365 dagen bloggen, dag 19: ‘over comfortabel vs mogelijk’

In een huwelijk ben je in veel opzichten een twee-eenheid. En dan bedoel ik niet in de zin van elkaar als puppies volgen, maar het heeft eerder iets te maken met geestelijke verbondenheid. Je bent niet zozeer verantwoordelijk voor elkaars geluk, maar er wel in hoge mate mee verbonden. Toen mijn vrouw de afgelopen periode zoekende was, werd ook ik meegetrokken in haar zoektocht. Vandaag wil ik met jullie een belangrijke les delen die ik heb geleerd.

De opdracht was om te waarschuwen als de haptonoom moest stoppen met het stapelen van boeken. Mijn vrouw stond (zo stel ik mij voor) midden de kamer, haar handen voor haar buik gevouwen zodat de haptonoom de boeken op haar handen kon stapelen. Toen de stapel bijna tot aan haar kin was, zij mijn vrouw dat het nu wel genoeg was. De volgende opdracht was om stop te zeggen, maar nu als het niet langer comfortabel was. De stapel was uiteindelijk de helft van wat hij was na de eerste oefening.

Soms vertelt iemand je een verhaal en is het alsof de puzzelstukjes op hun plaats vallen. Bij mij gebeurde dit toen ik diezelfde avond van mijn vrouw hoorde hoe de oefening was gegaan. We noemden het zelf grenzeloos, maar op het moment dat ik hoorde over het verschil tussen aankunnen en dat wat comfortabel kon ik woorden geven aan mijn eigen worsteling van de afgelopen jaren.

Wij hebben ons leven in een aantal aspecten ingericht op wat wij aankunnen, niet op wat comfortabel is. Daarbij was op het dieptepunt de verwachting van onszelf en van de ander in combinatie met wat wij aankonden de leidraad geworden. Het proces van beter in balans komen, grenzen stellen was al een paar jaar geleden ingezet, maar blijft een worsteling. Het betekent nee zeggen als je weet dat je het kunt, terwijl je het leuk vindt, maar als het er wel voor zorgt dat het oncomfortabel wordt voor onszelf óf voor de kinderen.

 

 

365 dagen bloggen, dag 18: ‘Over domme Kees’

Elk kind wordt voor een groot deel aangestoken door de muzieksmaak van zijn of haar ouders. Betekende het in mijn geval een kennismaking met Boudewijn de Groot én Herman van Veen, mijn kinderen groeien op met Acda en de Munnik. Al vanaf dat mijn dochter 3 was en zo snel als haar broertje kon praten is één nummer favoriet: Kees.

Het nummer begint niet helemaal pedagogisch verantwoord. De eerste zin is in ons huishouden daarom verbasterd tot ‘domme Kees’. En Acda en de Munnik heten ook ‘Kees’. Op een gegeven moment kregen de kinderen door dat de hoofdpersoon uit het liedje (Kees) dood is én elke keer als ze het nummer horen, staan ze daar nog even bij stil. Je krijgt dan gesprekken op de achterbank in de trant van: Hij: ‘Kees is dood, net als superoma’. Zij: ‘Dat moet je niet zeggen daar word ik verdrietig van.’

Aan tafel hadden we een gesprek over de favoriete muziek én mijn zoontje wilde graag luisteren naar Kees. Het gesprek wat daarna volgde wil ik graag met jullie delen:

Mijn zoontje:

‘Kees is dood hè mam! Dan is hij in de hemel bij God. Ik wil ook naar de hemel, dat lijkt mij cool’

Mijn vrouw:

‘Doe dat maar niet, want dan ben je niet bij me.’

Mijn zoontje:

‘Maar mam, dan woon ik toch in je hart (terwijl hij over zijn buik wrijft). Net als God.

Mijn vrouw:

‘Maar dan kunnen we geen leuke dingen meer doen, zoals zwemmen!’

Mijn zoontje:

‘Dan neem jij een slok water, dan kunnen God en ik in je hart zwemmen (terwijl hij over zijn buik wrijft).’

365 dagen bloggen, dag 17: ‘over cadeautjes’

Opvoeden is vaak een kwestie van maar een beetje pielen in de hoop dat je niet teveel permanente schade aanricht, denk ik wel eens. Daarom is het fijn om te merken dat ik een vrouw heb die er zich meer dan gemiddeld in verdiept. Niet alleen door erover te lezen, maar ook door in alles wat ze doet de vraag te stellen: wat is nu in het belang van de kinderen?

Behalve dat ik daar ontzettend dankbaar voor ben, leer ik er ook van. Nu wilde ik deze blog: ‘lessen van mijn vrouw’ noemen, maar dat was volgens mijn vrouw de slechtste titel ooit. Daarom heet deze blog nu ‘over cadeautjes’. Wat echter als een paal boven water blijft staan, is dat ze mij een wijze les geleerd heeft.

Het begon met mijn dochter die vertelde dat ze al even gepest werd door een jongetje uit haar klas. Kinderen zijn onderling knetterhard tegen elkaar en mijn brein weet dat al sinds ik zelf kind was. Mijn gevoel echter gaat nu het mijn eigen dochter betreft in een soort van kill modus. Ik voel de behoefte het schoolplein op te rennen om het jongetje dat mijn dochter plaagt eens even ernstig de waarheid te vertellen. Maar gelukkig was daar toen mijn vrouw. Ze legde aan mijn dochter uit dat je soms van mensen cadeautjes krijgt, maar dat het aan jou is om ze aan te nemen. Noemt iemand je lelijk of niet slim, dan mag je zeggen: ‘dank je wel, maar ik neem het niet aan.’ Wat papa en mama en de mensen om je heen zeggen is op zo’n moment veel belangrijker als wat één jongetje uit je klas zegt.

Toen ze mij ’s avonds vertelde over het gesprek wat zij met mijn dochter had gevoerd, vond ik het een geweldige vondst. Ik bedacht mij niet alleen hoe waar het is, maar ook hoe fijn het was geweest als ik hetzelfde had gehoord toen ik kind was. Niet alle cadeautjes hoef je aan te nemen!

365 dagen bloggen, dag 16: ‘Rot op stemmetje ik ben op sabatical’

We zitten dit weekend met z’n vieren aan tafel. Niets beters dan een goed gesprek, bier, wijn en eten. Hij en ik zitten schuin tegenover elkaar. We kennen elkaar inmiddels al een jaar of tien. Aan het begin was onze vriendschap vooral gebaseerd op gedeelde verlangens. In ons werk de beste willen zijn, bijdragen aan de maatschappij, reizen en de wereld zien. Gesprekken tussen hyper ambitieuze mannen dus. Mannen met grote dromen en verlangens.

Inmiddels zijn we tien jaar verder. We hebben het over mijn doel om één jaar de focus te leggen op werk én gezin. Hij spiegelt mij. Zijn vraag is: ‘waar komt deze rust vandaan?’ Tegelijkertijd geeft hij antwoord, namelijk: ‘het lijkt alsof je beter weet wie je zelf bent en wat je uit het leven halen wilt’.

Hij heeft denk ik gelijk. De afgelopen tien jaar stonden in het teken van mijzelf beter leren kennen. Op je twintigste heb je nog de naïviteit om te denken dat het leven eindeloos is. Nou ja, je bent je er op zijn minst op geen enkele manier bewust van dat het ooit stopt. De afgelopen tien jaar stonden in het teken van ontdekken wat er echt toe doet en manieren vinden om hier vorm aan te geven in mijn leven. Dit jaar is net als onze jaarlijkse doelen een poging.

Om 1.00 uur trekken we deur achter ons dicht. Gezelligheid, goede gesprekken en filosoferen over het leven. En terwijl ik op de avond terugkijk een diepe overtuiging dat het goed is, dit jaar. Dat ik moet leren leven met dat knagende stemmetje in mijn hoofd dat zegt: ‘weet je wel wat je allemaal mist?’ Het gaat er volgens mij niet om dat het stemmetje er is, maar om wat ik ermee doe. Dus bij deze: ‘Rot op stemmetje ik ben op sabatical!’

 

365 dagen bloggen, blog 15: ‘beste wat mensheid te bieden heeft’

De afgelopen dagen viel mij het verschil op tussen de manier van presenteren van ‘president elect’ Trump en de huidige Amerikaanse president Hossein Barrack Obama. Trump die als toekomstige president van het machtigste land ter wereld zijn eerste officiële persconferentie gaf en Obama die in Chicago in een speech afscheid nam van 8 jaar presidentschap van Amerika.

Trump die zijn toekomstige collega’s van de Amerikaanse inlichtingendienst uitmaakt voor incompetent. Obama die zijn vice-president na 50 jaar trouwe dienst aan het land (waarvan 8 samen met hem) de hoogste onderscheiding opspeld. Trump die een journalist de pan uitveegt met de woorden die club van jou vertrouw ik niet en dus beantwoord ik je vragen niet. Obama die in een speech geëmotioneerd zijn kinderen en vrouw bedankt voor hun steun in de afgelopen 8 jaar.

Ik zag op Twitter vandaag een cartoon verschijnen. Zowel Obama als Trump had de wereld in zijn handen. Obama had hem net uit een doos gehaald waarop stond ‘breekbaar’ en Trump gebruikte de aardbol als stuiterbal. Ik hoorde gisteren een vriend beweren dat hij zich niet zo druk maakte over president Trump. Om de president heen zit een machtsblok die de macht in balans houdt. Ik zelf ben minder positief, maar dat gaat meer over de ethiek van deze president. Welk voorbeeld is hij voor jonge mensen over wat normaal is. 8 jaar Obama was 8 jaar zonder controverse en met een president aan het roer die samen met zijn vrouw een voorbeeld was van het goede dat de verlichting de mensheid heeft gebracht. Een intellectueel aan de macht.

Tot nu toe krijg ik bij Trump niet het gevoel dat hij het beste is wat Amerika, wat de mensheid te bieden heeft. Wat je van iemand mag verwachten met zoveel macht is dat hij een lichtend voorbeeld is. Voor de komende jaren zijn persoonlijkheid en functie niet meer van elkaar te scheiden. Ik ben benieuwd of Trump dat op kan brengen.

365 dagen bloggen, blog 14: ‘man van de wereld’

Het is een filmpje dat regelmatig voorbijkomt op Facebook. Ik kan er niet naar kijken zonder dat het mij tot tranen toe raakt. Het filmpje begint met de vraag: durf jij erachter te komen wie jij echt bent?

Ik ben ervan overtuigd dat veel van wat mensen van elkaar onderscheid niets meer is dan verhalen en beelden die wij als onderdeel van onze culturen zelf hebben geschapen. Aan de ene kant zijn het die verhalen die ons als (kleiner) clubje mensen met elkaar verbinden, die ervoor zorgen dat wij met elkaar meeleven en iets voor elkaar over hebben. Tegelijkertijd is het een splijtzwam die zorgt voor oorlog en onderdrukking. Die ervoor zorgt dat mensen zich boven andere mensen verheven voelen, dat we vooroordelen hebben ten opzichte van andere groepen die we anders of raar vinden.

Ik zelf moet als het gaat over wat mensen met elkaar gemeen hebben altijd denken aan die John F. Kennedy quote uit 1960, die ik in de jaren ’90 voor het eerst hoorde als onderdeel van een reclamecampagne:

“For, in the final analysis, our most basic common link is that we all inhabit this small planet. We all breathe the same air. We all cherish our children’s future. And we are all mortal.”

In een tijd waarin er krachten spelen die mensen tegenover elkaar zetten, denk ik dat het belangrijk is dat we deze boodschap blijven herhalen. Veel kijkplezier!

365 dagen bloggen, blog 13: ‘dankbaar’

Ik had altijd de grootste dromen voor mijzelf en het leven dat ik zou moeten leiden. Een combinatie tussen een extreem verantwoordelijkheidsgevoel én het idee hebben dat je bijzonder bent.

Voor wat betreft het bijzonder zijn. Er bestaat een oneindige kosmos (ruimte) en de geschiedenis (tijd) beslaat miljarden jaren. Alleen onze aarde al bestaat uit miljarden mensen en dieren. Allemaal opgebouwd uit sterrenstof. Voor een groot deel bepaalt door brein, opvoeding én de geschiedenis van onze voorouders. De wereld draait door, generaties volgen elkaar in razend tempo op én heel even ben ik er. Ik kijk naar het verleden en zie soms glimpjes van hoe de toekomst zou kunnen worden. Maar juist in alles om ons heen wat benadrukt dat we zo klein en nietig zijn, vind ik een bevestiging van hoe kostbaar en bijzonder het leven is.

De grootsheid van tijd en ruimte, de complexiteit van het menselijke zijn én de eindigheid van alles maakt het leven niet klein of onbetekenend, maar in zijn kern juist groots. Ik kan niet anders dan dankbaar zijn voor het leven. Op zaterdagen als ik stiekem lig te luisteren naar de kinderen beneden, als ik de poort inloop en ze binnen zie spelen. Aan tafel met familie en vrienden. Met Joyce arm in arm wandelend óf alleen hardlopend door de mistige polder.

Dan ben ik er onwijs dankbaar voor dat ik besta.

 

365 dagen bloggen, blog 12: ‘grootste generatie’

De laatste paar maanden luister en lees ik vaak een aantal boeken tegelijkertijd. Wat ik lees en luister is afhankelijk van mijn stemming. Het zorgt voor vreemde combinaties. Zo luisterde ik begin deze week het nieuwe boek van Charles Groenhuijzen (oud Amerika-correspondent van de NOS) met als titel: ‘President Trump’. Tegelijkertijd ben ik (nog steeds) bezig in het boek: ‘Brieven van de grootste generatie’. Meer dan 15 uur brieven van gewone Amerikaanse jongens en meisjes die in de Tweede Wereldoorlog aan het front actief waren. Brieven zoals jij en ik zouden sturen aan de mensen waarvan we houden. Meestal over toevallige ontmoetingen, belevenissen óf schoonheid van plaatsen waar ze terecht zijn gekomen, soms ook over de gruwelijkheden van de oorlog.

De overgang naar het leven van Donald J. Trump was af en toe immens. Trump is een man die zoals hij het zelf zegt is geboren uit ‘lucky seed’. In Nederland zouden we zeggen dat hij met een gouden lepel in de mond geboren is. Zijn vader was miljonair en Donald deed daar een schepje bovenop. Zijn vader financierde huisvesting voor de allerarmsten en was een bescheiden man. Donald deed het anders. Zijn hele werkzame leven stond en staat in het teken van winnen. Niet voor een groot doel, maar ter meerdere eer en glorie van niemand anders dan hemzelf. Door de boeken door elkaar heen te luisteren, wisselen brieven waarin soldaten uitleggen waarom ze geloven dat de oorlog die ze uitvechten goed is, zich af met hoofdstukken over het haar van ‘the Donald’, zijn extravagante stijl én waarom hij ook wel de man van Teflon wordt genoemd.

Een oude wijsheid is dat mensen de leider krijgen die ze verdienen. Wat bij mij de vraag oproept hoe mensen later naar deze tijd terugkijken. Ik schat zo maar in dat wij met terugwerkende kracht niet de ‘grootste generatie’ worden genoemd.

365 dagen bloggen, blog 11: ‘ik de autist’

We kennen elkaar nu al wel flink wat jaar. Hij is ACP-kaderlid en ik werk bij de ACP als medewerker. Een geschikte vent, met een groot gevoel voor humor. Ik heb een handicap en hij ook. Waar ik doof ben, is hij blind.

Ik weet niet eens meer hoe we erop kwamen, maar hij vertelde mij dat hij niet aan mij kon horen dat ik een slecht gehoor heb. Nu is dat niet nieuw. Ook bij BeterHoren vertelde de audicien mij dat zo’n zware gehoorbeschadiging, vaak een taalachterstand betekent. Ik vertelde hem dat ik ervan uit ga dat ik een groot deel van mijn taalgevoel te danken heb aan mijn honger naar kennis. Als kind las ik elk boek dat ik te pakken kon krijgen. Vakantie- en zondagmiddagen vulde ik met het lezen van boeken, maar ook door de week (op de fiets naar school of lopend over straat. ‘Het kan toch niet anders dan dat dit je taalgevoel ontwikkelt’, zei ik tegen hem.

Daarna kwam een opmerking die ik nog niet eerder had gehoord, namelijk dat ik vrij monotoon praat. ‘Net als een autist’, voegde hij eraan toe, waarna er meteen volgde, ‘maar dat ben jij niet dat weet ik zeker’. Daarna hebben we nog ervaringen uitgewisseld over hoe ‘normale’ mensen omgaan met mensen met een handicap. In mijn geval: boos worden als je iemand niet verstaat. Ik kan je uit ervaring melden dat het niet helpt. Of is dat weer een typische opmerking voor een autist :-).

365 dagen bloggen, blog 10 ‘Hypodontie’

Een paar dagen gelden kwam ik erachter dat ik er last van heb. Niet dat ik er niet van op de hoogte was, maar ik heb nooit geweten hoe het heette. Totdat een paar dagen geleden een vriendin op haar Facebook een bericht plaatste dat de tandarts haar vertelt had dat zij last heeft van ‘hypodontie’.

Zo schijnt het dus te heten als een aantal van de tanden en kiezen die je als kind kreeg nooit vervangen worden door volwassen exemplaren. Het is zoals Wikipedia het stelt ‘een aangeboren ontbreken van tanden’ en komt voor bij tot 2-11% van de mensen voor. Overigens meer bij vrouwen als bij mannen.

Van de oorspronkelijke 3 kinderkiezen die ik had, zitten er nog twee in mijn mond. Waarom dit interessant is voor de lezer? Misschien ben jij wel een van die 2-11% en uit ervaring kan ik melden dat het dan best interessant is om te weten wat je mankeert. Behoor jij niet tot die gelukkige groep, dan is hypodontie hét ultieme scrabbel-woord.