365 dagen bloggen, dag 349: ‘Help! Hij verzuipt’

Als ik eerlijk ben dan zie ik als ik naar hem kijk nog steeds datzelfde jongetje van een jaar of drie die mij in alles nodig had om de wereld om zich heen aan te kunnen. Vanaf vandaag kan ik er echter niet meer onderuit: ook mijn zoon wordt met zijn vijf jaar al een grote vent.

Het voelt al best vertrouwd. We staan met opa, oma, papa en mama langs de kant van het zwembad. Het enige dat dat deze keer onderscheid ten opzichte van de andere twee keer, is dat niet mijn dochter maar mijn zoon in het water ligt. Na de zwemdiploma’s van zijn zus is het nu aan mijn zoon om af te zwemmen voor zijn A-diploma.

Al verschillen de beide Achterberghen junior op een aantal belangrijke onderdelen van elkaar, ze hebben een ding met elkaar gemeen. Hun voorliefde voor aandacht én op zo’n moment maakt het echt niet uit of ze bezig zijn met afzwemmen of ergens op een podium staan. Resultaat: zowel mijn zoon als mijn dochter verzuipen zo’n middag meerdere malen bijna. Even zwaaien naar opa, uitgebreid om je heen kijken naar alle ouders in het zwembad. Het is maar goed dat je een diploma niet krijgt op basis van deze middag, maar dat het proefzwemmen het eigenlijke afzwem-moment is.

Papa kon zijn shirt uitwringen vanwege de tsunami aan zweetaanvallen en ook de nodige zenuwtrekken waren weer onder controle. Maar wat zou dat! Mijn zoon is de trotse eigenaar van een A-diploma!

365 dagen bloggen, dag 347: ‘Het voelt wat naakt’

Het is inmiddels 9 jaar geleden dat we elkaar voor het laatst hebben gesproken en dat ik bij haar aanbelde. Ze is ouder geworden en ik ook. Een bril die ik mijn niet herinner en wat grijzer. Verder is er niet zoveel veranderd. Dezelfde kamer, vast met andere boeken en de laptop is vast ook een andere, maar de omgeving zijzelf zijn nog steeds hetzelfde.

We vertellen haar in vogelvlucht over wat er de afgelopen 9 jaar is gebeurt. Twee kinderen erbij, iets met slaapapneu en ander lichamelijke ongemakken. Maar ook onze eigen zoektocht naar een gezond leven. Dat we het als onze verantwoordelijkheid voelen om onze kinderen gezond te leren leven. Ondertussen typt ze mee en vertelt desgevraagd dat haar vak er minimaal niet makkelijker en misschien ook wel niet leuker op geworden is. Negen jaar en vele emails vol regels verder heeft ze steeds minder tijd voor waar het echt om draait: haar patiënten.

Dan komt de vraag waar ik vannacht slecht van heb geslapen: ‘zullen we dan nu maar die weegschaal op?’ vraagt ze. Ik bedank vriendelijk, deze keer. We staan stil bij een aantal handige tips. Terwijl ik de deur uit storm, gevalletje slecht timemanagement, bedenk ik mij dat het toch wat naakt voelt zo’n eerste keer weer bij de diëtiste.

365 dagen bloggen, dag 346: ‘Zomaar van Toon Hermans’

Dat een woordkunstenaar niet persé allerlei dure woorden of moeilijke zinsconstructies hoeft te gebruiken bewijst Toon Hermans. In 2000 overleed deze cabaretier en dichter. Hij schreef mooie en oprechte teksten. Vandaag hoorde ik het gedicht ’Zomaar’. Het raakte mij (het doet mij onder andere verlangen naar de zomer) en daarom wil ik het met jullie delen.

Zomaar

Ik kan me dagenlang verstrooien
met ’n blocnote en een pen,
met gemijmer over leven,
over wie en wat ik ben,
maar mijn povere gedachten,
stijgen op als een ballon,
als ik zomaar zit te zitten
in het gras en in de zon.

Ik kan dagen, soms zelfs nachten
denken over ’s levens lot,
over hopen en vertrouwen,
over liefde, over God,
maar het gekke is, ik voel me
altijd dichter bij de bron,
als ik zomaar zit te zitten
in het gras en in de zon.

365 dagen bloggen, dag 345: ‘de sociale staat van Nederland’

Het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) kwam deze week met een rapport over de sociale situatie in Nederland. Zo’n rapport is natuurlijk hartstikke interessant voor mij, jou én journalisten. Het zorgt voor een aantal mooie krantenkoppen. Ik ben geen specialist, maar ik ga ervan uit deze mensen weten wat ze doen. Toch heeft het vangen van de sociale situatie in een rapport iets vreemds. 17 miljoen mensen, evenveel meningen en ervaringen: hoe vang je dat in een rapport?

Zoals altijd in onderzoek spreek je dus over algemeenheden en algemene ervaringen. Een onderzoek vertelt vrijwel nooit het verhaal van een individu. Tegelijkertijd was de uitkomst fijn om te lezen. Je zou door al dat geschreeuw van een kleine groep bijna vergeten dat er ook een stille meerderheid is die over het algemeen best genuanceerde standpunten en beelden heeft. Het bewijs daarvoor vind je in een aantal, zoals de onderzoekers ze beschrijven, belangrijkste conclusies uit het rapport:

  • De kwaliteit van leven van Nederlanders is de afgelopen 25 jaar beter geworden. Sinds 1990 is de levensverwachting sterk toegenomen, evenals het opleidingsniveau, de arbeidsparticipatie en het besteedbaar inkomen. De criminaliteit is afgenomen, de woningen zijn van een betere kwaliteit, meer Nederlanders sporten en we gaan vaker op vakantie.
  • Toch zijn er ook een aantal hardnekkige problemen en ongelijkheden. De combinatie van een minder goede leefsituatie en niet-gelukkig zijn komt samen bij een groep mensen die weinig eigen mogelijkheden voor verbetering (ongeveer 5% van de volwassen bevolking, zowel in 1990 als in 2017). Ook is er – ondanks de toegenomen welvaart – armoede in Nederland: in 2017 6,6%.
    Hoewel de verschillen tussen groepen in het algemeen kleiner werden, werden ze groter tussen laag- en hoogopgeleiden en tussen gezonde en ongezonde mensen. In de afgelopen twee jaar werden ook de verschillen in leefsituatie tussen werkenden en niet werkenden en tussen hoge en lage inkomens groter.
  • De stemming in het land is in grote lijnen stabiel gebleven in de afgelopen 25 jaar, al fluctueren de opinies in de tijd. Nog steeds vindt rond de 85% dat het eigen gezin in welvaart leeft en vindt bijna de helft van de Nederlanders dat anderen in het algemeen wel te vertrouwen zijn. Rond de 85% zegt gelukkig te zijn.
  • Nederlanders zijn nu niet cynischer over de politiek dan begin jaren negentig (wel zijn er fluctuaties). De tevredenheid met de democratie, ligt in 2017 hoger dan in 1990. De zorgen over normen en waarden en hoe we met elkaar omgaan waren in 1993 zelfs groter dan nu.
  • Over immigranten is men nu iets positiever dan aan het begin van de jaren negentig. Vond in 1994 nog 49% van de Nederlanders dat er te veel mensen ‘van een andere nationaliteit’ in Nederland wonen, in 2017 is dat 31%.
  • De steun voor de vrijheid van meningsuiting daalde: 25 jaar geleden vond nog 81% van de mensen dat iedereen vrij moet zijn om in het openbaar te zeggen wat hij of zij wil, nu is dat 66%.
  • De steun voor het EU-lidmaatschap is in 2017 lager dan in 1996 (58% resp. 75%).
  • Er zijn weinig aanwijzingen dat de maatschappelijke inzet en betrokkenheid van Nederlanders de afgelopen 25 jaar is veranderd. Het percentage Nederlanders dat vrijwilligerswerk doet is sinds 1990 redelijk constant gebleven (tussen de 25% en 30%)

365 dagen bloggen, dag 344: ‘Een tweede auto’

Mijn vrouw heeft vandaag weer een medaille in de wacht gesleept voor de categorie beste mama ooit. Met de kids en een vriendinnetje op de slee is ze van het dorp waar de kinderen op school zitten naar ons huis gewandeld.

Maandag is haar vrije dag en dus was er wat speelruimte in de dag voor deze wandeling. Voor mijn werk rijd ik steeds meer door Nederland en dus is er minder ruimte voor mijn vrouw om de auto mee te nemen. Ik begrijp steeds beter waarom een aantal van mijn vrienden een tweede auto hebben. Kinderen die naar de sport moeten, van school moeten worden opgehaald, boodschappen die gedaan moeten worden. Het leven is makkelijker met zo’n tweede auto voor de deur. Soms zelfs noodzakelijk als je allebei in een andere stad werkt.

Tot nu toe hebben we het altijd gered zonder, maar, en dan ben ik echt eerlijk. Is het vooral mijn vrouw die het mogelijk heeft gemaakt. Geen tweede auto betekende fietsen, wandelen én andere vormen van vervoer, zoals skeelers. Bij deze dus een shoutout aan mijn liefde! Die alleen al vanwege dit soort acties in de categorie beste mama en vrouw valt.

365 dagen bloggen, dag 343: ‘Veel gelijk, maar zo anders’

Hoe twee kinderen die uit dezelfde ouders voortkomen zo anders kunnen zijn. Op een dag als vandaag verbaas ik mij er weer over.

Nederland is overvallen door sneeuw. We worden doodgegooid met termen als code rood en sneeuwalarm. De ene helft van de nieuwe generatie Achterbergh-junior is niet uit de sneeuw te slaan, terwijl de andere helft na 10 minuten bibberend bij de kachel zit. Allebei opgebouwd uit hetzelfde genetische materiaal, maar zo anders.

Mijn dochter was boos op mama want ze moest naar binnen. Met rode konen op haar wangen vertelde zij over alle avonturen die ze vandaag had meegemaakt. Van sneeuwballen gevechten tot het maken van sneeuwpoppen en sleetje rijden. De dag had nog veel langer mogen duren als het aan mijn dochter lag. Mijn zoon was er, na tien minuten al wel weer klaar mee. Sneeuw smelt en bij voorkeur in je schoen. Zo zijn vader en zoon het eens. Als dan ook je handen nog eens half bevriezen, dan is de open haard een beter alternatief. Met de warmte in je rug en je gezicht richting het raam is het ook genieten van de sneeuw, vinden wij.

Mama en dochter denken daar iets anders over.

365 dagen bloggen, dag 342: ‘Iets met de kat die van huis is’

Elke ouder heeft zo zijn of haar eigen opvoedingsstijl, tenminste de meeste mensen die ik ken wel. Tuurlijk zijn er algemene regels en waarden die je probeert mee te geven aan je kinderen, maar er zijn ook onderdelen waarin je als ouders eigen regelruimte hebt.

Bij ons thuis zijn de algemene regels: lief doen tegen elkaar, respect tonen en niet liegen. Dit is de basis van de opvoeding (vinden wij), daarbuiten is een boel mogelijk. Hoe die regels geïnterpreteerd worden is niet aan de kinderen, maar aan papa en mama. Respect is een breed begrip. Zo valt daaronder de manier waarop je opa en oma aanspreekt, maar ook de manier waarop je (soms) kijkt. Denken we anders over wat dat inhoud, dan hebben we het daar met elkaar over.

Vandaag is mama weg en dat betekent ineens dat er andere regels gelden. Zoiets als: de kat is van huis en de muizen dansen op de tafel. Papa is minder uitgesproken over wat er gegeten en bewogen moet worden en ook houdt hij niet precies bij hoeveel TV er al gekeken. Vroeger viel dat de kinderen niet zo op, maar nu ze 5 en 8 zijn, weten ze dondersgoed hoe het zit. Bij wie je moet vragen om dat extra snoepje, maar ook wat het betekent als mama een weekendje weg is. Een en al gezelligheid!

De katten dansen kwistig op de tafel!

365 dagen bloggen, dag 341: ‘Opa en zijn tijgertje’

Opa en mijn dochter liggen samen op de bank televisie te kijken. Hand in hand. Opa uitgeteld van een middagje oppassen en naast hem mijn dochter. In een jumpsuit met de kleuren van een tijger. De afneembare staart naast haar op de grond. Terwijl ik naar het aandoenlijke tafereel kijk, vraag ik mij af waarom ik die rust niet heb. Het is (te) lang geleden dat ik de tijd heb genomen om samen met mijn dochter zo ontspannen op de bank te liggen.

Misschien is het een verschil in generatie of gewoon het verschil tussen opa en papa zijn. Ik zit nog midden in de ratrace en hij is hier vooral omdat hij het fijn vindt zijn kleinkinderen te zien. Hij trekt straks de deur achter zich dicht en ik breng dat lieve tijgertje naar bed. Terwijl ik er wat langer over nadenk kom ik tot de conclusie dat het verschil tussen opa en papa zijn, maar een deel van het verhaal is. Het gaat vooral ook over een verschil in instelling. Een waarin mijn vader en ik fundamenteel van elkaar verschillen. Mijn vader is beter als ik zelf in staat te leven in het moment met als gevolg je erin te kunnen verliezen. Geen je steeds maar voortjagende gedachten, dingen te doen en plaatsen om naar toe te gaan.

Het is tijd om te gaan. Mijn vader dwingt zijn ogen van het scherm af. Jassen worden gepakt, de hond krijgt de riem om en samen stappen mijn vader en moeder de sneeuwbui in. Mijn dochter zwaait uitgebreid vanachter het raam. Opa en zijn tijgertje.

365 dagen bloggen, dag 338: ‘In het grote boek van Sinterklaas’

Mijn zoon zijn naam stond in het grote boek van Sinterklaas en dus moest hij verschijnen voor de oude baas.

Nu zou zijn vader dat normaal niet weten, maar gelukkig was de moeder van een klasgenoot haar telefoon niet vergeten.

Mijn zoon is nogal een trotse man, die ook de nodige gymnastiekoefeningen kan.

De Sint mocht daarvan genieten, samen met zijn pieten.

Van een oefening op de gymmat, maar na een minuutje was mijn zoon het zat.

Hij kreeg daarna wat pepernoten in zijn hand gestopt zodat ook het vooroordeel van de zoet heilig man klopt.

Het filmpje werd uiteindelijk naar mam gelekt. Schattig natuurlijk, maar zo fijn dat de sint en pieten (inclusief gelijknamige discussie) morgen weer vertrekt!

365 dagen bloggen, dag 335 ‘Moderne slavernij’

Als ik denk aan een slaaf dan denk ik aan een donker en zwart verleden, niet aan iets dat in het hier en nu actueel is. Als je kijkt naar de manier waarop er om wordt gegaan met werknemers in de kleding-industrie in Azië dan blijkt daaruit al wel dat er zoiets als moderne slavernij bestaat. Toch doe ik er alles aan mijn geweten te sussen en mijn ogen gesloten te houden.

Vandaag werd ik wat dat betreft uit mijn bubbel geholpen toen ik een artikel in het NRC las. Een aantal journalisten schoten beelden van een klassieke slavenmarkt anno 2017. In Libië wordt op grote schaal in mensen gehandeld. Afrikanen stromen vanuit heel Afrika naar Libië om de oversteek naar Europa te maken. In plaats van de overtocht wordt een deel van hen opgepikt, gedwongen geveild en daarna onbetaald aan het werk gezet. Nooit geweten dat de brute methodes zoals die vroeger werd toegepast: ga allemaal maar in een rijtje staan, draai een keer om je as en meneer de meester kiest de meest aantrekkelijke slaaf uit het rijtje, nog steeds bestaat.

Na de beelden die werden gemaakt door journalisten van CNN is het uiteindelijke resultaat dat politici en beleidsmakers in beweging komen. Ook Afrikaanse machthebbers die er weinig voor voelen hun bevolking in de weg te zitten in hun pogingen West Europa te bereiken, besluiten nu ook in te grijpen. Ze besluiten hun landgenoten terug te halen. Niemand wil meewerken aan moderne slavenhandel. Wat een helden die journalisten die dit verhaal zichtbaar hebben gemaakt. We wisten het allemaal, maar als je de beelden ziet is er geen ontkennen meer aan: er bestaat zoiets als moderne slavernij en het is te smerig voor woorden.