365 dagen bloggen, dag 341: ‘Opa en zijn tijgertje’

Opa en mijn dochter liggen samen op de bank televisie te kijken. Hand in hand. Opa uitgeteld van een middagje oppassen en naast hem mijn dochter. In een jumpsuit met de kleuren van een tijger. De afneembare staart naast haar op de grond. Terwijl ik naar het aandoenlijke tafereel kijk, vraag ik mij af waarom ik die rust niet heb. Het is (te) lang geleden dat ik de tijd heb genomen om samen met mijn dochter zo ontspannen op de bank te liggen.

Misschien is het een verschil in generatie of gewoon het verschil tussen opa en papa zijn. Ik zit nog midden in de ratrace en hij is hier vooral omdat hij het fijn vindt zijn kleinkinderen te zien. Hij trekt straks de deur achter zich dicht en ik breng dat lieve tijgertje naar bed. Terwijl ik er wat langer over nadenk kom ik tot de conclusie dat het verschil tussen opa en papa zijn, maar een deel van het verhaal is. Het gaat vooral ook over een verschil in instelling. Een waarin mijn vader en ik fundamenteel van elkaar verschillen. Mijn vader is beter als ik zelf in staat te leven in het moment met als gevolg je erin te kunnen verliezen. Geen je steeds maar voortjagende gedachten, dingen te doen en plaatsen om naar toe te gaan.

Het is tijd om te gaan. Mijn vader dwingt zijn ogen van het scherm af. Jassen worden gepakt, de hond krijgt de riem om en samen stappen mijn vader en moeder de sneeuwbui in. Mijn dochter zwaait uitgebreid vanachter het raam. Opa en zijn tijgertje.

365 dagen bloggen, dag 340: ‘Review film Suburbicon’

De afgelopen twee weken heb ik al twee keer een kaartje gehaald voor een film waar ik uiteindelijk niet geëindigd ben. Vandaag zou ik weer naar de film ‘Wonder’ met Julia Roberts. De eerste keer ging ik niet, omdat de film waar ik eigenlijk naar toe wilde, maar geen kaartje meer voor kon krijgen, nog niet was begonnen en ik dus stiekem in de andere zaal ben gaan zitten. Deze keer was ik zo verdiept in mijn boek (don’t ask) dat ik niet doorhad dat ik in de verkeerde zaal zat. Daarom geen ‘wonder’, maar ‘suburbicon’.

De film is geregisseerd door de acteur George Clooney, de film is geschreven door de Coen-broers (Joel en Ethan) en de hoofdrol wordt gespeeld door Matt Damon. Op IMDB (internet movie database) scoort de film niet hoger dan een 5,3. Wat mij betreft niet terecht, maar veel hoger dan een 6,5 scoort de film bij mij ook niet.

De film speelt zich af in een buitenwijk in het Amerika van de jaren 50 van de vorige eeuw en we volgen twee gezinnen die naast elkaar wonen. De ene is het enige Afro Amerikaanse gezin (moeder, vader en zoontje) in de hele wijk, de tweede is een wit, middenklasse gezin (moeder, vader, tante en zoontje). De twee jongetje zijn ongeveer even oud en worden vrienden. Terwijl het leven van hun beide ouders, om verschillende redenen, compleet ontspoord, blijft die vriendschap tot het einde van de film overeind.

Suburbicon wordt ingedeeld in de categorieën: misdaad, drama en mysterie én het heeft inderdaad van alle aspecten wel iets. Dat is tegelijkertijd (#bescheidenmening) ook het probleem. De film is door heel veel te zijn, onvoldoende herkenbaar (of zo je wilt niets). Het is gedeeltelijk een aanklacht tegen het onverholen racisme van de jaren 50 en 60 in Amerika. Het onderstreept een quote die ik van de week las: ‘Om in de jaren ’50 in Amerika te wonen, was geweldig als je blank en man was.’ Naast deze aanklacht heeft de film verschillende typische elementen die de schrijvers / regisseurs Joel en Ethan Coen zo herkenbaar maken, bijvoorbeeld: de combinatie van misdaad en een absurde humor.

Al met al heb ik mij best vermaakt en zitten er leuke en soms verrassende elementen in de film, maar ik kon mij als kijker onvoldoende met de karakters identificeren. Dat samen met het gebrek aan herkenbaarheid zorgen voor die 6,5.

365 dagen bloggen, dag 339: ‘Review van GOT seizoen 7’

Het is een dag nadat bekend werd dat pas in 2019 het achtste en laatste seizoen van Game of Thrones verschijnt. Voor de fans van deze fantasy-serie, waarvan vanaf 2011 elk jaar een nieuw seizoen verscheen, wordt 2018 daarmee een tussenjaar.

Game of Thrones is gebaseerd op een fantasy-boekenserie van George R.R. Martin. De hele boekenserie heet: ‘Het lied van ijs en vuur’. Het eerste van de zes delen heeft dezelfde naam als de serie, namelijk: ‘het spel der tronen’. De Amerikaanse producent HBO besloot de boeken in een televisieserie te vertalen. Nadat de boeken waren verfilmd in de eerst vijf seizoenen (en nog een klein beetje in 6) is besloten om samen met Martin te schrijven aan de scripts voor de seizoenen 6,7 en 8. De serie wordt over het algemeen hoog gewaardeerd. Op ‘MijnSerie’ krijgt hij gemiddeld een 8,8.

Voor wie de afgelopen jaren niet bij de koffieautomaat op zijn werk de avonturen van de hoofdpersonen heeft besproken, hierbij een spoedcursus GOT (zoals de echte fans de serie graag afkorten). In het kort gaat de serie over de strijd tussen zeven koninkrijken die zich bevinden in een mythische wereld die in veel lijkt op die van ons. Er leven mensen, er zijn dieren, ze hebben gebruiken die voor ons herkenbaar zijn, maar ze leven niet op de aarde zoals wij die kennen. Er zijn twee continenten: west (Westeros) en oost (Essos). Een groot deel van het verhaal speelt zich ook af in het noorden van Westeros (‘the north’). Het verhaal speelt zich niet af in de moderne tijd, maar in een tijd die voor ons het meest herkenbaar is als iets dat lijkt op de middeleeuwen. Er zijn ridders en jonkvrouwen en kastelen.

In zeven seizoenen GOT vallen de doden bij bosjes. Youtuber Leon Andrew Razon berekende dat er verspreid over de verschillende seizoenen inmiddels 150.965 doden vielen in de serie. Behalve het extreem aantal doden, waarbij ook de hoofdpersonen niet worden uitgezonderd, is de serie ook seksueel erg expliciet (tenminste in de seizoenen één tot zes). Verhaallijnen zijn er veel en divers. De meeste daarvan hangen samen met de huizen, die de zeven koninkrijken regeren / regeerde.

Het zevende seizoen heeft in plaats van de tien afleveringen die we gewend zijn er zeven. Waar de afgelopen jaren de gevleugelde uitspraak was: ‘Winter is coming’ was de titel van dit zevende seizoen: ‘Winter is here’. De kwaliteit van de gemaakte afleveringen lagen hoog, Mijn persoonlijke favoriet dit jaar was, zoals wel vaker, de laatste en zevende aflevering. De eerste aflevering start met een bloedbad en we eindigen dit seizoen met seks tussen twee familieleden én de wereld van de levenden die nu wel heel prominent wordt bedreigd door een leger van doden.

De zeven episodes in dit zevende seizoen bevestigen wat mij betreft GOT als een fenomeen. Van draken tot walkers, van Starks tot Lannisters. Van liefde en verlangen tot knetterharde wraak. Nu we langzaam maar zeker richting het einde van de serie bewegen, krijgen een klein aantal van de hoofdpersonen een steeds prominentere rol. Zo leren we o.a. de Stark-zusjes steeds beter kennen. Als kijker kennen we karakters die elkaar nog nooit hadden ontmoet. Nu het einde nadert beginnen paden te kruizen. Mooi voorbeeld is de ontmoeting tussen de drakenkoningin en de koning van het Noorden. Anderen zoals onze eigen Michiel Huisman én Carice van Houten zijn dit seizoen minder prominent aanwezig. Langzaam maar zeker richten de schrijvers de verschillende verhaallijnen richting wat niet anders kan worden dan een klapper van een finale. Ik kan niet wachten op 2019!

365 dagen bloggen, dag 338: ‘In het grote boek van Sinterklaas’

Mijn zoon zijn naam stond in het grote boek van Sinterklaas en dus moest hij verschijnen voor de oude baas.

Nu zou zijn vader dat normaal niet weten, maar gelukkig was de moeder van een klasgenoot haar telefoon niet vergeten.

Mijn zoon is nogal een trotse man, die ook de nodige gymnastiekoefeningen kan.

De Sint mocht daarvan genieten, samen met zijn pieten.

Van een oefening op de gymmat, maar na een minuutje was mijn zoon het zat.

Hij kreeg daarna wat pepernoten in zijn hand gestopt zodat ook het vooroordeel van de zoet heilig man klopt.

Het filmpje werd uiteindelijk naar mam gelekt. Schattig natuurlijk, maar zo fijn dat de sint en pieten (inclusief gelijknamige discussie) morgen weer vertrekt!

365 dagen bloggen, dag 337: ‘Dan Browns Origin’

In 2004 verscheen in Nederland het boek ‘de Da Vinci Code’ van Dan Brown. Vanaf dat moment was ik verknocht aan zowel de schrijver als het soort boek, namelijk: een historische thriller waarin werkelijkheid en fictie op een spannende manier worden gecombineerd.

In Browns nieuwste boek ’Origin’ speelt dezelfde hoofdpersoon als in o.a. de Da Vinci Code de hoofdrol, namelijk professor Robert Langdon. Een fictief figuur die les geeft aan Harvard als hoogleraar kunstgeschiedenis. Dit keer speelt het verhaal zich af in Spanje, waar een oud-leerling van Langdon de professor uitnodigt bij de presentatie te zijn voor zijn laatste wetenschappelijke ontdekking in het Guggenheim-museum in Bilbao. Hij claimt een wetenschappelijk antwoord te hebben gevonden op de twee belangrijkste vragen in de menselijke geschiedenis: waar komen we als mensen vandaan en waar zijn we op weg naar toe? Zoals altijd in Browns boeken loopt de avond anders dan verwacht. Langdon komt in een strijdt op leven en dood terecht om de wetenschappelijke ontdekking van zijn oud-leerling en vriend te beschermen en aan de wereld te openbaren.

Wat het boek wat mij betreft aantrekkelijk maakt is dat Brown erin slaagt om complexe wetenschappelijke theorieën over o.a. de begin van leven te combineren met een spannend verhaal. Het is niet iedere schrijver gegeven om een miljoenenpubliek na te laten denken over de vraag: waar komen we vandaan en waar gaan als mensheid, onder invloed van de huidige technologische ontwikkelingen, naar toe. Een van de hoofdpersonen in het boek is de supercomputer Winston. Zijn rol werpt een aantal interessante vragen op over hoe we als mens om zouden moeten gaan met intelligentie in systemen.

Ik weet het, je moet ervan houden, maar als je net als ik een liefhebber bent van de avonturen van Langdon, dan is ‘Origin’ zeker de moeite waard.

365 dagen bloggen, dag 336: ‘Over lichtjes in de mist’

Hij zat een klas lager dan ik. We zouden elkaar niet snel hebben ontmoet als het meisje waar ik verliefd op was, niet was blijven zitten en bij hem in de klas kwam. Hij schreef liedjes en ik gedichten. Soms wisselenden we wat zinnen uit. Waarschijnlijk was hij er (toen al) een stuk beter in, in ieder geval heeft hij er uiteindelijk zijn carrière van gemaakt. Tegenwoordig treedt hij op als zanger, liedjesschrijver en muzikant.

Vandaag zat ik in de kerk en kwam een er een liedje langs dat hij samen met een van mijn helden schreef. Held is misschien ook wat overdreven, maar ik vind het in ieder geval een geweldige artiest: Stef Bos. Samen met Matthijn Buwalda schreef hij het nummer: ‘Lichtjes in de mist’. Een mooie verrassing zo op de zondagochtend, waarin de twee mannen elkaar toezingen wie of wat God voor hen is. Het refrein gaat als volgt:

“De mist van het mysterie is het mooiste in het dal. De kern is onbereikbaar en toch is ze overal. En net als ik denk te weten, blijkt dat ik mij heb vergist, we zwerven tot we thuis zijn, we zwerven langs lichtjes in de mist. Onbereikbaar, dichtbij, mij.”

Wauw!

365 dagen bloggen, dag 335 ‘Moderne slavernij’

Als ik denk aan een slaaf dan denk ik aan een donker en zwart verleden, niet aan iets dat in het hier en nu actueel is. Als je kijkt naar de manier waarop er om wordt gegaan met werknemers in de kleding-industrie in Azië dan blijkt daaruit al wel dat er zoiets als moderne slavernij bestaat. Toch doe ik er alles aan mijn geweten te sussen en mijn ogen gesloten te houden.

Vandaag werd ik wat dat betreft uit mijn bubbel geholpen toen ik een artikel in het NRC las. Een aantal journalisten schoten beelden van een klassieke slavenmarkt anno 2017. In Libië wordt op grote schaal in mensen gehandeld. Afrikanen stromen vanuit heel Afrika naar Libië om de oversteek naar Europa te maken. In plaats van de overtocht wordt een deel van hen opgepikt, gedwongen geveild en daarna onbetaald aan het werk gezet. Nooit geweten dat de brute methodes zoals die vroeger werd toegepast: ga allemaal maar in een rijtje staan, draai een keer om je as en meneer de meester kiest de meest aantrekkelijke slaaf uit het rijtje, nog steeds bestaat.

Na de beelden die werden gemaakt door journalisten van CNN is het uiteindelijke resultaat dat politici en beleidsmakers in beweging komen. Ook Afrikaanse machthebbers die er weinig voor voelen hun bevolking in de weg te zitten in hun pogingen West Europa te bereiken, besluiten nu ook in te grijpen. Ze besluiten hun landgenoten terug te halen. Niemand wil meewerken aan moderne slavenhandel. Wat een helden die journalisten die dit verhaal zichtbaar hebben gemaakt. We wisten het allemaal, maar als je de beelden ziet is er geen ontkennen meer aan: er bestaat zoiets als moderne slavernij en het is te smerig voor woorden.

365 dagen bloggen, dag 334: ‘Blauwvingers’

Vanuit Apeldoorn namen we vrijwel altijd de auto richting Zwolle. Op bezoek bij mijn opa en oma was een terugkerend spelletje wie als eerste de Peperbus, de onze lieve vrouwentoren zag. Hij torent boven het landschap uit als je vanaf de A50 op Zwolle afrijdt. Er stond nogal wat mist vandaag. Voor mijn werk moest ik in Zwolle zijn en ik nam na aankomst even de tijd om te genieten van het beeld van de strakblauwe hemel en de toren die door de flarden mist/wolken heen kwam.

Even terug op bekende grond dus. Mijn vader is een geboren, getogen en trotse Zwollenaar. Mijn moeder is import, maar heeft een groot deel van haar jongere leven in de hoofdstad van Overijssel gewoond. Mijn vader is in tegenstelling tot mijn moeder dus een echte blauwvinger.  Een wat? Yep een blauwvinger dus.

Nadat ik vertelde over mijn Peperbus-momentje vertelde mijn vader het verhaal achter de Zwollenaar als blauwvinger. De Hanzesteden Zwolle en Kampen hebben van oorsprong een vete met elkaar. Toen ze in Zwolle weinig geld hadden en ze het klokkenspel van een door brand verwoeste kerk aan Kampen aanboden gingen de Kampenaren akkoord onder voorwaarde dat ze mochten betalen met kleingeld. Toen uiteindelijk alle kopermunten geteld waren hadden de tellers blauwe vingers. En zo werd een Zwollenaar een blauwvinger.

 

 

 

 

365 dagen bloggen, dag 333: ‘Langzaam landen in december’

De december-maand is de drukste maand van het jaar. Om de voor de hand liggende redenen zoals Sinterklaas, Kerst en de Jaarwisseling, maar ook vanwege een gigantische hoeveelheid aan verjaardagen (broer, schoonzus, vrouw, vader, dochter) en andere sociale verplichtingen.

Het is de laatste dag voordat de gekte aanbreekt. Nou niet helemaal want de Sint is al in het land, maar de verjaardagen cyclus is in ieder geval nog niet van start gegaan. December is over het algemeen een maand waar ik eerder tegenop zie als dat ik veel zin in heb. Het is een maand waar ik in de loop van de weken in groei. Oefening baart kunst lijkt uitgevonden voor de maand december.

Oefenen met sociaal zijn, leren om weer te genieten van al dat samenzijn met de familie en dan langzaam maar zeker krijg ik er weer lol in. Er is toch niets beters dan samen zijn met je familie, je kleine neefjes weer eens van dichtbij mee te maken. En als je mazzel hebt een onvervalst wit kerstfeest.

Nog één nachtje slapen en dan ga ik mijn best weer doen om langzaam, één feest per keer te landen in december.

365 dagen bloggen, dag 332: ‘Over Mars’

Ooit begon het ontdekken van de ruimte met een legendarische speech van John F. Kennedy waarin hij aankondigde dat zijn regering er voor wilde zorgen dat er een man op de maan zou lopen. ‘Niet omdat het makkelijk is, maar juist omdat het moeilijk is.’

Op de momenten dat het moeilijk was, stonden er weer nieuwe mensen op. Zo werd op 28 januari 1986 de spaceshuttle Challenger gelanceerd. Na 73 seconden viel de shuttle uit elkaar. De zeven bemanningsleden overleefden de crash niet. Vlak na de crash kwam de toen President Reagan op nationale televisie om het land toe te spreken. Een belangrijke quote uit zijn toespraak was: ‘The future doesn’t belong to the faithharted it belongs to the brave’.

Inmiddels zijn er dromers en doeners opgestaan die ervoor willen zorgen dat de mens niet langer meer op één (de aarde) maar op meerdere planeten gaat leven. Ondernemer Elon Musk is met zijn Space X een van de aanjagers om op de planeet Mars een kolonie te starten. Nu voor veel mensen er geen God meer is, is het hoogste goed om als mens voort te bestaan. Met een steeds slechter wordend klimaat, maar ook de niet geringe kans op een meteorietinslag of vulkaanuitbarsting die in potentie miljoenen zo niet miljarden mensen kunnen doden is het verdelen van de kansen op zich geen gek idee (vind ik).

Sinds kort is op Netflix het docudrama Mars te zien. Feiten en fictie lopen door elkaar heen. Centraal staat het verhaal van een bemanning die in 2033 voor een missie naar Mars vertrekt. Hun opdracht is om een begin te maken met de kolonisatie van de planeet. Ondertussen gaan we als kijker ‘terug’ naar 2017 en worden mensen als Elon Musk geïnterviewd over hoe het ooit allemaal begon. Echt aan aanrader.

Mars (2016)