Privé

Magie van verwildering

Terwijl ik naar het carrédebat op RTL aan het kijken was en luisterde naar Wilders poging om de verzorgingsstaat en de betaalbaarheid daarvan te koppelen aan massa-immigratie kon ik niet anders dan mij afvragen of de verwildering was uitgewerkt?

Terwijl Wilders sprak, moest ik denken aan het sprookje over de koning, zijn nieuwe mantel en de jongen die als enige durfde te zeggen dat de koning naakt was.  Nog voordat het jongetje begon te roepen zal hij al even hebben gedacht: “ben ik nu de enige die dit ziet.” Pas toen hij zeker van zijn zaak was verzamelde hij alle moed en schreeuwde: “de koning is naakt!” En ineens was de magie weg en stond er een koning in adamskostuum in plaats van een mooi gewaad. Dat lijkt ook aan de hand met Wilders en mij. Vroeger hing er nog een bepaalde magie om hem heen. Inhoudelijk was ik het oneens en polariseren vind ik altijd en overal gevaarlijk. Toch had ik vanuit mijn vak wel bewondering voor zijn communicatieve vaardigheden. Toen ik hem tijdens het debat het onderwerp verzorgingsstaat weer hoorde draaien richting de massa-immigratie was het al alsof er iets brak. Het wordt gewoon zielig en ik voelde mij net dat kleine jongetje die zich afvraagt of hij het goed ziet. Ik wil het naar iedereen uitschreeuwen: “zie je het nu echt niet, hij is naakt!”

Het enige wat ik mij nog afvraag of de wens hierbij de vader van de gedachte is of dat er echt iets aan het veranderen is. Verdwijnt de magie van de verwildering?