Dag 8 van 2019: ‘Zoeklicht op het gazon’

Deze week heb ik het eerste boek van het nieuwe jaar geluisterd, namelijk: ‘Zoeklicht op het gazon’ van de Nederlandse schrijver Auke Hulst.

‘Zoeklicht op het gazon’ is een psychologisch boek. Hulst kruipt in de huid van één van de meest gehate personen van de 20ste eeuw: Richard Nixon. Een man die van 1969 tot 1974 als republikein de 37ste president van Amerika werd en uiteindelijk zijn Waterloo vond tijdens het zogenoemde Watergateschandaal. Bijna 106 jaar geleden geboren (7 januari 1913) en opgegroeid in een arm, Quaker-gezin in Californië. Als jurist ging hij in 1946 de politiek in. Via het congres en de senaat werd hij vice-premier onder Eisenhouwer. Na een pijnlijk verlies tijdens de presidentsverkiezingen van 1960 tegen Kennedy werd hij in 1969 dan toch eindelijk tot president gekozen. Na zijn afzetting in 1974 trok hij zich terug uit het politieke leven en herstelde zijn imago zich enigszins. Twintig jaar later, in 1994, overlijdt Nixon in New York aan een beroerte.

Over zijn periode als president en zijn pijnlijke verlies in de onderlinge strijdt om het presidentschap in 1960 zijn boeken vol geschreven. Hulst focust zich in zijn boek op het karakter en de psychologie van de mens Nixon. Wie was hij en op welke manier hebben zijn geschiedenis en karakter de geschiedenis van het machtigste land op aarde (mede) gevormd? De dan vice-president verdwijnt tijdens zijn campagne in 1960 een aantal uur. In deze uren voordat de uitslag bekend wordt, gaat Nixon op een roadtrip langs voor hem belangrijke plekken. Tijdens de road-trip krijgen we als lezers een beeld van de zwakke plekken die ertoe leiden dat Nixon in 1974 afstand moet doen van het presidentschap.

De laatste keer dat ik een boek las waarin de nadruk zo lag op de psychologie van het karakter was toen ik Siegfried las van Harry Mulisch. Hij voelde de noodzaak aan het begin van een nieuwe eeuw (het boek verscheen in 2001) voor een en voor altijd af te rekenen met Hitler. Het boek van Hulst is niet alleen goed geschreven, maar net als Siegfried relevant. Met een megalomane en racistische president in het Witte Huis. Een man wiens karakter hem voortdrijft en kwetsbaar maakt, is de vergelijking snel getrokken (door mij als lezer).

Een intrigerend boek en zeker de moeite van het lezen waard.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *