365 dagen bloggen, dag 297: ‘Land van duizend meningen’

Schrijven over onderwerpen die jou raken of aangaan en dat wat je geschreven hebt daarna delen met anderen is kwetsbaar. Mensen zijn knetterhard.
 
Gisteren zag ik Jelle Brandt Corstius een interview geven aan Mathijs van Nieuwkerk bij de ‘Wereld draait door.’ De emoties spatten van het scherm af, terwijl hij vertelde waarom hij ervoor koos om eerder deze week op de voorpagina van Trouw zijn verhaal te doen. Een verhaal over hoe hij als jongeman was gedrogeerd en verkracht. Vooral sommige reacties waren volgens Brandt Corstius pijnlijk. Als voorbeeld van hoe het niet moet liet hij een advocate zien die in RTL Boulevard vertelde dat ze niet begreep waarom hij geen aangifte had gedaan. Met de tranen (bijna) in de ogen vertelde Brandt Corstius dat deze advocate de plank misslaat. Met deze reactie gaat ze voorbij aan gevoelens van onmacht en schaamte en doet ze hem en anderen geen recht.
 
Voor iedereen die iets schrijft geldt dat als je het eenmaal de ether in gooit je voorbereid moet zijn op (tegengestelde) meningen. Niet alleen over de stijl, maar ook over de inhoud vinden mensen iets en omdat je kiest om het te delen, mag dat ook. Vlak nadat ik het stuk had gekeken ging op Twitter op zoek naar het fragment om het te delen. Tijdens die zoektocht bleek maar weer dat hoe privé en kwetsbaar het verhaal ook is, mensen schermen met een mening. Een mening, zo bleek op Twitter, waar in sommige gevallen de honden geen brood van lusten.
 
Ik werd weer bevestigd in mijn overtuiging dat in dit ‘land van duizend meningen’ er maar weinig meningen zijn die er te doen en echt wat toevoegen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *