365 dagen bloggen, dag 351: ‘Derksen vs Klaver’

In Nederland woont in ieder geval één holbewoner en hij heet Johan Derksen. Hij is de sidekick van Wilfred Genee en schuift elke aflevering aan bij het TV-programma Voetbal Inside. Nu is dat programma al zo vrouwonvriendelijk als de pest, maar door Derksen daalt het niveau regelmatig tot ongekende diepte. Ik ben een liefhebber van voetbal, maar ben afgehaakt omdat de teneur te zeikerig werd.

Als je in Google ‘Derksen vs’ intikt dan vind je een lijstje met alle mensen waar hij in de loop van de jaren een aanvaring mee heeft gehad. Aan dat lijstje is een nieuwe persoon toegevoegd, namelijk Jesse Klaver. De politicus van Groen Links heeft een papa- of zo je wilt zorgdag én volgens Derksen is dat niet mogelijk voor iemand in zijn positie. Derksen vertegenwoordigd met deze opvatting een van de (veelal) mannelijke, Nederlandse bevolking. Ik heb ze ook in mijn vriendenkring. Mannen die vinden dat elke vorm van zorgen een inbreuk is op de werkweek en daarmee niet wenselijk en zelfs belemmerend om echt te excelleren.

Een totaal achterhaalde gedachte natuurlijk. Als een loyale werknemer die voltijd werkt, maar ook papa met zorgdag kan ik niet anders dan zeggen dat die ene dag thuis met de kinderen mijn leven verrijkt. Ik heb vanaf het eerste moment dat mijn dochter en zoon werden geboren één dag gehad waarin ik de verantwoordelijkheid voor ze had. En daarmee heb ik ze bewust zien opgroeien. Hoe mooi is dat! Veel plezier met kijken van onderstaande filmpje, waarin Klaver, Derksen aanpakt.

365 dagen bloggen, dag 350: ‘Me, the stormtrooper and I’

Ze zijn duidelijk als gezin op stap. Vader, moeder en twee kinderen. Ze staan net als ik zelf nog wat te drentelen voor de ingang en bewonderen het witte gevaarte van een afstandje. Eerst bedenk ik mij waarom ik het niet moet doen: ‘Ik ben een volwassen vent van 36 én ‘wat moeten al die mensen wel niet denken’.

Uiteindelijk bedenk ik mij dat je maar een keer leeft en dus stap ik op het gezin af. Als ik aan ze vraag of ze een foto willen maken, kijken ze mij wat vreemd aan. Ik druk de vader mijn telefoon in handen en lach charmant. Dat valt achteraf altijd wat tegen maar dat is een ander verhaal. Ik krijg mijn camera terug en bekijk de foto. Daar sta ik dan. Het prototype van een nerd. Verwilderde haren en een prominente bril op. Als nerd op de foto met een levensgrote Stormtrooper die zo uit Starwars lijkt te zijn weggelopen.

Er is toch niets mooiers dan gewoon even fan zijn bedenk ik mij terwijl ik richting mijn zaal loop. Starwars here I come!

365 dagen bloggen, dag 349: ‘Help! Hij verzuipt’

Als ik eerlijk ben dan zie ik als ik naar hem kijk nog steeds datzelfde jongetje van een jaar of drie die mij in alles nodig had om de wereld om zich heen aan te kunnen. Vanaf vandaag kan ik er echter niet meer onderuit: ook mijn zoon wordt met zijn vijf jaar al een grote vent.

Het voelt al best vertrouwd. We staan met opa, oma, papa en mama langs de kant van het zwembad. Het enige dat dat deze keer onderscheid ten opzichte van de andere twee keer, is dat niet mijn dochter maar mijn zoon in het water ligt. Na de zwemdiploma’s van zijn zus is het nu aan mijn zoon om af te zwemmen voor zijn A-diploma.

Al verschillen de beide Achterberghen junior op een aantal belangrijke onderdelen van elkaar, ze hebben een ding met elkaar gemeen. Hun voorliefde voor aandacht én op zo’n moment maakt het echt niet uit of ze bezig zijn met afzwemmen of ergens op een podium staan. Resultaat: zowel mijn zoon als mijn dochter verzuipen zo’n middag meerdere malen bijna. Even zwaaien naar opa, uitgebreid om je heen kijken naar alle ouders in het zwembad. Het is maar goed dat je een diploma niet krijgt op basis van deze middag, maar dat het proefzwemmen het eigenlijke afzwem-moment is.

Papa kon zijn shirt uitwringen vanwege de tsunami aan zweetaanvallen en ook de nodige zenuwtrekken waren weer onder controle. Maar wat zou dat! Mijn zoon is de trotse eigenaar van een A-diploma!

365 dagen bloggen, dag 348: ‘Wij zijn omdat jij was’

Het leven is een cyclus die zichzelf steeds weer herhaald en soms komen de uitersten in een week of dag bij elkaar. Dat zijn de momenten die je bijblijven. Zoals die keer dat de begrafenis van mijn opa op donderdag werd gevolgd door mijn trouwerij op vrijdag. Vandaag was ook zo’n dag.

Ik werk voor een vereniging waar 25.000 mensen lid van zijn. Het komt dan ook regelmatig voor dat er mensen overlijden. Als het leden zijn die meer dan gemiddeld betrokken waren bij onze vereniging, dan hangt er een kaartje op het prikbord. Bij de start van mijn werkdag zag ik een rouwkaart hangen met daarop de tekst van de nabestaanden: ‘Wij zijn omdat jij was’. Wat een mooie gedachte bedenk ik mij terwijl ik het lees.

Inmiddels is het een paar uur later. Ik zit in het ziekenhuis om kennis te maken met een lief, klein mensje. Hij is er omdat er twee mensen zijn die van elkaar houden. Van hen kreeg hij het geschenk dat leven heet. Deze blog schrijf ik met een kop koffie aan de tafel op de afdeling verloskunde, terwijl ik mij besef hoe fenomenaal het leven is.

365 dagen bloggen, dag 347: ‘Het voelt wat naakt’

Het is inmiddels 9 jaar geleden dat we elkaar voor het laatst hebben gesproken en dat ik bij haar aanbelde. Ze is ouder geworden en ik ook. Een bril die ik mijn niet herinner en wat grijzer. Verder is er niet zoveel veranderd. Dezelfde kamer, vast met andere boeken en de laptop is vast ook een andere, maar de omgeving zijzelf zijn nog steeds hetzelfde.

We vertellen haar in vogelvlucht over wat er de afgelopen 9 jaar is gebeurt. Twee kinderen erbij, iets met slaapapneu en ander lichamelijke ongemakken. Maar ook onze eigen zoektocht naar een gezond leven. Dat we het als onze verantwoordelijkheid voelen om onze kinderen gezond te leren leven. Ondertussen typt ze mee en vertelt desgevraagd dat haar vak er minimaal niet makkelijker en misschien ook wel niet leuker op geworden is. Negen jaar en vele emails vol regels verder heeft ze steeds minder tijd voor waar het echt om draait: haar patiënten.

Dan komt de vraag waar ik vannacht slecht van heb geslapen: ‘zullen we dan nu maar die weegschaal op?’ vraagt ze. Ik bedank vriendelijk, deze keer. We staan stil bij een aantal handige tips. Terwijl ik de deur uit storm, gevalletje slecht timemanagement, bedenk ik mij dat het toch wat naakt voelt zo’n eerste keer weer bij de diëtiste.

365 dagen bloggen, dag 346: ‘Zomaar van Toon Hermans’

Dat een woordkunstenaar niet persé allerlei dure woorden of moeilijke zinsconstructies hoeft te gebruiken bewijst Toon Hermans. In 2000 overleed deze cabaretier en dichter. Hij schreef mooie en oprechte teksten. Vandaag hoorde ik het gedicht ’Zomaar’. Het raakte mij (het doet mij onder andere verlangen naar de zomer) en daarom wil ik het met jullie delen.

Zomaar

Ik kan me dagenlang verstrooien
met ’n blocnote en een pen,
met gemijmer over leven,
over wie en wat ik ben,
maar mijn povere gedachten,
stijgen op als een ballon,
als ik zomaar zit te zitten
in het gras en in de zon.

Ik kan dagen, soms zelfs nachten
denken over ’s levens lot,
over hopen en vertrouwen,
over liefde, over God,
maar het gekke is, ik voel me
altijd dichter bij de bron,
als ik zomaar zit te zitten
in het gras en in de zon.

365 dagen bloggen, dag 345: ‘de sociale staat van Nederland’

Het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) kwam deze week met een rapport over de sociale situatie in Nederland. Zo’n rapport is natuurlijk hartstikke interessant voor mij, jou én journalisten. Het zorgt voor een aantal mooie krantenkoppen. Ik ben geen specialist, maar ik ga ervan uit deze mensen weten wat ze doen. Toch heeft het vangen van de sociale situatie in een rapport iets vreemds. 17 miljoen mensen, evenveel meningen en ervaringen: hoe vang je dat in een rapport?

Zoals altijd in onderzoek spreek je dus over algemeenheden en algemene ervaringen. Een onderzoek vertelt vrijwel nooit het verhaal van een individu. Tegelijkertijd was de uitkomst fijn om te lezen. Je zou door al dat geschreeuw van een kleine groep bijna vergeten dat er ook een stille meerderheid is die over het algemeen best genuanceerde standpunten en beelden heeft. Het bewijs daarvoor vind je in een aantal, zoals de onderzoekers ze beschrijven, belangrijkste conclusies uit het rapport:

  • De kwaliteit van leven van Nederlanders is de afgelopen 25 jaar beter geworden. Sinds 1990 is de levensverwachting sterk toegenomen, evenals het opleidingsniveau, de arbeidsparticipatie en het besteedbaar inkomen. De criminaliteit is afgenomen, de woningen zijn van een betere kwaliteit, meer Nederlanders sporten en we gaan vaker op vakantie.
  • Toch zijn er ook een aantal hardnekkige problemen en ongelijkheden. De combinatie van een minder goede leefsituatie en niet-gelukkig zijn komt samen bij een groep mensen die weinig eigen mogelijkheden voor verbetering (ongeveer 5% van de volwassen bevolking, zowel in 1990 als in 2017). Ook is er – ondanks de toegenomen welvaart – armoede in Nederland: in 2017 6,6%.
    Hoewel de verschillen tussen groepen in het algemeen kleiner werden, werden ze groter tussen laag- en hoogopgeleiden en tussen gezonde en ongezonde mensen. In de afgelopen twee jaar werden ook de verschillen in leefsituatie tussen werkenden en niet werkenden en tussen hoge en lage inkomens groter.
  • De stemming in het land is in grote lijnen stabiel gebleven in de afgelopen 25 jaar, al fluctueren de opinies in de tijd. Nog steeds vindt rond de 85% dat het eigen gezin in welvaart leeft en vindt bijna de helft van de Nederlanders dat anderen in het algemeen wel te vertrouwen zijn. Rond de 85% zegt gelukkig te zijn.
  • Nederlanders zijn nu niet cynischer over de politiek dan begin jaren negentig (wel zijn er fluctuaties). De tevredenheid met de democratie, ligt in 2017 hoger dan in 1990. De zorgen over normen en waarden en hoe we met elkaar omgaan waren in 1993 zelfs groter dan nu.
  • Over immigranten is men nu iets positiever dan aan het begin van de jaren negentig. Vond in 1994 nog 49% van de Nederlanders dat er te veel mensen ‘van een andere nationaliteit’ in Nederland wonen, in 2017 is dat 31%.
  • De steun voor de vrijheid van meningsuiting daalde: 25 jaar geleden vond nog 81% van de mensen dat iedereen vrij moet zijn om in het openbaar te zeggen wat hij of zij wil, nu is dat 66%.
  • De steun voor het EU-lidmaatschap is in 2017 lager dan in 1996 (58% resp. 75%).
  • Er zijn weinig aanwijzingen dat de maatschappelijke inzet en betrokkenheid van Nederlanders de afgelopen 25 jaar is veranderd. Het percentage Nederlanders dat vrijwilligerswerk doet is sinds 1990 redelijk constant gebleven (tussen de 25% en 30%)

365 dagen bloggen, dag 344: ‘Een tweede auto’

Mijn vrouw heeft vandaag weer een medaille in de wacht gesleept voor de categorie beste mama ooit. Met de kids en een vriendinnetje op de slee is ze van het dorp waar de kinderen op school zitten naar ons huis gewandeld.

Maandag is haar vrije dag en dus was er wat speelruimte in de dag voor deze wandeling. Voor mijn werk rijd ik steeds meer door Nederland en dus is er minder ruimte voor mijn vrouw om de auto mee te nemen. Ik begrijp steeds beter waarom een aantal van mijn vrienden een tweede auto hebben. Kinderen die naar de sport moeten, van school moeten worden opgehaald, boodschappen die gedaan moeten worden. Het leven is makkelijker met zo’n tweede auto voor de deur. Soms zelfs noodzakelijk als je allebei in een andere stad werkt.

Tot nu toe hebben we het altijd gered zonder, maar, en dan ben ik echt eerlijk. Is het vooral mijn vrouw die het mogelijk heeft gemaakt. Geen tweede auto betekende fietsen, wandelen én andere vormen van vervoer, zoals skeelers. Bij deze dus een shoutout aan mijn liefde! Die alleen al vanwege dit soort acties in de categorie beste mama en vrouw valt.

365 dagen bloggen, dag 343: ‘Veel gelijk, maar zo anders’

Hoe twee kinderen die uit dezelfde ouders voortkomen zo anders kunnen zijn. Op een dag als vandaag verbaas ik mij er weer over.

Nederland is overvallen door sneeuw. We worden doodgegooid met termen als code rood en sneeuwalarm. De ene helft van de nieuwe generatie Achterbergh-junior is niet uit de sneeuw te slaan, terwijl de andere helft na 10 minuten bibberend bij de kachel zit. Allebei opgebouwd uit hetzelfde genetische materiaal, maar zo anders.

Mijn dochter was boos op mama want ze moest naar binnen. Met rode konen op haar wangen vertelde zij over alle avonturen die ze vandaag had meegemaakt. Van sneeuwballen gevechten tot het maken van sneeuwpoppen en sleetje rijden. De dag had nog veel langer mogen duren als het aan mijn dochter lag. Mijn zoon was er, na tien minuten al wel weer klaar mee. Sneeuw smelt en bij voorkeur in je schoen. Zo zijn vader en zoon het eens. Als dan ook je handen nog eens half bevriezen, dan is de open haard een beter alternatief. Met de warmte in je rug en je gezicht richting het raam is het ook genieten van de sneeuw, vinden wij.

Mama en dochter denken daar iets anders over.

365 dagen bloggen, dag 342: ‘Iets met de kat die van huis is’

Elke ouder heeft zo zijn of haar eigen opvoedingsstijl, tenminste de meeste mensen die ik ken wel. Tuurlijk zijn er algemene regels en waarden die je probeert mee te geven aan je kinderen, maar er zijn ook onderdelen waarin je als ouders eigen regelruimte hebt.

Bij ons thuis zijn de algemene regels: lief doen tegen elkaar, respect tonen en niet liegen. Dit is de basis van de opvoeding (vinden wij), daarbuiten is een boel mogelijk. Hoe die regels geïnterpreteerd worden is niet aan de kinderen, maar aan papa en mama. Respect is een breed begrip. Zo valt daaronder de manier waarop je opa en oma aanspreekt, maar ook de manier waarop je (soms) kijkt. Denken we anders over wat dat inhoud, dan hebben we het daar met elkaar over.

Vandaag is mama weg en dat betekent ineens dat er andere regels gelden. Zoiets als: de kat is van huis en de muizen dansen op de tafel. Papa is minder uitgesproken over wat er gegeten en bewogen moet worden en ook houdt hij niet precies bij hoeveel TV er al gekeken. Vroeger viel dat de kinderen niet zo op, maar nu ze 5 en 8 zijn, weten ze dondersgoed hoe het zit. Bij wie je moet vragen om dat extra snoepje, maar ook wat het betekent als mama een weekendje weg is. Een en al gezelligheid!

De katten dansen kwistig op de tafel!