365 dagen bloggen, dag 211: ‘Het geluk van Limburg’

In 2015 verscheen bij de Bezig Bij het boek: ‘Het geluk van Limburg’ geschreven door econoom en cultuurhistoricus Marcia Luyten. Het boek vertelt de (sociale) geschiedenis over de opkomst en ondergang van de mijnen in Limburg.

Nu wist ik voor het lezen van het boek niet zo gek veel over de Limburgse (mijn) geschiedenis. Ik houd echter van boeken die erin slagen om een beeld te schetsen van een tijd en een plaats waar ik niet zoveel van weet. Die mij meenemen in het leven van ‘gewone’ mensen en tegelijkertijd een breder verhaal vertellen. Het geluk van Limburg is zo’n boek.

Als ik dacht aan mijnen dan zag ik voor mijn geestesoog een groep mannen de lift instappen en er weer zwart uitkomen. Mannen ook die niet ooit werden vanwege de omstandigheden waaronder ze werkten. In mijn hoofd had het ergens ook wel iets onbegrijpelijks. Welke persoon kiest er vrijwillig voor om honderden meters onder de grond, onder gevaarlijke omstandigheden, zijn werk te gaan doen? Uit het boek van Luyten blijkt dat, helemaal aan het einde van de lange geschiedenis van de mijnen in Limburg, het een beroep was met de nodige status. Een beroep ook waar je als relatief ongeschoolde arbeider een mooi salaris mee kon verdienen.

Wat ik mij nooit heb beseft is de heftige schok, in de zin van plotselinge omwenteling, waarmee het leven in Limburg veranderde. Ik de jaren 60 van de vorige eeuw veranderde alles. Nadat de welvaart van heel Nederland er jaren op had geteerd, sloten de mijnen voor goed. Alle mooie praatjes van politici en vakbondsmensen te spijt, was er geen sprake van een vervangende industrie. Mensen verloren elk perspectief.

Het knappe van het boek vind ik dat Luyten erin slaagt het grote verhaal weer klein te maken door het leven te volgen van Jack Vinders en de rest van zijn familie die woonde en leefde in de mijnstreek. Ik heb het boek met veel plezier gelezen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *