365 dagen bloggen, dag 222: ‘TV-loze week’

Ik weet niet hoeveel uur per week ik normaliter achter een beeldscherm doorbreng, maar het zijn er heel wat. Van de negen uur op kantoor zo’n 4 uur gemiddeld. En daarnaast ook nog een groot aantal uur (zeg eens 3 uur per dag) buiten het werk om. Denk aan YouTube, Netflix, maar ook mijn Pathe-abonnement. Dat is nog los van al die honderden keren per dag dat ik op mijn smartphone kijk.

De afgelopen dagen waren geen beeldschermloze dagen, maar toch is het aantal uren dat ik doorbreng achter een scherm flink teruggelopen. Een van de voordelen van een slechte Wifi-verbinding is dat er weer tijd is voor de wereld om je heen. Het is inmiddels een week geleden dat ik TV of film heb gekeken en ik kan niet zeggen dat ik het mis. Ik kan mij nog de tijd herinneren zonder Wifi op de camping, zelfs zonder smartphone. Vakantie betekende eindeloze dagen van zon, zwemmen en boeken. Een beetje zoals nu. Behalve dan de niet aflatende stroom aan appjes.

Wat ik doe met al die vrije tijd? Meer zwemmen, kletsen en interessante boeken. Vakantie dus. Ik krijg het bijna mijn strot niet uit, maar sommige dingen waren vroeger echt beter. Waar een TV-loze week al niet goed  voor is.

365 dagen bloggen, dag 221: ‘Over komt een vrouw bij de hacker’

Maria Genova is een Bulgaars, Nederlandse journalist en schrijver. Zij is de vrouw die bij de hacker komt, zoals genoemd in de titel van het boek ‘komt een vrouw bij de hacker‘. Het boek zelf gaat over meer dan alleen één bezoek, het vertelt het verhaal over hoe we als samenleving meer dan ooit afhankelijk zijn geworden van digitale middelen en welke consequenties het kan hebben als we hier niet zorgvuldig mee omgaan. Het komt (steeds vaker) voor dat de mensen in de problemen komen omdat hun digitale identiteit wordt gestolen door criminelen. De gevolgen zijn niet te overzien.

In het boek worden voorbeelden genoemd die ronduit schokkend zijn. Van honderden keren opgepakt worden door de politie omdat ze denken dat je een drugdealer bent, tot duizenden euro’s schuld omdat je moet betalen voor producten die je nooit hebt besteld. Ik heb mij niet beseft wat een puinhoop je leven wordt als iemand besluit om je online identiteit te hacken. Zo moeilijk blijkt het ook niet als je Genova haar boek leest. Deze vorm van criminaliteit vraagt om duidelijke keuzes maken als consument. Net zoals een tas tegen je aandrukken in een drukke winkelstraat, moet je ook online je spullen goed vasthouden. Of het nu een kopie is van je paspoort of de wachtwoorden die je gebruikt, scherm ze zo goed als mogelijk af.

Het sterkste van het boek is de lijst met tips aan het einde. Alleen daarom al zou het boek verplichte kost moeten zijn voor iedereen die zijn of haar online identiteit serieus neemt en wil beschermen. Ik heb op basis van die tips weer een aantal klusjes op mijn ‘to-do’ lijstje staan.

365 dagen bloggen, dag 220: ‘Regen op de camping’

Gisteren was een regendag. Nu ben ik die als geboren en getogen Nederlander natuurlijk gewend, maar daarvoor ga je niet op vakantie. Mijn vrouw verzuchtte dat ze regen terwijl je in een tent zit een van de meest deprimerende dingen van het leven vindt. Wat is er meer deprimerend als in een klein oppervlak zitten terwijl het pijpenstelen regent?

Nu kan ik mij heel veel andere situaties voor de geest halen, die eerlijk gezegd een stuk erger zijn. Los daarvan gaat het in dit geval ook om de alternatieven die je achter de hand hebt. Ik weet dat er op een kleine 1.000 kilometer hiervandaan een comfortabel huis op mij staat te wachten. Loopt de situatie compleet uit de klauwen, komende 3 dagen stortregen, dan is dat mijn vluchtheuvel. Ik kan mij zo voorstellen dat de combinatie van regen en een tent anders voelt als je in een hopeloze situatie zit, zoals bijvoorbeeld vluchtelingen.

Voor nu genoot ik eigenlijk wel. Ik had en heb lieve mensen om mij heen, de spelletjes zijn meegekomen vanuit Nederland én via Storytel.nl heb ik toegang tot interessante boeken. Nu ga ik naar het zwembad, maar voor morgen staat weer een regendag op de planning. Regen op de camping: leuk is het niet, maar er zijn ergere dingen.

365 dagen bloggen, dag 219: ‘Happy birthday to me!’

In zijn boek ‘de kracht van het nu’ zet schrijver Eckhart Tolle uiteen dat zowel verleden als de toekomst niet echt zijn. Het verleden is een weerspiegeling van jouw interpretatie van wat is gebeurd én de toekomst is een droombeeld van wat nog gaat komen. Het enige wat echt is, is het hier en nu.

Daar moet ik aan denken zo op mijn verjaardag. De afgelopen jaren is mijn verjaardag steeds minder een moment geworden van dankbaarheid én steeds meer iets waar ik tegenop zie. Om in Tolle zijn taal te spreken, een moment waarop het draaide om verleden en toekomst in plaats van dankbaarheid over waar ik nu ben in mijn leven. Lieve kinderen, een fantastische vrouw, geweldige ouders, broers en schoonfamilie. Een leuke baan en lieve vrienden.

Er is als nieuwbakken 36-jarige kortom een heleboel om dankbaar voor te zijn en daarom gaan we mijn verjaardag vieren. Met mijn familie een dagje op bezoek in het (zo blijkt) schitterende Lyon.

Op naar de 37!

365 dagen bloggen, dag 218: ‘Nachten lezen’

Voordat ik begin met de feitelijke blog bij deze eerst een disclaimer: ‘Ik begrijp dat de afwijking die ik hierna beschrijf alleen kan bestaan bij de gratie van een lieve vrouw.’

Terwijl de hele camping lag te slapen kwam het de afgelopen jaren regelmatig voor dat er nog één zaklamp bleef schijnen tot een uurtje of twee, drie ’s nachts. Er is niets luxueuzer dan het idee dat er morgen geen werk op je wacht en het dus gewoon kan. Doorlezen bedoel ik dan.

Dit jaar heb ik vooral luisterboeken bij mij, maar aan het principe veranderd niets. Nog steeds lig ik tot diep in de nacht te luisteren naar boeken. Vandaag was het een boek met verhalen van (een selectie van) de 800.000 vrouwen die tijdens de Tweede Wereldoorlog meevochten aan de kant van de Sovjets. Het boek werd voorgelezen door mijn favoriete OVT-columniste én schrijfster Nelleke Noordervliet en heeft als titel: ‘war’s unwomanly face’ (1985). De schrijfster is Svetlana Alexievich.

Eind jaren zeventig begin jaren tachtig van de vorige eeuw reisde ze door heel Rusland om te praten met vrouwen die vochten in het Russische leger of als Partizaan. Sommigen als ziekenverzorger, anderen als piloot, marinevrouw, scherpschutter of verzetsstrijder. Waar gevochten werd, waren ook vrouwen actief betrokken bij de strijd. Het boek vertelt hun verhalen. Over verlies en verschrikking, maar ook over liefde. Over die paar vormende jaren, maar ook over wat er daarna met ze gebeurde.

Om 2.00 uur gaan de oortjes uit. De kinderen, mijn vrouw en de rest van de camping liggen in dromenland en ik besluit dat het genoeg is voor vandaag.

365 dagen bloggen, dag 217: ‘Over ready player one’

Alvast een waarschuwing vooraf: ik ben heel enthousiast over dit boek en heb het daarom de hoogste score gegeven in ‘Goodreads’. Maar ben je geen liefhebber van de genres scifi en fantasy, heb je een gruwelijke hekel aan nerds of de jaren ‘ 80 van de vorige eeuw lees het boek niet én ga in 2018 niet naar deze film.  Is dat niet het geval, lees dan onderstaande review om je ervan te laten overtuigen dat ‘Ready player one’ een heerlijk boek is om je uren in te verliezen.

Zoals de meesten die mijn blogs volgen of die mij regelmatig spreken weten, ben ik een groot fan van de Amerikaanse vlogger Casey Neistat. Hij besprak niet zo lang geleden het boek in een van zijn vlogs. Het was een waarschuwing, namelijk: lees het boek nu voordat in 2018 de film uitkomt. Op die manier kun jij je eerst zelf een beeld vormen van deze wonderlijke wereld voordat Stephen Spielberg dit voor je doet. Nu waren de ‘Lord of the rings’ geweldige films, maar ze halen het op geen enkele manier bij de boeken, daarom leek het luisteren van ‘Ready player one’ mij een slim idee.

Al in 2011 schreef de Amerikaanse schrijver Ernest Cline het boek, waarna het in 2012 verscheen. Het boek speelt zich af in een wereld zo’n 50 jaar van nu waarin de wereld zo onaangenaam is geworden dat mensen zich verliezen in de ‘virtual reality’ wereld van “The oasis’. De hoofdpersoon (Wade Owen Watts, Parzival) is een van de miljarden mensen die dagelijks in ‘the Oasis’ onderduikt. Zijn echte leven is een aaneenschakeling van akelige omstandigheden en gebeurtenissen, maar online gaat hij naar school en ontmoet zijn enige vriend. Samen zijn ze geobsedeerd door de jaren tachtig van de 20ste eeuw. Dat komt omdat een geobsedeerde miljardair en bouwer van ‘the Oasis’, beloofd heeft na zijn dood zijn totale vermogen achter te laten aan diegene die zijn spel uitspeelt. Watts is samen met miljoenen anderen binnen ‘the oasis’ op zoek naar een geheim ei. Om hem te vinden moet hij zich verdiepen in de games, boeken, films en het leven in de jaren ’80 van de 20ste eeuw.

‘Ready player one’ heeft een geweldige combo van feitjes en ervaringen uit onze wereld, gecombineerd met een beeld van hoe de wereld er over 50 jaar uit kan zien. Als de virtuele realiteit zo echt is geworden dat hij niet langer verschilt van alles wat we nu als realiteit kennen. Echt een aanrader!

365 dagen bloggen, dag 216: ‘Camping-life’

Ik voldoe terwijl ik op de camping loop aan alle clichés. Dat wil zeggen: slippers aan de voeten, haar ongekamd en het grote genieten kan beginnen. Ik kan mij nog goed herinneren dat de presentatoren van het gelijknamige RTL-programma ‘Camping-life’ een jaar of vier geleden langskwamen op onze camping in de Dordogne. Toen het item uiteindelijk werd uitgezonden, zag ik mijzelf in volle glorie op de Nederlandse televisie in mijn typische camping-pose. Behalve de verwarde haren en de slippers, zat ik uiteraard met mijn neus in de boeken.

Al zolang ik mij kan herinneren staat vakantie voor mij synoniem aan een eindeloze hoeveelheid leesvoer. Als ik als kind de zeven boeken die ik bij de bibliotheek mocht lenen uit had, begon ik aan de boeken van mijn ouders. Het ‘chickflick’ gehalte van mijn moeders boeken waren voor mij niet relevant. Ik moest iets te lezen hebben. Vaak waren aan alleen mijn armen en de bovenkant van mijn lichaam bruin na een de vakantie. Ik had urenlang, een boek lezend, over de rand van het zwembad gehangen.

Deze vakantie begon met een laatste rit van Nancy richting het Rhonédal. De  schoenen gingen ’s ochtends voor de rest van de vakantie de koffer in. Het haar werd niet langer gekamd en het eerste luisterboek werd afgespeeld. Vakantietijd!

365 dagen bloggen, dag 215: ‘We zijn in Frankrijk!’

Om 8.30 uur zette mijn liefde mij af op het werk en om 14.00 uur kwam ze mij weer ophalen. Zoals elke keer als hij in de buurt van de ACP komt, moest zoonlief op mysterieuze wijze plassen. Waarna hij uiteraard eindigde in de buurt van de snoeppot. Nadat we dit ritueel hadden afgehandeld was het tijd om te vertrekken richting het Franse land. Naar camping ‘ Chemin de la comtesse’ om specifiek te zijn. Ergens in het Rhonédal met zowel Annecy als Genève op zo’n 100 kilometer afstand.

Ieder gezin heeft zo zijn favoriete vakantieland. Voor sommigen is dat Duitsland, voor anderen Spanje, maar ik kan mij niet anders herinneren dan dat we als gezin op vakantie gingen naar Frankrijk. Die traditie zet ik samen met mijn vrouw voort. Met twee uitzonderingen, één vakantie in Iseo (Italië) én één aan de Moezel (Duitsland) gaan al onze autovakanties richting Frankrijk.

Ik heb geen moeite met een lange rit én dat is maar goed ook. Mijn vrouw zou in Nederland rijden, maar gaf na een half uur op. Begrijpelijk. We hebben besloten om niet in een keer door te rijden én de nacht door te brengen in Nancy. De avond eindigen we op het terras van een Frans restaurant waar we toasten op de start van de vakantie.

365 dagen bloggen, dag 214: ‘Frankrijk we komen eraan!’

Om 9.05 uur zit er een klein, lief monster in de kappersstoel. Morgen gaan we op vakantie en dus is het tijd om een centimeter of vier haar te verwijderen. Hetzelfde geldt overigens voor zijn vader die daarna aan de beurt is.

In 2017 is mijn goede voornemen om mij de dag voordat we op vakantie gaan niet te verliezen in mijn eigen wereld. Voordat ik het weet heb ik mijn dag gevuld met het uitzoeken van boeken. Ik bedoel je gaat daarbij niet over een dag ijs. Of het updaten van de PC, wanneer vind ik daar anders de tijd voor. Vandaag echter staat in het teken van het bredere plaatje. Dingen doen waar we als gezin wat aan hebben, zoals: boodschappen doen, tassen inpakken en luisterboeken op de verschillende telefoons zetten.

Om 18.00 uur is Joyce klaar met werken. Ze kijkt haar ogen uit. In de avond de laatste punten op de ‘i’. De familie Achterbergh is ‘ready for take off’. Frankrijk we komen eraan.

365 dagen bloggen, dag 213: ‘Over de betekenis van werk’

Gisteren was het twaalf en een half jaar geleden, dat ik als net afgestudeerd broekie mijn eerste contract tekende bij Politievakbond ACP. Ik werkte vlak daarvoor voor Amersfoortse Verzekeringen als uitzendkracht. Ik moest A4-tjes in personeelsdossiers steken en ondanks het feit dat het betekende dat ik 8 uur per dag ongegeneerd radio één mocht luisteren, was ik er wel klaar mee. Na een telefoontje aan mijn oude stagebedrijf kon ik voor 16 uur als redacteur aan de slag bij de ACP. Ik combineerde het met de baan die ik had tijdens mijn studie: werken in de bioscoop.

In de 12,5 jaar die volgde, ontwikkelde ik mijzelf en daarmee kwamen er ook nieuwe functies. Inmiddels ga ik op 1 september van start met mijn vijfde of zesde baan binnen hetzelfde bedrijf. Maar misschien nog wel belangrijker: ik leerde niet alleen wat het betekent om te werken, maar ik werd in die tijd ook man en vader. Het werk was een belangrijke voorwaarde om als mens te groeien. Soms door de kansen die mij werden geboden, soms ook door het geld wat ik ermee verdiende en waarmee ik kon trouwen, mijn gezin kon stichten en onderhouden, reizen en lieve vrienden ontmoeten.

Als ik terugkijk op de afgelopen 12,5 jaar, dan is dat in de kern wat werk (en daarmee de ACP) voor mij betekent en betekent heeft. Het is de plek geweest om mijzelf als mens te ontwikkelen. Te ontdekken wat mijn kwaliteiten zijn én door het werk is het leven dat ik vandaag de dag leidt mogelijk. Dat is nog los van de inspirerende en kundige mensen die ik ben tegengekomen, de verbondenheid die ik langzaam maar zeker ben gaan voelen met politiemensen en hun vak.

Ik wil graag afsluiten met iets wat mijn baas ooit zei en wat ik in de afgelopen 12,5 jaar heb ervaren en waar ik dankbaar voor ben: ‘Bij de ACP ontwikkelen we geen carrières, wij ontwikkelen mensen.’