365 dagen bloggen, dag 292: ‘Mensen in hokjes’

Begin 2017 kwam de Deense televisiezender TV2 Danmark met een reclame met als titel: ‘All that we share’. De video schijnt in februari 2017 viraal te zijn gegaan, maar ik heb hem blijkbaar gemist.

In het filmpje worden mensen bij elkaar geplaatst die in eerste instantie niets met elkaar gemeen lijken te hebben. Iedereen kent het principe wel dat je iemand op basis van een eerste indruk in een hokje plaatst. Met vragen als: ‘Wie was de clown van de klas?’, ‘Wie zijn stiefouders’, ‘Wie is er gepest?’, ‘Wie heeft er gepest?’ en ‘Wie is er verliefd?’ blijkt dat de diverse groep mensen veel meer gemeen heeft dan je in eerste instantie zou denken. Een beetje zoals in het Nederlandse televisieprogramma ‘Over de Streep’.

De conclusie van het filmpje is: ‘Misschien is er meer dat ons samenbrengt als dan we denken.’

365 dagen bloggen, dag 291: ‘Geo Storm’

Mijn vrouw is om 18.00 uur net terug van een werkdag als ik haar durf te vragen: ‘schatje, vind je het goed als ik vanavond naar de film ga?’ Als eigenaar van een kaart waardoor ik voor 19 euro per maand naar de film kan, trek ik mij regelmatig terug in een wereld die niet echt bestaat. Vanavond wordt de wereld bedreigd door een storm die zijn weerga niet kent.

Er zijn verschillende scenario’s te verzinnen over hoe de wereld zich de komende jaren gaat ontwikkelen. Wat we weten is dat er sprake is van een verandering van het klimaat. Even los van de vraag hoe deze verandering ontstaat, wordt het weer waarschijnlijk steeds onvoorspelbaarder.

Een fascinerende manier van kijken naar de toekomst wordt uitgedragen door mensen die ‘technologische singulariteit’ voorspellen. Deze manier van kijken naar de toekomst houdt in dat de techniek en wetenschap zich in zo’n tempo blijven ontwikkelen dat ze uiteindelijk leiden tot een samenleving die we als mensen niet meer begrijpen en die helpt de problemen zoals we die ervaren (oa als het gaat om klimaat) op te lossen. Geo-storm is boven alles gewoon een spannende actiefilm, maar ik moest wel denken aan singulariteit.

In de film heeft de mensheid een systeem ontwikkeld dat de klimatologische omstandigheden op aarde controleert. Geen overstromingen, hittegolven en andere ellende meer. Het wordt allemaal in de kiem gesmoord door een wereldwijd opererend systeem van satellieten en raketten. De mens heeft door middel van hard werken en nieuwe technologie het weer onder controle. Uiteraard kan dit nooit goed gaan, maar dit keer ligt het een keer niet aan de onvoorspelbaarheid van het weer.

Geo-storm garandeert een avondje ongecompliceerd in de bios hangen. Mede mogelijk gemaakt door mijn vrouw.

365 dagen bloggen, dag 290: ‘In Leusden staat een Struintuin’

In Leusden staat een struintuin. Tot vandaag had ik er nog niet eerder van gehoord, maar een struintuin is bedoeld om samen met de kids in rond te wandelen. Nu de herfst zijn intrede heeft gedaan, is het afgelopen met de pret. Vandaag was de laatste dag om te genieten van al het mooie wat de natuur te bieden heeft, geholpen door afbakbrood, knakworsten en raketijsjes.

Voor de kinderen is de struintuin wat het park aan de andere kant van de weg was voor mij en mijn vriendjes. Een woestenij met een vrijwel oneindige hoeveelheid aan mogelijkheden voor hutten bouwen, verstoppertje, vissen vangen en andere activiteiten die het zo geweldig maken om jong te zijn. De kinderen vermaakte zich uitstekend en voor papa en mama is er een bankje om vanaf een afstandje te genieten van het kroost. Zonnetje erbij en voor 50 cent een Raket, wat wil je nog meer in het leven.

Soms is de beste strategie om niemand te vertellen over een nieuwe ontdekking. Het beste voorbeeld is natuurlijk Giethoorn. Sinds een overijverige jongedame half China naar die plek heeft gelokt, heeft het Overijsselse dorp niet zozeer aan schoonheid als wel aan rust ingeboekt. Toch wil ik jullie de struintuin niet onthouden. Ze zijn inmiddels gesloten, maar volgend jaar weer kans op schone natuur, knakworsten, afbakbroodjes en een heerlijke raket.

365 dagen bloggen, dag 289: #metoo en #ihave

De afgelopen dagen heb ik wat nagedacht. Waarover vraag jij je misschien af? Het had te maken met de #metoo en #ihave campagnes zoals die op Facebook en Twitter uitbraken. Geen idee of jij er iets van hebt gehoord, dus hierbij een allereerst een korte samenvatting:

Harvey Weinstein was een van de machtigste mannelijke producers uit Hollywood. De New York Times kwam met een artikel dat Weinstein niet alleen machtig was, maar ook een smeerlap die zijn handen niet thuis kon houden. In de dagen erna verscheen de een na de andere Amerikaanse actrice in de media. Weinstein bleek in de loop van de jaren tientallen zo niet honderden vrouwen te hebben aangerand. Twitter en Facebook gingen onder de #meeto inmiddels los. Vrouwen deelden op nog niet eerder vertoonde schaal verhalen over op welke manier ze (oa op hun werk) door mannen, seksueel, waren lastig gevallen. Ook mannen deelde onder de #ihave verhalen over op welke manier ze vrouwen onjeus hadden bejegend of seksueel hadden geïntimideerd.

Ik val nog in de categorie van dader nog in die van slachtoffer, tenminste dat dacht ik altijd. Wat het lastige is aan de dader discussie is de breedte van de definitie, namelijk: alles wat een vrouw niet prettig vindt, kan vallen onder lastig vallen. Zie hier de reden tot mijn overdenkingen van de afgelopen dagen. Ik ben namelijk nog al een sul als het aankomt op vrouwen. Nu, maar vroeger was het niet heel veel beter vrees ik. Mijn vraag de afgelopen dagen was dan ook: “Wat heb ik gedaan of doe ik waardoor een vrouw zich niet op haar gemak voelt en hoeverre maakt mij dat een dader?”

Nadat ik er een tijdje over had nagedacht, kwam ik tot de conclusie dat ik mijzelf niet zie als dader, maar dat er heus momenten zijn geweest dat vrouwen zich niet comfortabel hebben gevoeld door mijn aanwezigheid. Terwijl ik in een donker straatje op ze af kwam lopen of juist achter ze liep, ik in een drukke trein iemands persoonlijke ruimte in kwam of toen ik als tiener met een hormoonspiegel die door het plafond knalde haar verlekkerd aan staarde.

Mijn belangrijkste les van deze hele hashtag-episode is bewustwording. Mijzelf en mijn gedragingen als man bezien met de ogen van de vrouwen die ermee geconfronteerd worden. Daarbij is niet de intentie leidend, want dan is er bij 80% van de mannen geen sprake van slechte intenties. Het gaat om jezelf in kunnen leven in hoe de ander jouw opmerkingen en gedragingen kan interpreteren. Neem je dat als uitgangspunt dan schiet het percentage van 80% omlaag, denk ik zo #bescheidenmening.

365 dagen bloggen, dag 288: ‘Warme herfstdag’

Van mijn coach moet ik meer in het hier en nu proberen te leven. Minder denken en meer zijn en voelen. Ik sluit mijn ogen en hoor de zee op kustlijn kapot slaan. Om mij heen spelen de kinderen en ik hoor behalve hen en de golven de wind langs mijn oren suizen.

Het is vandaag extreem warm voor een herfstdag. Vanochtend vroeg zijn we vertrokken richting Bloemendaal aan Zee. Een heerlijke eerste vakantiedag aan het strand ligt in het verschiet. De temperatuur loopt op en de zon staat inmiddels al hoog aan de hemel. We zijn geïnstalleerd en dan gaan dus de ogen dicht. Ervaren zonder daar iets van te vinden. Letten op je ademhaling. Allemaal zinvolle tips die ik kreeg van mijn coach. Maar hier zit ik dan op de laatste mooie dag van het jaar.

Hoe meer ik mij erin verdiep, hoe meer ik erachter kom dat je geheugen niet veel meer is dan een evolutionaire mindfuck. Verleden is niet meer dan onze herinneringen en veel gaat over wat je ervaren hebt in plaats van wat er feitelijk gebeurt is. De toekomst is niet meer dan een beeld van wat komen gaat. Waarbij er zoveel factoren zijn die je niet kent, dat het vaak een stuk positiever uitvalt als gedacht. Het nu is het enige wat echt is. Daar denk ik aan, zo in de zon op dat strand. Oeps: geen gedachten!

De opdracht is om elke ochtend vijf minuten in mijn bed te blijven liggen en te zijn. In een gemiddelde week lukt mij dat drie van de zeven ochtenden en dan ook nog eens met moeite. Het is alsof mijn gedachten aangaan vanaf het moment dat ik wakker word. De actielijst verschijnt voor mijn geestesoog en de enige manier waarop ik die ietwat naar de achtergrond kan verdringen is door een podcast of boek op te zetten.

Toch zijn er de afgelopen weken steeds meer momenten van rust. Op een bankje in het park achter kantoor, achter mijn PC, in de zon naast een overvolle markt en nu op het strand. Momenten dat de zon doorbreekt. Niet die warme bol lava in de lucht, maar een moment zonder gedachten en met aandacht voor het hier en nu.

365 dagen bloggen, dag 287: ‘De levens van Jan Six’

Stel je voor dat je eeuwen terug kon kijken in de tijd en een beeld kon krijgen van op welke manier jouw voorvaderen in de 17de eeuw leefden. Dat je hun gedachten kon bestuderen omdat zij ze op papier hadden gezet. Fascinerend toch!

Geert Mak heeft een aantal jaar de tijd genomen om zich te verdiepen in de familie Six. De oudste zoon van deze familie is en was de patriarch en heet Jan. De eerste Jan leefde in het 17de eeuwse Amsterdam en bouwde het familiefortuin op. Hij was een vriend van Rembrandt van Rijn en is door hem geschilderd. Door de eeuwen heen slaagt de familie Six erin om het fortuin te behouden door slimme huwelijken aan te gaan. Ook bouwt de familie een stroom aan bezittingen (oa honderden schilderijen) en documenten op waardoor het mogelijk is voor Mak de familiegeschiedenis gedetailleerd te beschrijven.

Hij plaatst die geschiedenis in de context van de tijd waarin de Jannen en hun familieleden leefden. Van Amsterdam als broedplaats van het moderne kapitalisme in de 17de eeuw tot de harde val na het rampjaar in 1672. Van de nadruk op de familie en de groep naar het individualisme zoals we dat vandaag de dag kennen.

Mak heeft met deze familiegeschiedenis een heerlijk boek geschreven waaruit een beeld ontstaat van de Jannen Six en daarmee de geschiedenis van Nederland. Mak sluit zijn boek af met de opmerking dat het onmogelijk is de complexiteit van mensen te zien alleen op basis van wat ze achterlieten. Dat klopt natuurlijk helemaal, maar de Sixen kunnen iets wat voor de meeste Nederlanders onmogelijk is namelijk: terugkijken in de tijd via de tastbare herinneringen die de generaties voor hen achterlieten.

365 dagen bloggen, dag 286: ‘Monumentje voor Anne’

Nieuws is vaak iets afstandelijks, maar heel soms raakt het je als mens. Ik weet niet of het komt door de naam Anne, dezelfde naam als mijn dochter, maar net als de rest van Nederland heb ik de afgelopen 2 weken intensief meegeleefd met het lot van Anne Faber (25). Het meisje dat 29 september tijdens een fietstocht verdween en na twee weken vermoord is gevonden in een natuurgebied in Zeewolde.

In de afgelopen periode verschenen er verschillende blogs en Facebook-berichten waarin op haar dood werd gereageerd. Verschillende perspectieven, zoals: Anne als dochter, maar ook het falen van het systeem van toezicht. Haar moordenaar bleek uiteindelijk namelijk een jongen die eerder 11 jaar gevangenisstraf had gekregen vanwege de verkrachting van twee andere vrouwen. Tijdens zijn proeftijd, hij was ter beschikking gesteld (TBS), heeft hij Anne verkracht en vermoord.

In een serie van blogs waarin ik 365 dagen, elke dag iets deel van wat mij bezighoudt hoort Anne Faber thuis. Het onnoemelijke verdriet van haar ouders en de mensen die van haar hielden wordt er niet minder door. Hetzelfde geldt voor het nutteloze van haar dood. Dit stukje tekst is bedoeld als een klein monumentje voor de komende jaren. Elke keer als mijn dagboek mij waarschuwt dat er weer een jaar voorbij is, dan lees ik over het verhaal van Anne Faber en denk ik even aan haar, haar familie en geliefden voor wie deze periode van het jaar lastig is.

Zoals Bram Vermeulen het zei in zijn lied Testament:

‘En als ik dood ben, huil maar niet. Ik ben niet echt weg moet je weten. Het is maar een lichaam dat ik achterliet. Dood ben ik pas, als jij me bent vergeten.’

365 dagen bloggen, dag 285: ‘Wilders de documentaire’

Ik heb hem dan toch eindelijk gezien: de documentaire ‘Wilders’ van de Amerikaanse regisseur Stephen Robert Morse. Zoals wel vaker als ik een buitenlander hoor praten en schrijven over mijn eigen land, deed ik nieuwe inzichten op.

‘Wilders’ brengt verschillende elementen samen. Niet alleen is de politicus zelf aan het woord , ook vóór en tegenstanders zeggen iets over zijn politiek standpunten en ons land. Journalisten uit binnen en buitenland, maar ook activisten en politici komen aan het woord.

De documentaire staat niet alleen stil bij Wilders persoonlijkheid én denkbeelden, maar ook hoe die tot stand zijn gekomen en hoe hij de tijd waarin wij leven duidt. Tegelijkertijd is er ook altijd ruimte voor een tegengeluid. Morse neemt de tijd het verhaal op te bouwen en van alle kanten te belichten.

Wat ik zelf heel mooi vind is niet zozeer de persoon Wilders en zijn standpunten. Die kennen we onderhand wel én hij en ik zullen het waarschijnlijk nooit eens worden. Maar de documentaire doet een aantal dingen die mij aanspreken. Zo laat de documentaire zien hoe Nederland, samen met Wilders, de afgelopen tien jaar is veranderd. Zoals (volgens mij) journalist Rutger Bregman het aan het begin van de documentaire zegt: ‘de invloed van een politicus is niet zozeer af te meten aan het (veranderde) beleid, maar aan wat we als samenleving gewoon zijn gaan vinden. Uitspraken die tien jaar geleden nog strafbaar waren, zijn nu gangbaar.’ Alleen daaruit al blijkt de invloed van de politicus Wilders.

Daarnaast vind ik het ook knap hoe ‘Wilders’ een koppeling maakt met de persoonlijke overtuiging van een groot deel van mijn medelanders. Racisme en vreemdelingenhaat zijn niet nieuw, maar worden nu gevoed en gekoesterd, niet alleen door Wilders, maar door de hele politieke elite, omdat ze via de PVV hebben gemerkt dat het scoort. Een van de mensen die een klacht tegen de politicus heeft ingediend, laat zien wat de minder-minder-uitspraak over zijn Marokkaanse vrouw en neefjes met hem deed. Ook daar is ruimte voor in deze docu.

Al met al een aanrader (te zien via NPO Uitzending Gemist).

365 dagen bloggen, dag 284: ‘Salaam – Shaloom’

Gisteren stond er in de Trouw een interview met de Amsterdamse Rabbijn Van de Kamp. Na 20 jaar lid te zijn geweest van zijn CDA besloot hij hetzelfde te doen als waar ik een paar maanden eerder ook al toe besloot, namelijk: zijn lidmaatschap van de partij opzeggen.

Belangrijkste reden: het constante hameren van de partij op de Joods-Christelijke wortels van Nederland en Europa. Net als ik zelf had ook ook Van de Kamp het idee dat hij allereerst zijn best moest doen de partij van binnen te hervormen, maar ook hij geeft het op.

De keuze van woorden zijn belangrijk. Politici weten dat als geen ander. Het CDA is langzaam maar zeker een rechtse partij geworden. Een Wilders-light die ervoor kiest om te polariseren en boze en gefrustreerde mensen naar de mond te praten. Ze winnen er zetels door, maar daarmee draagt de partij bij aan het vergroten van onderscheid in plaats van mensen te verbinden.

Ik word misselijk van dit soort geraaskal.

Er is daar maar een antwoord op, namelijk een boodschap van ‘Salaam – Shaloom’

365 dagen bloggen, dag 283: ‘Het monster dat zijn naam kwijt was’

 

Mijn dochter gebruikt haar schrijftalent een stuk wijzer als haar vader. Geen 365 dagen bloggen, maar één mooi verhaal. Vandaag las ze mij het verhaaltje voor dat ze voor school had gemaakt: een lief verhaaltje over een monster dat zijn naam kwijt is. Overigens heb ik toestemming van haar om het hier, inclusief haar eigen taalfouten, te publiceren:

‘Het monster die zijn naam kwijt was’

Er was eens een monster die een naamketting had. Maar op een dag was hij hem kwijt. En hij ging op pad. Hij ging naar het gekke monster en zei “Weet jij waar mijn naamketting is?” “Nee” zei het gekke monster. “Maar ik geef je de letter L van lekker”.

“Veel succes!” En hij ging naar het LaLa monster. “Weet jij waar mijn naamketting is LaLa monster?” “Nee” zei hij. “Maar ik geef je de letter A, van AAAAp.” En het monster ging weer verder. En het LaLa monster zei “Doei”. En hij ging naar het suikerspinnen monster. Je raadt wel, zij was weer suikerspinnen aan het eten. Wist je dat hij heel heel heel veel suikerspinnen eet? “Suikerspinnen monster, weet jij misschien waar mijn naam ketting is?” “Nee, zei zij. Maar ik geef je de letter N, van NNNog een suikerspin”, zei het suikerspinnen monster. “Ik ga weer.” En het suikerspinnen monster zei “Doei”.

En hij kwam uiteindelijk aan bij een leeuw. De leeuw zei “mmm, wat kom je hier doen?” En het monster zei “Weet jij waar mijn ketting is?” “Nee” zei de Leeuw. “Maar ik geef je de letter A. Welke letters heb je al?”

En toen zei hij “L A N A”

En het monster zei “Nu heb ik eindelijk een naam!” “LANA!”

“Doei Leeuw, dank je wel!”

En hij ging weer tevreden naar huis.