365 dagen bloggen, dag 341: ‘Opa en zijn tijgertje’

Opa en mijn dochter liggen samen op de bank televisie te kijken. Hand in hand. Opa uitgeteld van een middagje oppassen en naast hem mijn dochter. In een jumpsuit met de kleuren van een tijger. De afneembare staart naast haar op de grond. Terwijl ik naar het aandoenlijke tafereel kijk, vraag ik mij af waarom ik die rust niet heb. Het is (te) lang geleden dat ik de tijd heb genomen om samen met mijn dochter zo ontspannen op de bank te liggen.

Misschien is het een verschil in generatie of gewoon het verschil tussen opa en papa zijn. Ik zit nog midden in de ratrace en hij is hier vooral omdat hij het fijn vindt zijn kleinkinderen te zien. Hij trekt straks de deur achter zich dicht en ik breng dat lieve tijgertje naar bed. Terwijl ik er wat langer over nadenk kom ik tot de conclusie dat het verschil tussen opa en papa zijn, maar een deel van het verhaal is. Het gaat vooral ook over een verschil in instelling. Een waarin mijn vader en ik fundamenteel van elkaar verschillen. Mijn vader is beter als ik zelf in staat te leven in het moment met als gevolg je erin te kunnen verliezen. Geen je steeds maar voortjagende gedachten, dingen te doen en plaatsen om naar toe te gaan.

Het is tijd om te gaan. Mijn vader dwingt zijn ogen van het scherm af. Jassen worden gepakt, de hond krijgt de riem om en samen stappen mijn vader en moeder de sneeuwbui in. Mijn dochter zwaait uitgebreid vanachter het raam. Opa en zijn tijgertje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *