365 dagen bloggen, dag 326: #sinterklaasbestand

Vandaag stond er in het Algemeen Dagblad een oproep van de hoofdredactie van de krant. Ze riepen op tot een staakt het vuren. Zoals de hoofdredacteur het vanochtend op de radio verwoorde, tijdens de twee wereldoorlogen was er ook sprake van een staakt het vuren rond de kerstdagen. Nu de Sint in het land is moet volgens de redactie de discussie rondom Zwarte Piet even doven en moet er alleen aandacht zijn voor een gezellig kinderfeest. Even geen moeilijke discussies over racisme. Die discussie voeren we de rest van het jaar wel.

De radioverslaggeefster vroeg of dit wel kon: ‘een krant met een uitgesproken opvatting?’ Een krant is er toch om objectief het nieuws te brengen en niet om zich uit te spreken over dit soort heikele kwesties?! Nu weet ik niet meer precies welke term de hoofdredacteur gebruikte, maar dat is misschien ook niet zo van belang. Wat hij aangaf is dat journalisten net mensen zijn. De afgelopen dagen liepen de emoties aan beide kanten hoog op. Voor- en tegenstanders gingen elkaar, verbaal en fysiek, steeds meer te lijf en daar ergens tussenin staan de kinderen die er niets meer van begrijpen.

Ik vind het een sympathiek idee zo’n tijdelijk staakt het vuren. In ieder geval zolang de sint in het land is. Deze discussie tussen volwassenen, verdient een volwassen houding en dat betekent dat elke partij zich inleeft in de consequenties voor kinderen.

365 dagen bloggen, dag 324: ‘Ergens echt goed in zijn’

Ik weet niet of je het herkent, maar vaak heb ik het idee dat ik daar dingen wordt voortgedreven. Het is vaak lastig precies de vinger erop te kunnen leggen wat het is. In mijn werk, in de relatie met mijn vrouw en kinderen. Vaak is het een verlangen. Om een goede vader, man of zoon te zijn, een goede werknemer. Vaker nog is het de angst voor het tegenovergestelde. Dat wil zeggen om mensen of mezelf teleur te stellen.

Vandaag had ik weer zo’n moment dat ik mij besefte dat ik een diep verlangen heb om ergens goed in te zijn en dat dit gezien wordt door de ander. Zo’n verlangen drijft mij voort, motiveert mij om mezelf te ontwikkelen, nieuwe dingen te proberen en te ondernemen. Soms ook zijn er momenten dat ik mijzelf erin vastdraai. Te snel, te veel, te groot en te meeslepend. Mijn geest wordt voor de gek gehouden door… zichzelf.

Volgens het Boeddhisme moet je verlangen opgeven om werkelijk in het moment te kunnen leven. Verlangen zorgt voor dromen en terugkijken, maar stelt je minder in staat om in het hier en nu te leven. Zoals hierboven beschreven, heeft verlangen ook mooie kanten: het daagt je uit ergens in te uit te blinken, maar met zo nu en dan iets minder verlangen en iets meer zijn, zou mijn leven wat meer in balans zijn.

365 dagen bloggen, dag 314: ‘Kinderen opvoeden 2x nee = ja’

Een collega van mij volgde een lezing van Steven Pont en vertelde daar zo aanstekelijk over, dat ik het ook graag met jullie wil delen. Uit de tweede hand dus, maar mij sprak het erg aan.

Ik heb hem even gegoogeld, maar Steven Pont is, zoals ik ook van mijn collega hoorde, een bekende ontwikkelingspsycholoog en gezinstherapeut. Iemand met verstand van kinderen én hun natuurlijke habitat: het gezin waarin ze opgroeien. Tijdens de lezing vertelde Pont dat in Nederland veel gelukkige kinderen rondlopen. Wereldwijd zijn er geen gelukkigere kinderen te vinden als de Nederlandse kinderen van tussen de 10-20 jaar. In heel de wereld is er echter ook geen land waar meer jongvolwassenen (leeftijdscategorie tussen de 20-30 jaar) in therapie zitten en/of antidepressiva slikken.

We knuffelen onze kinderen eerst te pletter en daarna vinden ze het moeilijk om hun weg te vinden in het leven omdat ze onvoldoende met tegenslag hebben leren omgaan. Pont stelt voor om het allemaal wat meer in balans te brengen. Een van de manieren waarop dat volgens hem kan is door kinderen minder te beschermen en daarmee meer persoonlijke vrijheid te geven om te ervaren wat het betekent om keuzes en fouten te maken. Pont zelf past thuis de 2x nee is ja regel toe. Als je kind iets vraagt en je kunt voor jezelf de volgende twee vragen met nee beantwoorden:

1. Komt mijn kind hierdoor in levensgevaar?
2. Ontstaat er sociaal een onacceptabele situatie (hebben anderen er last van)?

Dan is het antwoord ja. Pont zelf gaf het voorbeeld van een jas aantrekken. Zijn zoontje, toen kleuter, wilde geen jas aan op een koude dag. Hij ging er niet dood aan en ook sociaal ontstond er geen onacceptabele situatie en dus liep het ventje na 10 minuten al te klappertanden van de kou. Uiteindelijk was de jas, na die ene keer, nooit meer een discussiepunt. Volgens Pont zeggen we als ouders zoveel nee tegen onze kinderen dat het woord zijn waarde verliest. Minder nee zeggen creëert ruimte voor kinderen om fouten te maken en daarvan te leren.

Ik vond het een mooi en inspirerend verhaal!

365 dagen bloggen, dag 313: ‘Bewijs het eerst maar eens…Gekkies!’

In Amerika is de nationale gekkie-club (republikeinen) onder aanvoering van opper nationale gekkie Donald Trump bezig met nadenken over een nieuw belastingstelsel. Volgens de republikeinen is één onderdeel van levensbelang, namelijk: dat rijken en bedrijven nog minder belasting gaan betalen dan ze nu al doen. Volgens de New York Times geloven de republikeinen in sprookjes, namelijk: ‘het triple down effect’. Wat betekent dat als je bedrijven en rijke mensen weinig belasting laat betalen, dit goed is voor de werkgelegenheid en arme mensen. Dit is nog nooit bewezen!

Nu zou je bijna denken dat zoiets alleen in Amerika kan gebeuren, omdat ze daar de nationale gekkie-club én de Donald hebben, maar niets is minder waar. In Nederland doen we ook aan dit soort gekkie-dingen. We geven 1,2 miljard aan buitenlandse bedrijven door de weinige belasting die ze betalen over winst (dividentbelasting) verder te verlagen.

Ik heb genoten van Jesse Klaver als aanvoerder van Groen Links én de andere partijen uit de oppositie die de regering hier hard op aanpakken. Waar is het wetenschappelijk bewijs dat dit werkt? Voor welk probleem is dit een oplossing? Wie heeft hier belang bij? Om maar met mijn favoriete reclameslogan te spreken: ‘We zijn toch niet gek!’ Zolang dit soort idiote dingen gebeuren, mensen nog tonnen aan salaris ontvangen in publieke functies en ik in een belastingparadijs woon, wil ik niets maar dan ook niets meer horen over bezuinigen op ambtenaren of het terugbrengen van het percentage dat we aan ontwikkelingssamenwerking betalen.

Bewijs het eerst maar eens… Gekkies!

365 dagen bloggen, dag 305: ‘Privileges’

Ik ben een blanke man uit een middenklasse gezin, mijn ouders zijn nog steeds samen. Geen moment heb ik mij druk hoeven maken over of er ’s avonds wel iets te eten zou zijn. Het enige wat ik wel zelf heb gedaan, namelijk het afronden van een studie, werd mogelijk gemaakt door geld en aanmoediging van mijn ouders,

Ik kwam toevallig langs onderstaande video. Het gaat over dat als het leven een race is, sommige mensen een voorsprong hebben richting een geslaagd leven. Met mijn achtergrond val ik in de categorie bevoorrechte mensen die een steuntje in de rug kregen. Niet omdat we er recht op hadden en hebben, maar door de situatie waarin we werdén geboren. Daar ben ik bovenal dankbaar voor!

365 dagen bloggen, dag 297: ‘Land van duizend meningen’

Schrijven over onderwerpen die jou raken of aangaan en dat wat je geschreven hebt daarna delen met anderen is kwetsbaar. Mensen zijn knetterhard.
 
Gisteren zag ik Jelle Brandt Corstius een interview geven aan Mathijs van Nieuwkerk bij de ‘Wereld draait door.’ De emoties spatten van het scherm af, terwijl hij vertelde waarom hij ervoor koos om eerder deze week op de voorpagina van Trouw zijn verhaal te doen. Een verhaal over hoe hij als jongeman was gedrogeerd en verkracht. Vooral sommige reacties waren volgens Brandt Corstius pijnlijk. Als voorbeeld van hoe het niet moet liet hij een advocate zien die in RTL Boulevard vertelde dat ze niet begreep waarom hij geen aangifte had gedaan. Met de tranen (bijna) in de ogen vertelde Brandt Corstius dat deze advocate de plank misslaat. Met deze reactie gaat ze voorbij aan gevoelens van onmacht en schaamte en doet ze hem en anderen geen recht.
 
Voor iedereen die iets schrijft geldt dat als je het eenmaal de ether in gooit je voorbereid moet zijn op (tegengestelde) meningen. Niet alleen over de stijl, maar ook over de inhoud vinden mensen iets en omdat je kiest om het te delen, mag dat ook. Vlak nadat ik het stuk had gekeken ging op Twitter op zoek naar het fragment om het te delen. Tijdens die zoektocht bleek maar weer dat hoe privé en kwetsbaar het verhaal ook is, mensen schermen met een mening. Een mening, zo bleek op Twitter, waar in sommige gevallen de honden geen brood van lusten.
 
Ik werd weer bevestigd in mijn overtuiging dat in dit ‘land van duizend meningen’ er maar weinig meningen zijn die er te doen en echt wat toevoegen.

365 dagen bloggen, dag 296: ‘Anne Frank en hersenloze figuren’

Sommige voetbalsupports zijn hersenloze figuren, zo bewijzen de harde kern supporters van Lazio Roma maar weer. Heel Italië is over ze heen gevallen omdat ze antisemitische-stickers verspreiden van Anne-Frank met een jasje aan van eeuwige rivaal AS Roma. De foto misbruiken van iemand die is gestorven in de Duitse vernietigingskampen om een antisemitische boodschap te verkondigen. Donald Trump en Thiery Baudet zijn er niets bij.

De voetbalclub zelf is, terecht, diep door het stof gegaan. Het is overigens niet voor het eerst dat de harde kern van Lazio zich misdraagt. Niet lullen maar poetsen zou ik zeggen. De club zelf heeft inmiddels aangekondigd jaarlijks een reis te gaan organiseren voor 200 jonge voetbalsupporters naar Auschwitz. Historisch klopt dit niet, want Anne Frank is overleden in Bergen Belsen. Het bewijs is inmiddels echter geleverd dat het hard nodig is om deze jonge voetbalsupporters iets te leren over de gruwelen van de shoah. Laten we hopen dat het indruk maakt en dan is het hopelijk een stapje in de goede richting.

Naast de voetbalclub zelf, heeft heel Italië geschokt gereageerd. Zo heeft de Nationale voetbalbond besloten tot 1 minuut stilte waarin er een stuk tekst uit het dagboek van Anne-Frank wordt voorgelezen. Een tekst die behalve hoop ook een waarschuwing in zich draagt.

,,Ik zie hoe de wereld langzaam steeds meer in een woestijn herschapen wordt, ik hoor steeds harder de aanrollende donder, die ook ons zal doden, ik voel het leed van miljoenen mensen mee. En toch, als ik naar de hemel kijk, denk ik, dat dit alles zich weer ten goede zal wenden, dat ook deze wreedheid zal ophouden, dat er weer rust en vrede in de wereld zal komen.”

365 dagen bloggen, dag 292: ‘Mensen in hokjes’

Begin 2017 kwam de Deense televisiezender TV2 Danmark met een reclame met als titel: ‘All that we share’. De video schijnt in februari 2017 viraal te zijn gegaan, maar ik heb hem blijkbaar gemist.

In het filmpje worden mensen bij elkaar geplaatst die in eerste instantie niets met elkaar gemeen lijken te hebben. Iedereen kent het principe wel dat je iemand op basis van een eerste indruk in een hokje plaatst. Met vragen als: ‘Wie was de clown van de klas?’, ‘Wie zijn stiefouders’, ‘Wie is er gepest?’, ‘Wie heeft er gepest?’ en ‘Wie is er verliefd?’ blijkt dat de diverse groep mensen veel meer gemeen heeft dan je in eerste instantie zou denken. Een beetje zoals in het Nederlandse televisieprogramma ‘Over de Streep’.

De conclusie van het filmpje is: ‘Misschien is er meer dat ons samenbrengt als dan we denken.’

365 dagen bloggen, dag 288: ‘Warme herfstdag’

Van mijn coach moet ik meer in het hier en nu proberen te leven. Minder denken en meer zijn en voelen. Ik sluit mijn ogen en hoor de zee op kustlijn kapot slaan. Om mij heen spelen de kinderen en ik hoor behalve hen en de golven de wind langs mijn oren suizen.

Het is vandaag extreem warm voor een herfstdag. Vanochtend vroeg zijn we vertrokken richting Bloemendaal aan Zee. Een heerlijke eerste vakantiedag aan het strand ligt in het verschiet. De temperatuur loopt op en de zon staat inmiddels al hoog aan de hemel. We zijn geïnstalleerd en dan gaan dus de ogen dicht. Ervaren zonder daar iets van te vinden. Letten op je ademhaling. Allemaal zinvolle tips die ik kreeg van mijn coach. Maar hier zit ik dan op de laatste mooie dag van het jaar.

Hoe meer ik mij erin verdiep, hoe meer ik erachter kom dat je geheugen niet veel meer is dan een evolutionaire mindfuck. Verleden is niet meer dan onze herinneringen en veel gaat over wat je ervaren hebt in plaats van wat er feitelijk gebeurt is. De toekomst is niet meer dan een beeld van wat komen gaat. Waarbij er zoveel factoren zijn die je niet kent, dat het vaak een stuk positiever uitvalt als gedacht. Het nu is het enige wat echt is. Daar denk ik aan, zo in de zon op dat strand. Oeps: geen gedachten!

De opdracht is om elke ochtend vijf minuten in mijn bed te blijven liggen en te zijn. In een gemiddelde week lukt mij dat drie van de zeven ochtenden en dan ook nog eens met moeite. Het is alsof mijn gedachten aangaan vanaf het moment dat ik wakker word. De actielijst verschijnt voor mijn geestesoog en de enige manier waarop ik die ietwat naar de achtergrond kan verdringen is door een podcast of boek op te zetten.

Toch zijn er de afgelopen weken steeds meer momenten van rust. Op een bankje in het park achter kantoor, achter mijn PC, in de zon naast een overvolle markt en nu op het strand. Momenten dat de zon doorbreekt. Niet die warme bol lava in de lucht, maar een moment zonder gedachten en met aandacht voor het hier en nu.

365 dagen bloggen, dag 232: ‘Afscheid’

Voor iemand die al meer dan 12,5 jaar bij dezelfde baas werkt, heb ik regelmatig afscheid genomen. Van werkplekken, functies en mensen. Inmiddels ben ik de laatste werkweek ingegaan op mijn oude functie. Best vreemd om de relaties die je in de loop van de tijd hebt opgebouwd met mensen vaarwel te zeggen.  Als je van functie veranderd, terwijl je binnen dezelfde (relatief kleine) organisatie blijft werken, dan brengt dat nog een extra dynamiek met zich mee.

In zijn gedicht Rondel de l’Adieu, schreef de Franse dichter Edmont Haraucourt (1857-1941) de legendarische zin: ‘partir c’est mourir un peu’. Wat zoiets betekent als ‘Weggaan dat is een beetje sterven.’ Nu is dat vrij vet aangezet, maar ik moet altijd wel een die zin denken als ik door fases van verandering heenga. Verandering vraagt om een moment van bezinning. Iets afsluiten of af laten sterven zo je wilt.

Vandaag stapte ik met hernieuwde energie het kantoor binnen. Er is niets beters dan vol energie aan de slag na een paar weken vakantie. Deze laatste week staat in het teken van op een goede manier afsluiten (af laten sterven 🙂 en alvast stiekem verder kijken naar alles wat er op mij afkomt in mijn nieuwe functie.