Dag 1: ‘Over goede voornemens en het stemmetje in mijn hoofd.’

De eerste dag vakantie is aangebroken. Vrij van werk betekent ook vrij in mijn hoofd. Deze vrijheid wil ik naast meer aandacht voor mijn gezin gebruiken om iets te doen aan mijn belangrijkste goede voornemen van 2016: meer schrijven. Vakantie en meer schrijven is niet nieuw. Als kind al schreef ik dagboeken vol vakantie-avonturen. Als ik daarna weer naar school ging dan lag mijn dagboek (nadat mijn oma hem had gelezen) ergens in de hoek van mijn kamer te verstoffen. Er is wel iets veranderd. Tegenwoordig houd ik een dagelijks dagboek bij, maar dat komt niet veel verder dan een foto van de dag en wat staccato zinnen. Ook deze vakantie gebruik ik daarom om meer te schrijven. Dagelijks wil ik een blog publiceren op jasperwerkt.nl. Over dingen die mij interesseren, mij overkomen of verbazen.

De vakantie begint heerlijk. Ik zit inmiddels in het vliegtuig naar Barcelona met een paar dagen genieten van tapas, zon, zee en goed gezelschap voor de boeg. Het is dat ik weet dat het idee van God ouder is dan de vliegende mens, maar als hij voor die tijd nog niet had bestaan, dan hadden de Wright-brothers hem vast verzonnen. De totale overgave aan de (on)kunde van de piloot. – Het helpt daarbij overigens niet dat wij inmiddels twee voorbeelden hebben gezien van piloten met zelfmoordneigingen die besloten een vliegtuig met 100+ passagiers neer te laten storten. – Maar ook het gevoel in een kunstmatige omgeving op elkaar gepakt als sardines duizenden meters boven de grond te zweven. Ik word van iedere vliegbeweging kortom hyper-religieus.

Een paar dagen geleden las ik in het nieuws dat er extra gecontroleerd zou worden rond Schiphol. Daarnaast zouden 3 augustus de treinen naar Schiphol onregelmatig rijden. Daarom vertrokken Joyce de kinderen en ik om 10.30 uit Amersfoort, terwijl mijn vlucht pas om 14.15 uur vertrok. De veiligheidsmaatregelen vielen mee. Ik had de kinderen al gewaarschuwd dat we misschien staande werden gehouden, Joyce had ik erop gewezen dat ze haar identiteitsbewijs bij zich moest dragen, maar het bleek allemaal niet nodig. Ik heb welgeteld twee marechaussees met machinegeweren voorbij zien lopen die zorgden voor een prettig, maar vals gevoel van veiligheid. Aan de andere kant heb ik vanaf het inchecken totdat ik ging zitten in mijn vliegtuigstoel nul (!) keer mijn paspoort hoeven laten zien. Noem mij ouderwets, maar dat vind ik raar. Los van al het uiterlijk vertoon of juist het gebrek daaraan, verbaasde ik mij nog het meest over wat zich in mijn hoofd afspeelde. De afgelopen dagen en zeker ook vandaag op Schiphol.

Het is alsof er een nieuw stemmetje in mijn hoofd is ge(p)land. Eén die constant oproept tot waakzaamheid. Die niets heeft met theoretische kennis. Dat er nog altijd meer mensen dood gaan omdat ze verdrinken in bad dan dat ze gedood worden door terrorisme. Dat 94% van de aanslagen door Moslim-terroristen wordt gepleegd in moslimlanden. Dat terreur in de jaren ’70 en ’80 van de vorige eeuw tot nu toe veel meer slachtoffers maakte. Mijn stemmetje legt de nadruk op dat dood gaan aan terreur een kwestie is van op het verkeerde moment op de verkeerde plaats zijn. En waarom vandaag geen Schiphol. Hij zegt dat het net als met verdrinken in bad iedereen (met toegang tot een bad 😃) kan overkomen. Het stemmetje in mijn hoofd heeft ook niet zoveel op met privacy hij wil vooral veilig zijn. En hij ziet meer dan gemiddeld veel verdachte personen rondlopen. Hij is blij weg te lopen uit grote groepen mensen én maakt mij als ik niet uitkijk horendol.

Na Madrid, Londen, Parijs en Brussel houdt ook Nederland zijn adem in voor een mogelijke terreur-aanslag. Niemand wil wijken voor terreur, maar ondertussen kennen we allemaal zo’n stemmetje. En laten we eerlijk zijn: hij is er niet voor niets. Het is ons overlevingsinstinct.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *