Pasen in Eindhoven

Ik heb net mijn laptop opengeklapt en een cappuccino besteld op een Eindhovens terras als er een groep paashazen voorbij komt lopen. Oh ja het is dit weekend Pasen.
Behalve bij Pasen heb ik weinig religieuze gevoelens bij christelijke feestdagen. Ik weet niet of het komt omdat Pasen valt als mijn favoriete jaargetijde, de lente, begint of door de hoopvolle boodschap, maar het is een feest wat mij raakt. Nu ik er over nadenk heeft het waarschijnlijk met zowel de boodschap als het tijdstip te maken. De winter en dan vooral het donker en de regen die er mee samenhangen zijn niet mijn grootste vriend. Een winterdepressie is het niet, maar toch minimaal een flinke dosis van winterse somberheid. Nadat dit eind februari, begin maart zijn dieptepunt heeft bereikt, begin ik eind maart begin april weer wat op te krabbelen. Daarnaast is het ook de boodschap van Pasen die mij erg aanspreekt. Het feest van de hoop is wel besteedt aan een kind van mijn generatie. Die combinatie zorgt bij mij altijd voor de nodige mijmeringen en overdenkingen. Daarnaast is het ook het feest van het vasten. Iets wat ik tot twee jaar geleden nooit deed, maar waar ik heilig in ben gaan geloven. Jezelf iets ontzeggen, reinigt en in mijn geval maakt het ruimte in mijn hoofd voor het beantwoorden van de echt belangrijke vragen.
De paashazen komen nu langs voor een tweede ronde in plaats van paaseieren hebben ze dit keer hun instrumenten mee. Ik bedoel, dat kan toch alleen met Pasen. Zoals Theo Maassen altijd zegt: Eindhoven de gekste!

Ik heb net mijn laptop opengeklapt en een cappuccino besteld op een Eindhovens terras als er een groep paashazen voorbij komt lopen. Oh ja het is dit weekend Pasen.

Behalve bij Pasen heb ik weinig religieuze gevoelens bij christelijke feestdagen. Ik weet niet of het komt omdat Pasen valt als mijn favoriete jaargetijde, de lente, begint of door de hoopvolle boodschap, maar het is een feest wat mij raakt. Nu ik er over nadenk heeft het waarschijnlijk met zowel de boodschap als het tijdstip te maken. De winter en dan vooral het donker en de regen die er mee samenhangen zijn niet mijn grootste vriend. Een winterdepressie is het niet, maar toch minimaal een flinke dosis van winterse somberheid. Nadat dit eind februari, begin maart zijn dieptepunt heeft bereikt, begin ik eind maart begin april weer wat op te krabbelen. Daarnaast is het ook de boodschap van Pasen die mij erg aanspreekt. Het feest van de hoop is wel besteedt aan een kind van mijn generatie. Die combinatie zorgt bij mij altijd voor de nodige mijmeringen en overdenkingen. Daarnaast is het ook het feest van het vasten. Iets wat ik tot twee jaar geleden nooit deed, maar waar ik heilig in ben gaan geloven. Jezelf iets ontzeggen, reinigt en in mijn geval maakt het ruimte in mijn hoofd voor het beantwoorden van de echt belangrijke vragen.

De paashazen komen nu langs voor een tweede ronde in plaats van paaseieren hebben ze dit keer hun instrumenten mee. Ik bedoel, dat kan toch alleen met Pasen. Zoals Theo Maassen altijd zegt: Eindhoven de gekste!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *