Over mijn held: Emma een lesbische neonazi

Volgens een Amerikaanse politicus die het niet eens is met haar standpunten is ze een lesbische neonazi, voor mij is ze een held. Samen met andere tieners organiseerde Emma González (18) ‘March for our lives’. Emma is dat meisje dat eerst de meest boze, maar oprechte speech ooit gaf nadat 17 van haar klasgenoten werden neergeschoten in Florida. Niks geen zalvende woorden, maar oprechte woede over hoe politici, beleidsmakers en lobbyisten het toe kunnen staan dat in Amerika jaarlijks 32.000 mensen overlijden door wapengeweld.

Amerika is niet te vangen in één omschrijving. Het is een land van 9.833.517 km2 met 325 miljoen inwoners met verschillende geschiedenissen en perspectieven. Voor de een is Amerika het land van de onbegrensde mogelijkheden, het land waar je opa en oma arm aankwamen en waar je familie over generaties ‘the American-dream’ vormgaf. Voor anderen is Amerika het land van generaties die gebukt gingen en gaan onder onderdrukking en ongelijkheid. En alles ertussen in. Waar je politiek ook staat en met welke bril je ook naar Amerika kijkt. Het is in ieder geval het land waar 4% van de wereldbevolking woont en waar 42% van de dodelijke schietpartijen wereldwijd plaatsvind. 325 miljoen inwoners en 32.000 doden. Sinds 1968 tot 2015 zijn er meer Amerikanen gestorven door vuurwapens, dan in alle oorlogen die Amerika als land heeft gevochten: 1,4 miljoen tegenover meer dan 1,5 miljoen.

Emma is na de dodelijke schietpartij op 14 februari een van de gezichten geworden van de Amerikaanse anti-wapen-beweging. Samen met andere tieners organiseerde ze verspreid over het land bijeenkomsten om zo een strengere wapenwetgeving af te dwingen. Ze komen samen in een door sponsors beschikbaar gestelde ruimte. Miljoenen worden overgemaakt, maar de enige volwassen betrokken bij deze beweging zijn twee twintigers. Er moet toch iemand contracten tekenen. Afgelopen zaterdag stond door de inzet van deze 5 en al die anderen die zich betrokken voelen, in het teken van een krachtig signaal. Het is tijd voor verandering. Honderduizenden mensen gingen op tientallen plaatsen de staat op. Emma zelf hield ook een speech. Ze was 6 minuten en 20 seconden stil terwijl de tranen over haar wangen bikkelden. 

Voor alle duidelijkheid Emma is nog lesbisch, nog neonazi. Mensen met een mening zoals Emma zijn en zullen altijd mikpunt blijven en dan is wat je ziet of denk te zien het meest voor de hand liggende. Seksuele geaardheid, maar ook etnische achtergrond zijn niet relevant als het gaat om dat waar Emma en haar medestrijders voor strijden.  Ik merk bij mijzelf een sterke emotie als ik de passie en de betrokkenheid zie van deze groep jonge mensen. Het geloof dat je door hard werken het systeem kunt veranderen en mensen in beweging krijg, is van alle tijden, maar het lijkt alsof we het als mensheid af en toe weer vergeten. Alsof we met elkaar in slaap worden gesust als we maar vaak genoeg te horen krijgen dat die passie en betrokkenheid tot niets leidt en dat het systeem zoveel krachtiger is.

En toch. Zelfs de tranen, het zingen en de boosheid van President Obama konden niets veranderen aan de macht van de Amerikaanse minderheid die op geen enkele manier een beperking wil van de wapenwetten. Een groep die zich onder aanvoering van de NRA (wapenlobby) verzet tegen de de wens van 65% van de Amerikaanse bevolking die wel een aanpassing wil. In een artikel uit Time-magazine werd hier ook over gefilosofeerd. De vraag was: heeft het zin gehad als Emma en haar vrienden er niet in slagen verandering te weeg te brengen? Het antwoord op de vraag was volgens Time ‘Ja’ want daarmee  staat een nieuwe generatie van politiek-geëngageerde jongeren op. In de traditie van de flower power en de anti-oorlogsbeweging gaan ze strijdt aan met het gezag en houden hun politici verantwoordelijk. Go Emma go!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *