365 dagen bloggen, dag 347: ‘Het voelt wat naakt’

Het is inmiddels 9 jaar geleden dat we elkaar voor het laatst hebben gesproken en dat ik bij haar aanbelde. Ze is ouder geworden en ik ook. Een bril die ik mijn niet herinner en wat grijzer. Verder is er niet zoveel veranderd. Dezelfde kamer, vast met andere boeken en de laptop is vast ook een andere, maar de omgeving zijzelf zijn nog steeds hetzelfde.

We vertellen haar in vogelvlucht over wat er de afgelopen 9 jaar is gebeurt. Twee kinderen erbij, iets met slaapapneu en ander lichamelijke ongemakken. Maar ook onze eigen zoektocht naar een gezond leven. Dat we het als onze verantwoordelijkheid voelen om onze kinderen gezond te leren leven. Ondertussen typt ze mee en vertelt desgevraagd dat haar vak er minimaal niet makkelijker en misschien ook wel niet leuker op geworden is. Negen jaar en vele emails vol regels verder heeft ze steeds minder tijd voor waar het echt om draait: haar patiënten.

Dan komt de vraag waar ik vannacht slecht van heb geslapen: ‘zullen we dan nu maar die weegschaal op?’ vraagt ze. Ik bedank vriendelijk, deze keer. We staan stil bij een aantal handige tips. Terwijl ik de deur uit storm, gevalletje slecht timemanagement, bedenk ik mij dat het toch wat naakt voelt zo’n eerste keer weer bij de diëtiste.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *