365 dagen bloggen, dag 106: ‘Feest van hoop’

Zo weinig als ik heb met stille zaterdag, zoveel heb ik met Pasen. Van alle Christelijke feestdagen staat deze voor mij met stip op nummer één. Het is het meest hoopvolle van alle feesten en hoewel ik een vriend die niet gelooft ooit eens hoorde zeggen dat hij die Jezus best tof vond, maar afhaakte met dat uit de dood opstaan, ook het meest toegankelijke. #bescheidenmening

Pasen is voor mij het feest van hoop, van een nieuw begin. Twee dingen die we allemaal op z’n tijd nodig hebben. Na een dagje kerk- en familiebezoek besloot ik ’s avonds naar de film te gaan. Ik parkeer mijn auto altijd een paar kilometer van de bioscoop af, op die manier kom ik aan mijn 10.000 stappen per dag (en betaal ik geen belachelijke prijzen om mijn auto te parkeren). Onderweg luisterde ik naar een podcast (preek) van mijn favoriete dominee, Andy Stanley.

Deze preek ging over atheïsme ‘Who needs God‘. Niet bedoeld om te overtuigen, wel om eens goed uit te leggen wat het inhoud om atheïst te zijn. Waar geloof je nu eigenlijk in als je in niets gelooft? Afscheid nemen van het één (een God), betekende volgens Stanley automatisch het omarmen van iets anders (er bestaat geen God). Ik val in de categorie mensen waar Stanley het in zijn preek over heeft. Dertigers die langzaam maar zeker afscheid namen van het geloof van hun jeugd en op zoek gingen en gaan naar antwoorden die zij binnen het traditionele geloof niet altijd meer vinden.

Op deze paasdag ging een deel van zijn preek over hoop. Iemand die in niets gelooft is niet per definitie hopeloos, net zo min als dat iemand die gelooft altijd hoopvol is. Toch is er, en dat herken ik zelf ook, het verlangen dat het allemaal waar blijkt te zijn.  Hoe mooi is het als er een plan blijkt te zijn en de pijn en teleurstelling van het leven leiden tot iets moois. Als we als mensen ten diepste gekend en geliefd worden door een persoonlijke God. Een God die zijn zoon liet sterven, zodat alle andere mensen mogen leven.

Die hoop en het verlangen bovenstaande weer met volle overtuiging te geloven, dat was door Andy Stanley voor mij pasen 2017.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *