365 dagen bloggen, dag 340: ‘Review film Suburbicon’

De afgelopen twee weken heb ik al twee keer een kaartje gehaald voor een film waar ik uiteindelijk niet geëindigd ben. Vandaag zou ik weer naar de film ‘Wonder’ met Julia Roberts. De eerste keer ging ik niet, omdat de film waar ik eigenlijk naar toe wilde, maar geen kaartje meer voor kon krijgen, nog niet was begonnen en ik dus stiekem in de andere zaal ben gaan zitten. Deze keer was ik zo verdiept in mijn boek (don’t ask) dat ik niet doorhad dat ik in de verkeerde zaal zat. Daarom geen ‘wonder’, maar ‘suburbicon’.

De film is geregisseerd door de acteur George Clooney, de film is geschreven door de Coen-broers (Joel en Ethan) en de hoofdrol wordt gespeeld door Matt Damon. Op IMDB (internet movie database) scoort de film niet hoger dan een 5,3. Wat mij betreft niet terecht, maar veel hoger dan een 6,5 scoort de film bij mij ook niet.

De film speelt zich af in een buitenwijk in het Amerika van de jaren 50 van de vorige eeuw en we volgen twee gezinnen die naast elkaar wonen. De ene is het enige Afro Amerikaanse gezin (moeder, vader en zoontje) in de hele wijk, de tweede is een wit, middenklasse gezin (moeder, vader, tante en zoontje). De twee jongetje zijn ongeveer even oud en worden vrienden. Terwijl het leven van hun beide ouders, om verschillende redenen, compleet ontspoord, blijft die vriendschap tot het einde van de film overeind.

Suburbicon wordt ingedeeld in de categorieën: misdaad, drama en mysterie én het heeft inderdaad van alle aspecten wel iets. Dat is tegelijkertijd (#bescheidenmening) ook het probleem. De film is door heel veel te zijn, onvoldoende herkenbaar (of zo je wilt niets). Het is gedeeltelijk een aanklacht tegen het onverholen racisme van de jaren 50 en 60 in Amerika. Het onderstreept een quote die ik van de week las: ‘Om in de jaren ’50 in Amerika te wonen, was geweldig als je blank en man was.’ Naast deze aanklacht heeft de film verschillende typische elementen die de schrijvers / regisseurs Joel en Ethan Coen zo herkenbaar maken, bijvoorbeeld: de combinatie van misdaad en een absurde humor.

Al met al heb ik mij best vermaakt en zitten er leuke en soms verrassende elementen in de film, maar ik kon mij als kijker onvoldoende met de karakters identificeren. Dat samen met het gebrek aan herkenbaarheid zorgen voor die 6,5.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *