Dag 19 van 2019: ‘Het doel en de weg ernaar toe’

Ik hing een minuut geleden een meter of 7 hoog in een klimmuur in Utrecht. Nadat ik omhoog was geklommen alsof ik werd achtervolgd door de Duivel en me daarna weer naar beneden liet zakken. Geen moment om even uit te hijgen en te genieten van het uitzicht. Met maar een doel voor ogen: naar de top.

Terwijl ik na sta te hijgen, bedenk ik mij dat ik er weer ingetrapt ben. De tegeltjeswijsheid die ik ooit las flitst door mijn hoofd: ‘De weg ernaar toe is minimaal even belangrijk als het gestelde doel.’

Het heeft iets moois om doelbewust en doelgericht te zijn, maar tegelijkertijd is het ook een zwakte. Ik heb het privé en in mijn werk. Ik heb een doel voor ogen en ga ervoor. Of het nu gaat om de reis tijdens de vakantie of het binnenhalen van een opdracht. Focus zorgt ervoor dat mijn wereld versmalt. Er is minder ruimte om de mooie dingen te zien op de weg naar het doel toe.

Gek hoe dat werkt in mijn hoofd, maar het is het eerste wat ik mij bedacht zo onder aan de klimmuur. Ik had even om mij heen kunnen kijken. Kunnen genieten van de puzzel die de klim is, van het de strijdt aangaan met mijn lichaam. Ik had kunnen genieten van de weg ernaar toe.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *