365 dagen bloggen, dag 340: ‘Review film Suburbicon’

De afgelopen twee weken heb ik al twee keer een kaartje gehaald voor een film waar ik uiteindelijk niet geëindigd ben. Vandaag zou ik weer naar de film ‘Wonder’ met Julia Roberts. De eerste keer ging ik niet, omdat de film waar ik eigenlijk naar toe wilde, maar geen kaartje meer voor kon krijgen, nog niet was begonnen en ik dus stiekem in de andere zaal ben gaan zitten. Deze keer was ik zo verdiept in mijn boek (don’t ask) dat ik niet doorhad dat ik in de verkeerde zaal zat. Daarom geen ‘wonder’, maar ‘suburbicon’.

De film is geregisseerd door de acteur George Clooney, de film is geschreven door de Coen-broers (Joel en Ethan) en de hoofdrol wordt gespeeld door Matt Damon. Op IMDB (internet movie database) scoort de film niet hoger dan een 5,3. Wat mij betreft niet terecht, maar veel hoger dan een 6,5 scoort de film bij mij ook niet.

De film speelt zich af in een buitenwijk in het Amerika van de jaren 50 van de vorige eeuw en we volgen twee gezinnen die naast elkaar wonen. De ene is het enige Afro Amerikaanse gezin (moeder, vader en zoontje) in de hele wijk, de tweede is een wit, middenklasse gezin (moeder, vader, tante en zoontje). De twee jongetje zijn ongeveer even oud en worden vrienden. Terwijl het leven van hun beide ouders, om verschillende redenen, compleet ontspoord, blijft die vriendschap tot het einde van de film overeind.

Suburbicon wordt ingedeeld in de categorieën: misdaad, drama en mysterie én het heeft inderdaad van alle aspecten wel iets. Dat is tegelijkertijd (#bescheidenmening) ook het probleem. De film is door heel veel te zijn, onvoldoende herkenbaar (of zo je wilt niets). Het is gedeeltelijk een aanklacht tegen het onverholen racisme van de jaren 50 en 60 in Amerika. Het onderstreept een quote die ik van de week las: ‘Om in de jaren ’50 in Amerika te wonen, was geweldig als je blank en man was.’ Naast deze aanklacht heeft de film verschillende typische elementen die de schrijvers / regisseurs Joel en Ethan Coen zo herkenbaar maken, bijvoorbeeld: de combinatie van misdaad en een absurde humor.

Al met al heb ik mij best vermaakt en zitten er leuke en soms verrassende elementen in de film, maar ik kon mij als kijker onvoldoende met de karakters identificeren. Dat samen met het gebrek aan herkenbaarheid zorgen voor die 6,5.

365 dagen bloggen, dag 339: ‘Review van GOT seizoen 7’

Het is een dag nadat bekend werd dat pas in 2019 het achtste en laatste seizoen van Game of Thrones verschijnt. Voor de fans van deze fantasy-serie, waarvan vanaf 2011 elk jaar een nieuw seizoen verscheen, wordt 2018 daarmee een tussenjaar.

Game of Thrones is gebaseerd op een fantasy-boekenserie van George R.R. Martin. De hele boekenserie heet: ‘Het lied van ijs en vuur’. Het eerste van de zes delen heeft dezelfde naam als de serie, namelijk: ‘het spel der tronen’. De Amerikaanse producent HBO besloot de boeken in een televisieserie te vertalen. Nadat de boeken waren verfilmd in de eerst vijf seizoenen (en nog een klein beetje in 6) is besloten om samen met Martin te schrijven aan de scripts voor de seizoenen 6,7 en 8. De serie wordt over het algemeen hoog gewaardeerd. Op ‘MijnSerie’ krijgt hij gemiddeld een 8,8.

Voor wie de afgelopen jaren niet bij de koffieautomaat op zijn werk de avonturen van de hoofdpersonen heeft besproken, hierbij een spoedcursus GOT (zoals de echte fans de serie graag afkorten). In het kort gaat de serie over de strijd tussen zeven koninkrijken die zich bevinden in een mythische wereld die in veel lijkt op die van ons. Er leven mensen, er zijn dieren, ze hebben gebruiken die voor ons herkenbaar zijn, maar ze leven niet op de aarde zoals wij die kennen. Er zijn twee continenten: west (Westeros) en oost (Essos). Een groot deel van het verhaal speelt zich ook af in het noorden van Westeros (‘the north’). Het verhaal speelt zich niet af in de moderne tijd, maar in een tijd die voor ons het meest herkenbaar is als iets dat lijkt op de middeleeuwen. Er zijn ridders en jonkvrouwen en kastelen.

In zeven seizoenen GOT vallen de doden bij bosjes. Youtuber Leon Andrew Razon berekende dat er verspreid over de verschillende seizoenen inmiddels 150.965 doden vielen in de serie. Behalve het extreem aantal doden, waarbij ook de hoofdpersonen niet worden uitgezonderd, is de serie ook seksueel erg expliciet (tenminste in de seizoenen één tot zes). Verhaallijnen zijn er veel en divers. De meeste daarvan hangen samen met de huizen, die de zeven koninkrijken regeren / regeerde.

Het zevende seizoen heeft in plaats van de tien afleveringen die we gewend zijn er zeven. Waar de afgelopen jaren de gevleugelde uitspraak was: ‘Winter is coming’ was de titel van dit zevende seizoen: ‘Winter is here’. De kwaliteit van de gemaakte afleveringen lagen hoog, Mijn persoonlijke favoriet dit jaar was, zoals wel vaker, de laatste en zevende aflevering. De eerste aflevering start met een bloedbad en we eindigen dit seizoen met seks tussen twee familieleden én de wereld van de levenden die nu wel heel prominent wordt bedreigd door een leger van doden.

De zeven episodes in dit zevende seizoen bevestigen wat mij betreft GOT als een fenomeen. Van draken tot walkers, van Starks tot Lannisters. Van liefde en verlangen tot knetterharde wraak. Nu we langzaam maar zeker richting het einde van de serie bewegen, krijgen een klein aantal van de hoofdpersonen een steeds prominentere rol. Zo leren we o.a. de Stark-zusjes steeds beter kennen. Als kijker kennen we karakters die elkaar nog nooit hadden ontmoet. Nu het einde nadert beginnen paden te kruizen. Mooi voorbeeld is de ontmoeting tussen de drakenkoningin en de koning van het Noorden. Anderen zoals onze eigen Michiel Huisman én Carice van Houten zijn dit seizoen minder prominent aanwezig. Langzaam maar zeker richten de schrijvers de verschillende verhaallijnen richting wat niet anders kan worden dan een klapper van een finale. Ik kan niet wachten op 2019!

365 dagen bloggen, dag 332: ‘Over Mars’

Ooit begon het ontdekken van de ruimte met een legendarische speech van John F. Kennedy waarin hij aankondigde dat zijn regering er voor wilde zorgen dat er een man op de maan zou lopen. ‘Niet omdat het makkelijk is, maar juist omdat het moeilijk is.’

Op de momenten dat het moeilijk was, stonden er weer nieuwe mensen op. Zo werd op 28 januari 1986 de spaceshuttle Challenger gelanceerd. Na 73 seconden viel de shuttle uit elkaar. De zeven bemanningsleden overleefden de crash niet. Vlak na de crash kwam de toen President Reagan op nationale televisie om het land toe te spreken. Een belangrijke quote uit zijn toespraak was: ‘The future doesn’t belong to the faithharted it belongs to the brave’.

Inmiddels zijn er dromers en doeners opgestaan die ervoor willen zorgen dat de mens niet langer meer op één (de aarde) maar op meerdere planeten gaat leven. Ondernemer Elon Musk is met zijn Space X een van de aanjagers om op de planeet Mars een kolonie te starten. Nu voor veel mensen er geen God meer is, is het hoogste goed om als mens voort te bestaan. Met een steeds slechter wordend klimaat, maar ook de niet geringe kans op een meteorietinslag of vulkaanuitbarsting die in potentie miljoenen zo niet miljarden mensen kunnen doden is het verdelen van de kansen op zich geen gek idee (vind ik).

Sinds kort is op Netflix het docudrama Mars te zien. Feiten en fictie lopen door elkaar heen. Centraal staat het verhaal van een bemanning die in 2033 voor een missie naar Mars vertrekt. Hun opdracht is om een begin te maken met de kolonisatie van de planeet. Ondertussen gaan we als kijker ‘terug’ naar 2017 en worden mensen als Elon Musk geïnterviewd over hoe het ooit allemaal begon. Echt aan aanrader.

Mars (2016)

365 dagen bloggen, dag 330: ‘OMG Leonardo gaat dood’

In 1997 was de film Titanic een wereldwijde hit. Hij ging over een onzinkbaar schip die uiteindelijk toch ten onder ging. Gisteren werd hij Net5 weer eens uitgezonden en dus zat ik er samen met mijn vrouw klaar voor. Ik zelf kan de film niet kijken zonder een glimlach te onderdrukken.

Ik kan mij 1997 nog goed voor de geest halen. Er was sprake van een ware Titanic-mania. Het was de duurste film ooit gemaakt. Rond het uitkomen ervan verschenen allerlei documentaires op televisie en werden de meest gekke onderdelen opgedoken en geveild. De twee hoofdrolspelers: Leonardo di Caprio en Kate Winslet waren per direct wereldsterren.

In 1997 was ik 16. Net mijn brommer rijbewijs gehaald, scheurde (geen overdrijving, niemand durfde meer bij mij achterop) ik rond op mijn Tomos. Behalve dat was ik een liefhebber van de romantische film. Samen met twee vriendinnen besloten we naar Titanic te gaan. Wat ik mij van die avond nog goed herinner zijn twee dingen: de film duurde lang en ergens aan het einde hoorde ik naast mij de legendarische, gefluisterde woorden: ‘Oh mijn God, Leonardo gaat dood’.

Voor wie de film nog niet gezien heeft, sorry voor de spoiler :-).

 

365 dagen bloggen, dag 328: ‘de heilige rita’

Als het gaat om boeken dan ben ik een veelvraat. Ik lees veel en alles door elkaar. Veel genres ook. Af en toe dan kom je een schrijver tegen die verrast, waarvan ik mij afvraag waarom ik niet eerder iets van hem heb gelezen. Zo las ik deze week ‘de heilige Rita’ van Tommy Wieringa. Wat een mooi boek en wat een goede schrijver.

Het boek vertelt het verhaal van Paul Krüzen. Een man die samen met zijn vader in een boerderij in het oosten van Nederland woont, in een vergeten dorp ergens vlak tegen de Duitse grens aan. Zijn hele leven speelt zich af op een paar vierkante kilometer, totdat er een Rus op het erf neerstort. De Rus versiert uiteindelijk zijn moeder en verlaat het dorp. Kort daarop komen de Chinezen die niet alleen een Chinees, maar ook een snackbar runnen en uiteindelijk besluit Paul samen met een vriend op vakantie te gaan naar Zuid-Oost-Azië. De titel verwijst naar ‘de heilige Rita’. Beschermheilige van de hopeloze gevallen. Volgens Paul vallen hij, zijn vader en zijn vriend in deze categorie.

De Heilige Rita is een roman over wat het betekent in een dorp te wonen zonder veel perspectief. Zoals in elke goede roman gebeurt er weinig, maar tegelijkertijd gaat het over alles: liefde, dood, eenzaamheid en wat het betekent om aan het einde van een lijn van generaties te staan.

Ik vond het een geweldige roman en Tommy Wieringa een prettige verrassing. Uiteraard heb ik wel eens van Joe speedboot gehoord, zijn bekendste roman, maar nu staat hij zeker hoog op mijn verlanglijstje. De doeltreffende en beheerste stijl van schrijven spreekt mij aan. Net als zijn vermogen om de karakters tot leven te brengen.

365 dagen bloggen, dag 298: ‘Geschiedenis van de vooruitgang’

Ik heb de afgelopen week weer erg genoten van een boek: ‘de geschiedenis van de vooruitgang’. Het boek is geschreven door Rutger Bregman. Hij is journalist voor de correspondent en daarnaast vooral ook activist. Iemand die zich actief inzet voor een betere wereld oa via het basisinkomen. Van oorsprong is Bregman Historicus.

In ‘de geschiedenis van de vooruitgang’ wordt het verhaal vertelt van de menselijke vooruitgang en wat het ons in de loop van de geschiedenis heeft opgeleverd. Toen het boek in 2013 uitkwam werd het onder andere besproken in de Volkskrant. Het boek kreeg twee sterren én de schrijver van de recensie zelf was een nogal pedante vijftiger. Ik zelf ben een stuk enthousiaster.

Het boek vertelt het verhaal van de menselijke vooruitgang. Van de oerknal tot uiteindelijk het perspectief op de toekomst. De Israëlische historicus Harari heeft met zijn boeken Sapiens en Homo Deus hetzelfde gedaan, maar dan veel grondiger. Toch spreekt het boek van Bregman aan. Het boek wakkert de activist in mij aan. Dat deeltje van mij dat stiekem op de barricade zou willen springen, die nog wil geloven in de grotere verhalen. In de toekomst.

We zijn niet zozeer aanbeland bij het einde van de geschiedenis of aan het einde van de vooruitgang, als wel aan het begin van een nieuw tijdperk. We hebben weer dromers nodig! Lees ‘Geschiedenis van de vooruitgang’ dan vooral ook als jij weer wat inspiratie en peper nodig hebt om je in te zetten voor een betere wereld!

365 dagen bloggen, dag 291: ‘Geo Storm’

Mijn vrouw is om 18.00 uur net terug van een werkdag als ik haar durf te vragen: ‘schatje, vind je het goed als ik vanavond naar de film ga?’ Als eigenaar van een kaart waardoor ik voor 19 euro per maand naar de film kan, trek ik mij regelmatig terug in een wereld die niet echt bestaat. Vanavond wordt de wereld bedreigd door een storm die zijn weerga niet kent.

Er zijn verschillende scenario’s te verzinnen over hoe de wereld zich de komende jaren gaat ontwikkelen. Wat we weten is dat er sprake is van een verandering van het klimaat. Even los van de vraag hoe deze verandering ontstaat, wordt het weer waarschijnlijk steeds onvoorspelbaarder.

Een fascinerende manier van kijken naar de toekomst wordt uitgedragen door mensen die ‘technologische singulariteit’ voorspellen. Deze manier van kijken naar de toekomst houdt in dat de techniek en wetenschap zich in zo’n tempo blijven ontwikkelen dat ze uiteindelijk leiden tot een samenleving die we als mensen niet meer begrijpen en die helpt de problemen zoals we die ervaren (oa als het gaat om klimaat) op te lossen. Geo-storm is boven alles gewoon een spannende actiefilm, maar ik moest wel denken aan singulariteit.

In de film heeft de mensheid een systeem ontwikkeld dat de klimatologische omstandigheden op aarde controleert. Geen overstromingen, hittegolven en andere ellende meer. Het wordt allemaal in de kiem gesmoord door een wereldwijd opererend systeem van satellieten en raketten. De mens heeft door middel van hard werken en nieuwe technologie het weer onder controle. Uiteraard kan dit nooit goed gaan, maar dit keer ligt het een keer niet aan de onvoorspelbaarheid van het weer.

Geo-storm garandeert een avondje ongecompliceerd in de bios hangen. Mede mogelijk gemaakt door mijn vrouw.

365 dagen bloggen, dag 287: ‘De levens van Jan Six’

Stel je voor dat je eeuwen terug kon kijken in de tijd en een beeld kon krijgen van op welke manier jouw voorvaderen in de 17de eeuw leefden. Dat je hun gedachten kon bestuderen omdat zij ze op papier hadden gezet. Fascinerend toch!

Geert Mak heeft een aantal jaar de tijd genomen om zich te verdiepen in de familie Six. De oudste zoon van deze familie is en was de patriarch en heet Jan. De eerste Jan leefde in het 17de eeuwse Amsterdam en bouwde het familiefortuin op. Hij was een vriend van Rembrandt van Rijn en is door hem geschilderd. Door de eeuwen heen slaagt de familie Six erin om het fortuin te behouden door slimme huwelijken aan te gaan. Ook bouwt de familie een stroom aan bezittingen (oa honderden schilderijen) en documenten op waardoor het mogelijk is voor Mak de familiegeschiedenis gedetailleerd te beschrijven.

Hij plaatst die geschiedenis in de context van de tijd waarin de Jannen en hun familieleden leefden. Van Amsterdam als broedplaats van het moderne kapitalisme in de 17de eeuw tot de harde val na het rampjaar in 1672. Van de nadruk op de familie en de groep naar het individualisme zoals we dat vandaag de dag kennen.

Mak heeft met deze familiegeschiedenis een heerlijk boek geschreven waaruit een beeld ontstaat van de Jannen Six en daarmee de geschiedenis van Nederland. Mak sluit zijn boek af met de opmerking dat het onmogelijk is de complexiteit van mensen te zien alleen op basis van wat ze achterlieten. Dat klopt natuurlijk helemaal, maar de Sixen kunnen iets wat voor de meeste Nederlanders onmogelijk is namelijk: terugkijken in de tijd via de tastbare herinneringen die de generaties voor hen achterlieten.

365 dagen bloggen, dag 265: ‘Over Stefani Joanne Angelina Germanotta’

De afgelopen jaren schijnt ze uitgegroeid te zijn tot een van de pop-iconen van onze tijd, maar ik zou niet weten of ik een nummer van haar ken. Toch heb ik tot 1.00 uur vannacht gekeken naar een documentaire over haar leven: ‘Gaga: five foot two ’.

Stefani (Lady Gaga) is een in 1986 geboren Amerikaanse zangeres met Italiaanse roots van 1 meter 55 hoog. In de documentaire volgen we haar leven rondom het uitkomen van een nieuw album. Het lijkt echter boven alles een eerlijke en rauwe documentaire. Niet zozeer over de popster, maar over de mens. Iemand die zich met de mensen waarmee ze werkt verbindt, een familiemens, die net als meeste van ons hunkert naar liefde en geborgenheid. Iets wat ze niet altijd vindt in een leven waarin de meeste mensen om haar heen daar zijn omdat het hun werk is. Zo verzucht ze op een gegeven moment: ‘de hele dag door zitten ze allemaal aan mij, maar ’s avonds gaat iedereen naar huis, maar blijf ik alleen achter.’

Ook de worsteling zien met haar fysieke gesteldheid is bijzonder. Ze heeft door een heupbreuk de spierziekte fibromyalgie opgelopen. Ook als ze het uitgilt van de pijn blijft de camera lopen. Het is de superster (misschien is mens in deze context beter) op haar kwetsbaarst.

Zoals je misschien tussen de regels doorleest vond ik het een erg mooie docu. Meer in algemene zin houd ik van documentaires die iets laten zien van kwetsbaarheid en tegenstellingen, bij voorkeur in iemands karakter of iemands leven. Het is bijzonder dat iemand de camera zo dichtbij laat komen in ‘the good’, ‘the bad’ and ‘the ugly’.

365 dagen bloggen, dag 264: ‘Twee docu’s waar ik naar uitkijk’

Ik ben er een groot fan van en je hebt ze in alle lengtes en over allerlei onderwerpen. De documentaire is wat mij betreft een van de beste uitvingen voor televisie en on demand services zoals Netflix en Videoland. Omdat steeds meer van die services hun eigen content ontwikkelen en ook televisie niet achterblijft is het niet zo moeilijk om je avond te vullen met kwalitatieve en leerzame documentaires.

Nu vraag jij je misschien af hoe ik zo op dit onderwerp kom? Dat heeft alles te maken met het nieuws dat ik gisteren en vandaag hoorde over twee nieuwe documentaires. De eerste gaat over het laatste voetbaljaar van Dirk Kuyt. Als rechtgeaarde Ajaxied kan ik niet anders dan bekennen dat ik een zwak heb voor deze oud-Feyenoorder. Het lijkt mij ontzettend interessant om te zien op welke manier hij zijn laatste voetbaljaar heeft ingericht.

De tweede documentaire gaat ook over een blonde man. In tegenstelling tot Dirk is het echter een coup soleil aangemeten door de kapper. Geert Wilders heeft een camera in de buurt geduld en volgens de recensies krijgen we dan toch eindelijk een beeld van de man achter de politicus. Ik ben erg benieuwd of en zo ja wat er over blijft als je de retoriek wegsnijdt. Knuffelt hij met zijn vrouw op de bank? Heeft hij überhaupt een leven naast de politiek?