Dag 13 van 2019: ‘Over bidden en gehoord worden.’

Het is zondag. Joyce is met de kinderen naar de kerk en ik zit op de bank te schrijven en te denken. Afgelopen vrijdag was ik heerlijk aan het fietsen en luisterde ik ondertussen naar een favoriete podcasts: Death, Sex & Money. Ik werd geraakt door de woorden van Andrea (35).

Andrea: ‘Er zijn nog steeds momenten dat ik wil bidden, omdat ik niet weet wat ik anders moet doen. Maar dan ineens besef ik mij dat ik daar niet meer in geloof. Ik geloof niet dat er daarbuiten een God is die mijn gebeden verhoort. Met dat gevoel moet ik nog in het reine komen.’

Ik werd geraakt door de woorden van Andrea, omdat ik ze zo herkenbaar vind. Ik kan niet zeggen dat ik zeker weet dat er geen God is, maar wel heb ik heel veel van zekerheid op dat vlak los gelaten. Het in het reine komen met je eigen overtuiging en de consequenties ervan herken ik zeker.

Toen ik iemand ooit eens vertelde hoe ik naar het leven was gaan kijken, stelde ze mij een vraag die ook aan de basis staat van de gevoelens van Andrea. Ze vroeg mij: ‘Als God er niet is, waar ga je dan nu heen met je blijdschap of verdriet?’

Voor iemand die van jongs af aan of jarenlang naar de kerk is gegaan, betekent het afscheid een nieuwe zoektocht. Het vanzelfsprekende van God als je schuilplaats in het mooie, het goed, maar ook de dingen waar je mee worstelt verdwijnt. En daarmee ook de functie van het gebed. Zelf bid ik af en toe nog steeds. Het is heerlijk een plek te hebben waar ik dankbaarheid, verlangens en angsten neer kan leggen.

En wie weet, misschien luistert Hij gewoon mee.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *