. Hij besprak niet zo lang geleden het boek in een van zijn vlogs. Het was een waarschuwing, namelijk: lees het boek nu voordat in 2018 de film uitkomt. Op die manier kun jij je eerst zelf een beeld vormen van deze wonderlijke wereld voordat Stephen Spielberg dit voor je doet. Nu waren de ‘Lord of the rings’ geweldige films, maar ze halen het op geen enkele manier bij de boeken, daarom leek het luisteren van ‘Ready player one’ mij een slim idee.

Al in 2011 schreef de Amerikaanse schrijver Ernest Cline het boek, waarna het in 2012 verscheen. Het boek speelt zich af in een wereld zo’n 50 jaar van nu waarin de wereld zo onaangenaam is geworden dat mensen zich verliezen in de ‘virtual reality’ wereld van “The oasis’. De hoofdpersoon (Wade Owen Watts, Parzival) is een van de miljarden mensen die dagelijks in ‘the Oasis’ onderduikt. Zijn echte leven is een aaneenschakeling van akelige omstandigheden en gebeurtenissen, maar online gaat hij naar school en ontmoet zijn enige vriend. Samen zijn ze geobsedeerd door de jaren tachtig van de 20ste eeuw. Dat komt omdat een geobsedeerde miljardair en bouwer van ‘the Oasis’, beloofd heeft na zijn dood zijn totale vermogen achter te laten aan diegene die zijn spel uitspeelt. Watts is samen met miljoenen anderen binnen ‘the oasis’ op zoek naar een geheim ei. Om hem te vinden moet hij zich verdiepen in de games, boeken, films en het leven in de jaren ’80 van de 20ste eeuw.

‘Ready player one’ heeft een geweldige combo van feitjes en ervaringen uit onze wereld, gecombineerd met een beeld van hoe de wereld er over 50 jaar uit kan zien. Als de virtuele realiteit zo echt is geworden dat hij niet langer verschilt van alles wat we nu als realiteit kennen. Echt een aanrader!

365 dagen bloggen, dag 216: ‘Camping-life’

Ik voldoe terwijl ik op de camping loop aan alle clichés. Dat wil zeggen: slippers aan de voeten, haar ongekamd en het grote genieten kan beginnen. Ik kan mij nog goed herinneren dat de presentatoren van het gelijknamige RTL-programma ‘Camping-life’ een jaar of vier geleden langskwamen op onze camping in de Dordogne. Toen het item uiteindelijk werd uitgezonden, zag ik mijzelf in volle glorie op de Nederlandse televisie in mijn typische camping-pose. Behalve de verwarde haren en de slippers, zat ik uiteraard met mijn neus in de boeken.

Al zolang ik mij kan herinneren staat vakantie voor mij synoniem aan een eindeloze hoeveelheid leesvoer. Als ik als kind de zeven boeken die ik bij de bibliotheek mocht lenen uit had, begon ik aan de boeken van mijn ouders. Het ‘chickflick’ gehalte van mijn moeders boeken waren voor mij niet relevant. Ik moest iets te lezen hebben. Vaak waren aan alleen mijn armen en de bovenkant van mijn lichaam bruin na een de vakantie. Ik had urenlang, een boek lezend, over de rand van het zwembad gehangen.

Deze vakantie begon met een laatste rit van Nancy richting het Rhonédal. De  schoenen gingen ’s ochtends voor de rest van de vakantie de koffer in. Het haar werd niet langer gekamd en het eerste luisterboek werd afgespeeld. Vakantietijd!