365 dagen bloggen, dag 81: ‘Hou vol’

Ik had vandaag iemand aan de lijn met kleine kinderen. Het verhaal van korte nachten, weinig slaap en heel veel liefde voor zo’n klein hummeltje. Terwijl ik in een stoel deze blog zit te schrijven, ligt mijn dochter op de bank te lezen. Hiervoor heeft ze geoefend met de tafel van 4 en 5. Ze gaat onder de douche, kleedt zichzelf aan en poetst haar tanden.

Soms vraagt ze er nog wel eens naar. ‘Pap hoe groot was ik toen ik geboren werd?’ Ik Leg een vinger tegen mijn onderarm en zij zegt: ‘Wat klein!’. Het is soms een bijzonder gevoel om zo van een afstandje naar haar te kijken. Om zoveel liefde te voelen voor dit kleine, lieve meisje waarvan ik de papa ben. Gek ook om mij te beseffen dat ze vanaf nu alleen maar zelfstandiger wordt. In alles steeds minder van mij afhankelijk. Dat er misschien wel momenten komen dat ik niets kan doen als ze pijn heeft, dat ze nog een rijk en vol leven voor zich heeft waar ik soms van dichterbij en soms van een afstand van mag genieten.

 

Af en toe is het net alsof ik, nadat ik even met mijn ogen heb geknipperd, acht jaar verder ben. Acht jaar waarin ik ben gegroeid in mijn vaderrol. Vaak met dank aan mijn kinderen en mijn vrouw. Waarin ik mijzelf aan het begin vaak toesprak dat ik vol moest houden, maar waarin het leven inmiddels geweldig is. Niet omdat het altijd spectaculair is, maar omdat ik, meer dan ooit, kan genieten van de ‘kleine’ dingen. Dat is ook wat ik degene aan de telefoon heb gezegd: hou vol! Het hoort erbij en er liggen je mooie dingen in het verschiet.

365 dagen bloggen, dag 80: ‘Grote en lieve kussen’

We spraken het ooit af toen ik lippen op mij af zag komen met daarop de resten van een bord yoghurt met als toetje een snotneus. Het enige wat ik op dat moment nog kon doen was mijn ogen sluiten en hopen op een goede afloop. Het resultaat was zo smerig als verwacht. Daarna werd de afspraak dat we grote zoenen geven op de wang en lieve zoenen op de mond.

Vandaag was een typische dinsdag. Kinderen ophalen van BSO, eten opwarmen dat al klaar stond en samen eten. Daarna de kinderen laten douchen, tandenpoetsen en de boodschappen in ontvangst nemen van Rick van de Jumbo. Nadat ik mijn zoon heb voorgelezen over Beer en Muis loop ik snel nog even bij zijn zus langs. Daarna weer zijn kamer in en ik druk een dikke zoen op zijn mond. ‘Papa zo doen we dat niet hè, zegt mijn kleine, grote man. Grote kussen op de wang en kleine op de mond.’

‘Je hebt helemaal gelijk lieverd’ zeg ik terwijl ik mij omdraai en het licht uitdoe. Papa is een beetje druk.

365 dagen bloggen, dag 79: ‘over de lente’

Vandaag begon om 11: 28 uur de meteorologische lente. Nu had ik werkelijk geen idee wat het verschil is tussen de lente en de meteorologische versie ervan. Lente wordt zo blijkt, bepaalt door een afspraak. De lente start namelijk op het moment dat de nacht en de dag even lang duren. Dat is een kwestie van astronomie. Om het echter een beetje overzichtelijk te houden wordt een datum aangewezen. Lente is overigens een afleiding van het woord lang, wat weer verwijst naar het lengen van de dagen.

De lente betekent in mijn geval vooral dat tintelende geluksgevoel dat mij overvalt op het moment dat zij wordt aangekondigd op radio of televisie. Lente! Nog maar een seizoen voor mijn persoonlijke favoriet de zomer.

Iedereen heeft zo zijn voorkeur. Als mijn vrouw in maar één jaargetijde zou kunnen leven dan werd dat vast de herfst. Als ik diezelfde vraag kreeg voorgelegd dan werd het de lente. Ik ben erin getrouwd en schreef er vroeger gedichten over. Met de eerste regels van zo’n gedicht sluit ik deze blog af.

Als ik de eerste vogels weer hoor fluiten
En alle bloemen weer komen kijken
De gewone niet die op de ruiten
En als alle dingen beter lijken

365 dagen bloggen, dag 78: ‘Geen paradijs, wel een gelukkig land’

In het Algemeen Dagblad stond een interview met de Engelse Financial Times journalist Simon Kuper. Boven het artikel stond de kop, een quote van de journalist, ‘Geen paradijs wel een gelukkig land’. Volgens Kuper is de meerderheid van Nederland best tevreden met hoe het gaat en blijkt dat ook uit de uitslag van de verkiezingen. Kuper publiceerde tijdens de verkiezingen een verslag van zijn bezoek van 4 dagen aan Oude Pakela in Groningen. Hét armste dorp van Nederland waarin Kuper vooral veel tevreden mensen sprak.

Ergens in het artikel stond de volgende quote:

‘Op woensdagavond, nadat de exitpolls verschenen, mailde een Nederlandse vriend mij: ‘Nederland een normaal, redelijk gelukkig land.’ Ik mailde terug: ‘Nee! Een buitengewoon gelukkig, geslaagd land.’

Een half uur laten las ik een gedicht van dichter Rene Oskam.

‘Kikkerland’

Er is een plek op deze aardbol
Het is hier niet heel ver vandaan
Je koopt er voedsel in de supermarkt
Je drinkt er water uit de kraan.

Voor de zieken wordt gezorgd
Elk kind gaat er naar school
De mensen zijn reusachtig
Want ze eten boerenkool

Er rijden peperdure auto’s
Over gladgestreken wegen
En als er iets veranderd wordt
Is bijna iedereen ertegen.

Het is een hemeltje op aarde
Een paradijs achter de dijken
Toch heeft men in ons kikkerland
Bijna altijd wat te zeiken

#watzijzeggen

365 dagen bloggen, dag 77: ‘Over dood, seks en geld’

Ik ben al sinds de aanschaf van mijn eerste Iphone (2007) een grootgebruiker van Podcasts. Ik groeide op met het luisteren van veel radio dus de overstap naar deze audiobestanden die je via een programma op je telefoon af kan luisteren was voor mij een logische stap.

Iedere vorm van media kent zijn eigen helden. Ik zelf heb al vanaf het begin met veel plezier geluisterd naar Father Roderick (Vönhögen), een Amersfoortse priester, maar ook luister ik graag naar het programma: ‘Death, sex and Money’ van de Amerikaanse publieke omroep. Een programma met als ondertitel: ‘de dingen waar we veel over nadenken, maar meer over zouden moeten praten.’ Een podcast waarin verhalen centraal staan van echte mensen.

Vanochtend liep ik hard en vaak doe ik dat onder het genot van een boek of een Podcast. Ik luisterde naar ‘Death, sex and money’. Aan het eind van het programma volgde een oproep: ‘wijs mensen in je omgeving op het plezier dat jij beleeft aan het luisteren van Podcasts. Bij deze dus. Het leuke aan podcasts is dat ze variëren in professionaliteit. Helemaal toen het genre nog niet zo ontdekt was, waren het vooral de mensen die helemaal gek waren van een bepaalt onderwerp die radio-uitzendingen begonnen te maken. Zo heb ik meer dan 100 uur geluisterd naar de geschiedenis van het Romeinse rijk. Ook is er een historicus uit Amerika die je in zijn podcasts meeneemt in de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog.

Als je nog nooit een podcast hebt geluisterd hieronder een lijstje met mijn favoriete podcasts (in willekeurige volgorde). Alvast veel luisterplezier!

The Robcast – podcast van Amerikaanse predikant en schrijver Rob Bell

Your Move – Podcast van Amerikaanse predikant Andy Stanley

The Break – Podcast van Father Roderick (van alles een beetje)

De Correspondent – Podcast van Nederlandse nieuwsplatform

De week van NUtech – Podcast met Tech-nieuws

OVT – Podcast van hét geschiedenisprogramma op de radio

Double Dutch – Podcast van twee Nederlandse Amerika-correspondenten

Death, Sex and Money – zie hierboven

Andy Stanley leadership podcast – leiderschapsontwikkeling podcast

This your live – Michael Hyatt over persoonlijke ontwikkeling en leiderschap

365 dagen bloggen, dag 76: ‘Geraakt’

Ik zit in de auto van kantoor naar huis, zoals altijd staat Radio1 op. Bram Vermeulen Afrika-Correspondent van de NOS is in Somaliland. Eerst ging het gras dood, daarna de dieren en nu zijn de kinderen aan de beurt. Hij vertelt over een kind met armpje niet veel dikker dan zijn vingers. Inmiddels staan de levens van miljoenen kinderen op het spel, aldus Bram Vermeulen.

Ik huil achter het stuur. Meteen daarna schaam ik mij. Niet zozeer vanwege mijn tranen. Van mijn vader leerde ik dat echte mannen mogen huilen. Het is meer een gevoel van diepe schaamte voor mijn eigen rijkdom, het gemak waarmee het leven zo vaak om niets anders dan mijzelf draait. Het idee dat ik zo vaak heb dat ik recht heb op eten, geluk, welvaart. Zoals dat vaker gaat, zijn de tranen een mengeling van medeleven en iets dat voor een deel niets met de ander te maken heeft.

Ik ben thuis en stap de auto uit. De kinderen komen naar mij toe terwijl ik de deur binnen stap. Ik neem de knuffels dankbaar in ontvangst. Ik pak de post uit de brievenbus en er zit een brief bij van Oxfam voorop staat: ‘Help de hongersnood in Afrika tegen te gaan.’ En ik bedenk mij: geen woorden, maar daden. Ter inspiratie onderstaande filmpje.

365 dagen bloggen, dag 75: ‘De dag erna’

Hij heeft zijn moeder ervan overtuigd dat hij ziek is en daarom hoeft hij niet naar school. Het is te mooi weer om de hele dag binnen te zitten, dus gaan we op bezoek bij zijn grote vriend opa.

Voor jongetjes van 4 is politiek totaal oninteressant, voor deze mannen van 35 en 63 is er niets leukers dan op dag erna te bespreken wat er is gebeurd en wat ons nog te wachten staat. We zijn het er over eens dat het goed is dat de PVV niet de grootste partij is geworden. Hij vindt dat een tweede paspoort verboden zou moeten zijn. Ik baal van de verrechtsing van Nederland. De discussies worden steeds vuriger totdat we blijkbaar zoveel lawaai maken, dat mijn bink zijn wijsvingers demonstratief in zijn oortjes steekt. Hij kijkt ons geërgerd aan en zegt dat we geen ruzie moeten maken.

Politiek maakt iets in mensen los wat soms  inderdaad veel weg heeft van ruzie. Partijen en mensen komen tegenover elkaar te staan. Het is daarom ook niet zo erg dat er maar een keer in de vier jaar verkiezingen zijn. Het is heel goed dat we de komende periode niet over alles meer een mening hoeven te hebben. Begrijp mij goed ik zeg niet dat we na gisteren gestemd te hebben, weer vier jaar achterover kunnen leunen. Een land leiden met 17 miljoen mensen en dito meningen is echter onmogelijk. En na maanden van profileren en vliegen vangen is het goed dat het (saaiere) politiek handwerk weer begint. Besturen, richting geven, wetten maken en vooral ook minder lullen (ruzie maken) en meer doen.

365 dagen bloggen, dag 74: ‘Mijn stem op Cathelijne Bouwkamp’

Het is 7.20 uur en ik zit in de auto tegenover een kerk in mijn woonwijk. Voor een dag is dit ‘huis van God’ het ‘huis van de democratie’, een stembureau. Ik zie een mevrouw naar binnen gaan, een startsein. Snel de auto uit en richting de mannen en vrouwen die een dag opofferen om paspoorten en rijbewijzen te controleren, stembiljetten uit te delen en  mij te vertellen hoe ik mijn burgerplicht uit moet voeren.

Binnen hangt een lijst met alle kandidaten van alle partijen, ineens schiet mij de actie van stemopeenvrouw.com te binnen. Het schijnt zo te zijn dat als je het vakje rood kleurt van iemand lager op de lijst de kans groter wordt dat er daadwerkelijk een vrouw extra in de Tweede Kamer terechtkomt. Ik zoek mijn partij, schat in hoeveel zetels ik verwacht dat ze deze verkiezingen binnen gaan halen en besluit op ‘Cathelijne Bouwkamp’ te stemmen. Eerdere vrouwen konden ook, maar Cathelijne komt uit Arnhem. Daar kwam het meisje vandaan dat nu mijn vrouw is. Ik ben volgens mij nog nooit zo rationeel tot een keuze voor een partij gekomen, dus iets irrationeel als het gaat om de kandidaat brengt het een en ander weer mooi in evenwicht.

Na een drukke kantoordag kom ik thuis en vertel ik mijn vrouw over de keuze voor Cathelijne. Ik besluit haar toch eens te googlen. Mocht ze het redden dan voel ik mij toch gedeeltelijk verantwoordelijk. Ondertussen houd ik mijn vingers gekruist en hoop ik dat het partijbestuur zijn werk goed heeft gedaan. Ik lees:

Ik kies voor een land waar we solidair zijn met elkaar en samen werken aan verandering

Go Cathelijne Go!

365 dagen bloggen, dag 73: ‘Rick van de Jumbo’

Mijn kinderen zijn fan van Rick. Rick is van de Jumbo en komt ons nu al meer dan een jaar regelmatig onze boodschappen bezorgen. Soms heb ik het idee dat ik in een reclamespot ben beland zo rond de tijd dat Rick voor de deur staat.

De kinderen die juichend voor de deur staan omdat Rick er is. De deur die opengaat en een lachende jongeman die mijn huiskamer binnenwandelt met in zijn armen twee kratten met levensmiddelen terwijl mijn kinderen in koor zeggen: ‘Hoi Rick van de Jumbo!’ Mijn dochter die hem naroept: ‘Doei Rick tot de volgende keer!’ Die vandaag vroeg: ‘Mag Rick niet gewoon het geld van het statiegeld zelf houden, dan heeft hij ook wat?’

De belangrijkste reden om mijn eten te bestellen is dat het erg handig is. Als werkende ouders hebben we besloten dat wij de momenten die we vrij zijn niet willen besteden aan het door de supermarkt lopen en met levensmiddelen slepen. Toch is Rick een gezellige bonus. We zijn wat dat betreft weer terug in een tijd waarin je weer een direct linkje hebt met de mensen die jou de boodschappen verkopen. Ik stel mij zo voor dat het in de tijd van de melkboer niet heel anders was.

Ik heb nog een tip voor de Jumbo: wie heeft Max Verstappen nodig als je mijn dochter en zoon (en vast tientallen andere kinderen verspreid over Nederland) tot je beschikking hebt om te vertellen dat je een mooi bedrijf hebt.

365 dagen bloggen, dag 72: ‘stemadvies’

Als je een beetje oplet, dan krijg je aan de lopende band stemadvies. Twee dagen voor de Tweede Kamerverkiezingen heeft iedereen een mening en wordt die mening aan de lopende band gedeeld. Of het nu je vrienden zijn op sociale media als Facebook (en in mindere mate Twitter), bekende Nederlanders (zoals Veldhuis en Kemper) die zich uitspreken of journalisten met stemadvies (vandaag was het Rob Wijnberg van de correspondent).

Zoals gezegd heb ik mij de afgelopen weken meer dan de afgelopen verkiezingen verdiept in de verschillende partijen waar ik op zou willen stemmen en ben ik er wel uit. Ik heb geen stemadvies voor de wereld, maar wel een advies. Ik heb er de laatste weken eens op gelet en ik bevind mij in een bubbel. Welgeteld één of twee van mijn Facebook-vrienden verdenk ik er op basis van hun posts van dat ze op Wilders zullen stemmen. Het overgrote deel is links georiënteerd en hoger opgeleid. Dat geldt eigenlijk voor de meeste mensen waarmee ik mij omring.

Volgens mij ben ik daarin niet de enige. Ik denk dat veel mensen zich omringen met gelijkgestemden. Ik heb het idee dat dit aan de basis staat van veel van de problemen. Het lijkt alsof we allemaal radicaler zijn geworden in onze opvattingen en we hebben er ook een stuk meer. Mijn advies richt zich dan ook niet zozeer op het stemmen als wel op wat daarna komt. Ik denk dat we er allemaal bij gebaat zijn om zo snel mogelijk minder meningen te hebben en ons best te doen om elkaar te begrijpen en weer echt het gesprek aan te gaan.