365 dagen bloggen, dag 335 ‘Moderne slavernij’

Als ik denk aan een slaaf dan denk ik aan een donker en zwart verleden, niet aan iets dat in het hier en nu actueel is. Als je kijkt naar de manier waarop er om wordt gegaan met werknemers in de kleding-industrie in Azië dan blijkt daaruit al wel dat er zoiets als moderne slavernij bestaat. Toch doe ik er alles aan mijn geweten te sussen en mijn ogen gesloten te houden.

Vandaag werd ik wat dat betreft uit mijn bubbel geholpen toen ik een artikel in het NRC las. Een aantal journalisten schoten beelden van een klassieke slavenmarkt anno 2017. In Libië wordt op grote schaal in mensen gehandeld. Afrikanen stromen vanuit heel Afrika naar Libië om de oversteek naar Europa te maken. In plaats van de overtocht wordt een deel van hen opgepikt, gedwongen geveild en daarna onbetaald aan het werk gezet. Nooit geweten dat de brute methodes zoals die vroeger werd toegepast: ga allemaal maar in een rijtje staan, draai een keer om je as en meneer de meester kiest de meest aantrekkelijke slaaf uit het rijtje, nog steeds bestaat.

Na de beelden die werden gemaakt door journalisten van CNN is het uiteindelijke resultaat dat politici en beleidsmakers in beweging komen. Ook Afrikaanse machthebbers die er weinig voor voelen hun bevolking in de weg te zitten in hun pogingen West Europa te bereiken, besluiten nu ook in te grijpen. Ze besluiten hun landgenoten terug te halen. Niemand wil meewerken aan moderne slavenhandel. Wat een helden die journalisten die dit verhaal zichtbaar hebben gemaakt. We wisten het allemaal, maar als je de beelden ziet is er geen ontkennen meer aan: er bestaat zoiets als moderne slavernij en het is te smerig voor woorden.

365 dagen bloggen, dag 334: ‘Blauwvingers’

Vanuit Apeldoorn namen we vrijwel altijd de auto richting Zwolle. Op bezoek bij mijn opa en oma was een terugkerend spelletje wie als eerste de Peperbus, de onze lieve vrouwentoren zag. Hij torent boven het landschap uit als je vanaf de A50 op Zwolle afrijdt. Er stond nogal wat mist vandaag. Voor mijn werk moest ik in Zwolle zijn en ik nam na aankomst even de tijd om te genieten van het beeld van de strakblauwe hemel en de toren die door de flarden mist/wolken heen kwam.

Even terug op bekende grond dus. Mijn vader is een geboren, getogen en trotse Zwollenaar. Mijn moeder is import, maar heeft een groot deel van haar jongere leven in de hoofdstad van Overijssel gewoond. Mijn vader is in tegenstelling tot mijn moeder dus een echte blauwvinger.  Een wat? Yep een blauwvinger dus.

Nadat ik vertelde over mijn Peperbus-momentje vertelde mijn vader het verhaal achter de Zwollenaar als blauwvinger. De Hanzesteden Zwolle en Kampen hebben van oorsprong een vete met elkaar. Toen ze in Zwolle weinig geld hadden en ze het klokkenspel van een door brand verwoeste kerk aan Kampen aanboden gingen de Kampenaren akkoord onder voorwaarde dat ze mochten betalen met kleingeld. Toen uiteindelijk alle kopermunten geteld waren hadden de tellers blauwe vingers. En zo werd een Zwollenaar een blauwvinger.

 

 

 

 

365 dagen bloggen, dag 331: ’25 grappige en sexy vragen’

Ik weet niet eens meer wat de zoekopdracht was, iets in de trant van: vragen om aan je vrouw te stellen.’ Na tien jaar huwelijk is het toch leuk om af en toe wat inspiratie op te doen, dacht ik. Mijn vrouw is van het kletsen, maar om nu weer voor 1001-ste keer te vragen hoe haar week was, leek mij ook zo afgezaagd. De titel sprak mij aan: ’25 grappige en sexy vragen aan je partner’.

Al snel zag ik dat niet elke vraag in de lijst even geschikt was (blijkbaar ben ik niet zo sexy), maar die over welke hoofdrol ze wilde spelen in een serie/film vond ik wel leuk. Ze staat in de keuken een kopje thee in te schenken en ik stel de vraag: ‘Als je een hoofdrol mag spelen in een serie of film, welke zou dit dan zijn?’ Ze kijkt mij aan, begint licht te blozen en zegt: ‘dat meisje van ‘Dirty Dancing’ (Frances “Baby” Houseman). Natuurlijk! Denk ik bij mijzelf.

Ik kom uit een mannengezin dus veel verder dan ‘Baywatch’ en later ‘Band of Brothers’ kwam het bij ons thuis niet. Geen Madonna, Gloria Estefan, Sound of Music of Dirty Dancing. Dat gebrek in mijn opvoeding heb ik na de start van mijn relatie met mijn vrouw ruimschoots goedgemaakt. We hadden nog maar kort verkering toen ik voor de eerste keer kennismaakte met de filmklassieker ‘Dirty dancing’ uit 1987. Een film die mijn vrouw, elke keer als ze hem kijkt, weer verandert in een zwijmelende tiener.

De rest van het lijstje houd ik achter de hand. Je moet toch iets houden om over te praten, zo op de bank.

365 dagen bloggen, dag 329: ‘Flexibele kinderen’

Mijn kleine, grote held viel van boven tot onder aan de trap. Het was mij het dagje wel vandaag.

We waren bijna klaar om naar de kerk te gaan en uiteindelijk eindigde we bij de huisarts. Het was een uurtje of 11 toen mijn dochter de badkamer in kwam rennen. Er gaat niets boven een zondagochtend bad. Ik moest nu komen, want Sam was van de trap gevallen. Handdoek om en naar beneden waar iemand hartverscheurend lag te huilen op de bank. Mama vluchtte naar de toilet om even bij te komen van de schrik. Pijn aan zijn pink, zijn knieën en zijn neus. Pink kon nog bewegen, knie boog nog, maar zijn neus liep al wat blauw aan.

Bellen met de huisarts en toch maar even langs. Het bleek uiteindelijk mee te vallen, omdat er aan een breukje in de neus niet zoveel te doen is. De rest van de dag lag hij als een dood vogeltje of een hyperactief kind (afhankelijk van de hoeveelheid aandacht) op de bank.

Ik kan meerdere redenen aanwijzen waarom mijn kinderen vallen in de categorie flexibel, maar een daarvan is omdat ze er in slagen om gewoon weer op te staan als ze van boven aan de trap naar onderen vallen.

365 dagen bloggen, dag 323: ‘Netneutraliteit’

In de categorie dingen waar ik mij op dit moment druk over kan maken, maar het heel goed kan begrijpen als dit niet voor iedereen geldt: netneutraliteit.

Netneutraliteit is volgens Wikipedia een trefwoord waaronder de discussie over de vrijheid van het internet plaatsvindt. In Nederland is sinds 2013 in de wet vastgelegd dat er sprake is van netneutraliteit. Dat betekent dat internetproviders geen diensten of toepassingen op het internet mogen belemmeren. Als klant bepalen we zelf welke dienst of product we online afnemen en de internetprovider mag de ene aanbieder niet meer of minder bevoordelen.

In Amerika ligt netneutraliteit onder vuur. Concreet betekent het dat internetproviders een extra businessmodel voor zichzelf creëren. Maken we als consument veel gebruik van Netflix die daarmee gigantische hoeveelheden data verbruiken, dan kan een internetprovider ervoor kiezen om die data extra te gaan belasten. Door een eigen product te promoten en alle ruimte te geven of door een onafhankelijke partij of van hun directe concurrenten extra geld te vragen voor het gebruiken van de infrastructuur.  Het onderwerp werd in Nederland actueel rond de opkomst van WhatsApp. KPN verloor veel geld omdat steeds minder mensen gingen sms-en en steeds meer mensen een appje stuurde. Er werd door KPN nagedacht over een mogelijke blokkade of het extra belasten van de dienst. Op dat moment veranderde de Tweede Kamer de wet om ons als consument te beschermen

Tegenstanders (zoals ik zelf) vinden dat het internet van iedereen is. De internetproviders hebben hun werk te doen om de infrastructuur van het web in leven te houden. Deze manier van geld verdienen gaat in tegen alles waar het vrij web voor staat. In Nederland worden we beschermd door de wet. Helaas is dat in Amerika (nog) niet zo. Wat ik ervan begrijp zijn de Nederlandse en Amerikaanse markt niet vergelijken. Voor een groot deel komt dit door de beperkte bescherming van consumenten. In Amerika staat de markt centraal. Dit heeft geleid tot een aantal grote partijen met weinig concurrentie. Best dubbel als je erover nadenkt.

365 dagen bloggen, dag 322: ‘Tafelmanieren’

Mijn dochter is nogal beschermend ingesteld als het gaat om het eten op haar bord. Dat heeft vast iets te maken met mij. Toen ze vroeger kleiner was, kreeg ik regelmatig van mijn vrouw te horen dat ik er mee moest stoppen. Eten van het bord van mijn dochter afpakken als ze even niet keek.

Het vertrouwen dat als je even niet kijkt het eten nog steeds op je bord ligt, is mijn dochter door schade en schande kwijt geraakt en ik kan het haar niet kwalijk nemen. Bij ons thuis gold op het bord het recht van de sterkste én mijn dochter heeft zich hieraan aangepast.

We waren op bezoek geweest in Arnhem en nadat we een eindje hebben gewandeld is het tijd om in Oosterbeek een gezellig restaurantje te bezoeken. Vandaag staat chocolademelk met taart en slagroom op het menu. De kinderen delen samen een gebakje en dan gaat het dus fout. De happen volgen elkaar in razend tempo op. Ik betaal voor mijn weinig volwassen houding van vroeger een prijs. Namelijk mijn dochter leren over tafelmanieren waar ik mij zelf onvoldoende aan heb gehouden.

365 dagen bloggen, dag 321: ‘In verzet’

Je hebt hete hangijzers en je hebt onderwerpen waar partijen elkaar uitmaken voor rotte vis en geen fatsoenlijk gesprek meer mogelijk is. Mooi voorbeeld daarvan in Nederland is wat er de laatste tijd gebeurt rondom Zwarte Piet.

Vandaag kwam de goedheiligman, Sinterklaas aan in Nederland, Dokkum op precies te zijn. Voor een deel van de Nederlandse bevolking is Zwarte Piet een voorbeeld van racisme. Deze mensen wilden graag in Dokkum komen demonstreren. Ze hadden zich keurig aangemeld en zouden met bussen naar het dorpje worden gebracht. Daar zouden zij, op een aparte plek krijgen om te demonstreren. Dit was niet onopgemerkt voorbij gegaan. Een groep mensen vond dat ze in moesten grijpen en blokkeerden de snelweg om te voorkomen dat deze mensen konden demonstreren. Want ‘demonstreren doe je niet bij een kinderfeest’.

De reacties liepen uiteen. Volgens sommigen waren deze mannen en vrouwen helden. Er zijn al acties gestart om de juridische kosten die uit de actie voortkomen te betalen. Deze mensen ‘kwamen in verzet om de kinderen te beschermen.’ Anderen en in alle eerlijkheid ik hoor ook bij die groep, waren een stuk minder gecharmeerd van deze actie. Iedereen zal daar zijn eigen reden voor hebben. Voor mij hangt dit nog niet eens zo zeer samen met de vraag of je vindt dat de demonstranten een punt hebben. Ook als ik het niet met ze eens zou zijn, dan nog is er zoiets als vrijheid van meningsuiting en de vrijheid te demonstreren. Deze mensen hielden zich keurig aan de gemaakte regels, die hadden alle recht zich uit te spreken.

PS: onderstaande filmpje zag ik een paar dagen later:

365 dagen bloggen, dag 320: ‘Over verlangen’

Een goede vriend van mij is Boeddhist. In mijn tienerjaren gaf hij mij ooit eens een boekje van de Dalai Lama. Mijn kennismaking met deze filosofie / religie beperkte zich tot dat moment tot de film ‘Seven Years in Tibet’ met Brad Pitt.

Dit jaar waarin een jaar lang de focus ligt op thuis en werk blijkt, meer dan ik van tevoren had gedacht, een spirituele zoektocht. Door na te denken over wat ik geloof vallen de puzzelstukjes langzaam maar zeker in elkaar en lijkt het mij meer bezig te houden als ik dacht. Het is mooi om onder het genot van een Radler en een wijntje met iemand bij te praten die vanuit een andere overtuiging voor een groot deel dezelfde dingen in het leven belangrijk vindt.

Een van de meest aantrekkelijke aspecten van het Boeddhisme is voor mij de benadering van het individuele spirituele pad en dat lijden wordt veroorzaakt door verlangen. Voor wat betreft dat laatste: als mens zijn we altijd op zoek naar meer en dat gaat ten koste van onszelf en alles waar we mee samenleven, denk aan: andere mensen dieren en het milieu. Hoe meer mijn eigen zoektocht mij brengt richting een een mystieke kijk op God en religie hoe aantrekkelijker ook dat soort elementen van het Boeddhisme voor mij worden.

365 dagen bloggen, dag 319: ‘Gel in de koelkast vs melk in je haar’

Met een verschrikte blik kijk ik op de klok boven de woonkamer. Het is inmiddels vijf voor acht en dat betekent dat we binnen een minuut of zeven in de auto richting school moeten zitten. Papa is geen ochtendmens en dat weten de kinderen ook. Gelukkig hebben ze een lieve mama wiens brein in de ochtend beter functioneert.

Helaas, ze heeft net een nieuwe baan en dus wil ze vandaag op tijd beginnen. Een minuut of 10 geleden gaf ze mij een kus met de mededeling dat alleen de schoenen, sokken en jas nog aan moeten. Normaal ben ik vrij vandaag, maar ik heb mij laten verleiden tot een werkafspraak. Na wat geklungel en gepeins ben ik in één klap weer bij de les en kijk op de klok.

Ik klap in mijn handen, deel order uit, maar geen van beiden nemen ze die erg serieus. Een minuut later liggen de sokken en schoenen op de grond in plaats van dat ze aan de voeten van mijn kinderen zitten. De volgende fase is dreigen: nu aankleden anders komen we echt te laat! Ik bedenk mij dat het fijn is als de tafel afgeruimd is als we vanmiddag thuiskomen. Ik begin de spullen van de tafel naar de keuken te brengen en ondertussen zijn ook de kinderen in beweging gekomen. Iedereen staat klaar om weg te gaan en ik zet het laatste item weg. Terwijl ik de koelkast dichtgooi zie ik vanuit mijn ooghoek dat er iets niet klopt.

De gel die op de keukentafel staat om het haar van mijzelf en mijn zoontje in model te brengen staat parmantig tussen de boter en de komkommer. Als ik het verhaal later deelt, reageert er iemand: ‘Liever gel in de koelkast als melk in je haar want dat gaat zo stinken.’

Daar kan ik dan weer niets tegenin brengen.

365 dagen bloggen, dag 318: ‘Spiegeltje, spiegeltje’

Een paar jaar gelden ‘waarschuwde’ een collega mij. Het was tijd dat ik mijn profielfoto op een sociaal netwerk zou vervangen. De Jasper die haar aanstaarde op (volgens mij) Facebook was niet meer de Jasper die ze tegenkwam op kantoor. Ik was ouder, wijzer minder jongen en meer man, zei ze. Blijkbaar zijn de foto’s die je kiest vooral een afspiegeling van hoe je naar jezelf kijkt.

Van de week was er weer een grote software update beschikbaar voor onze IMac. Na installatie keek ik naar de foto van mij en mijn familie en was de man die mij serieus aanstaarde niet de jongen die ik mij diep van binnen voel.

In de cloud en op de computer gaat mijn series met foto’s terug tot begin 2004. Inmiddels dus al meer dan 13 jaar aan foto materiaal. Al snel had ik de foto gevonden waar ik naar zocht. Twee tieners kijken de lens in. De pukkels zijn net wel/niet opgedroogd. Zij was en is het mooiste meisje van de wereld met haar felblauwe ogen kijkt ze uitdagend de lens in. Ik was al even niet naar de kapper geweest, nog geen spoor van een bril en tien kilo lichter.

Terwijl ik de bureaublad achtergrond aanpas stel ik mijzelf gerust met de opmerking dat je er soms best voor mag kiezen geconfronteerd te worden met de meest comfortabele versie van jezelf.